vrijdag 29 december 2017

2017 op Twitter: een terugblik

Iedereen is aan het terugblikken op 2017, dus ik dacht: ik doe eens gek en ik doe mee. 2017 was een vrij succesvol jaar voor mijn Twitteraccount. Zo ging één van mijn tweets behoorlijk viral en werden mijn tweets op meerdere websites geplaatst. De Beste Social Media maakte zelfs een lijstje met mijn tweets. Met behulp van Twitter Analytics vatte ik mijn 2017 op Twitter samen.

Twitter Analytics kijkt niet naar het aantal likes of retweets, maar kijkt hoeveel mensen je met je tweet hebt bereikt - en bij de hoeveelheid volgers worden de mensen die je ontvolgen niet meegerekend. Met hoeveel volgers ik startte kan ik helaas niet terugvinden, maar op 13 maart 2017 had ik er 750, dus het waren er in januari vast minder. Vandaag heb ik 3042 volgers. Hier is mijn 2017 op Twitter. Veel plezier!

Januari
In januari kreeg ik 51 nieuwe volgers. Mijn beste tweets (volgens Twitter Analytics dus) gingen over televisieprogramma's. Zo was de serie Helemaal het einde net begonnen, steunden BN'ers tienermoeders in Vier handen op één buik en was er een seizoen van De rijdende rechter bezig. Opmerkelijk genoeg staat er niets over Wie is de mol? tussen mijn beste tweets, terwijl ik daar toch een enorme fan van ben en er ook over tweet.

Dit was mijn beste tweet uit januari:


Februari
In februari kreeg ik 126 nieuwe volgers. Ik denk dat dat vooral komt door alle televisieprogramma's die er die maand te zien waren en waar ik over tweette. Wat was februari geweldig voor de tv! Naast de eerdere programma's waren er nu ook Idols, Boer zoekt vrouw en Het beste voor je kind (over extreme ouders).

Mijn twee beste tweets uit februari gingen allebei over televisie: de eerste over het schandaal rondom Patricia Paay dat bij Jinek werd besproken en de tweede over The Voice of Holland. Het is grappig dat het allebei vergelijkingen zijn.



maandag 20 november 2017

NaNoWriMo gehaald: wat nu?

Ik heb NaNoWriMo gehaald. Voor mij een zin die ik al drie weken in mijn hoofd heb, voor jou waarschijnlijk een teken dat je een psychiater moet bellen omdat ik onzin uitkraam. Die psychiater is na deze maand wellicht niet zo'n slecht idee, maar NaNoWriMo is net zo echt (en onuitspreekbaar) als Gasselterboerveenschemond (een plaats in Drenthe die echt bestaat, want hij heeft een pagina op Wikipedia).

NaNoWriMo staat voor National Novel Writing Month (hoewel het nu meer international is), valt altijd in november en goede vriend Wikipedia geeft ons gelukkig een mooie definitie:

‘Het is de bedoeling van het evenement dat deelnemers 50.000 woorden schrijven van een roman binnen het tijdsbestek van precies 30 dagen. […] De regels van het project zijn vrij simpel, voor 1 november mag er enigszins aan de plot worden gewerkt maar nog niet worden begonnen met het schrijven van het verhaal. Het boek mag binnen elk denkbaar genre vallen, in elke taal geschreven zijn.’

Ik ben het er niet helemaal mee eens, want zoals je aan de datum van dit bericht kunt zien, heb ik mijn 50.000 woorden binnen twintig dagen geschreven in plaats van dertig, maar goed, verder heb ik me wel aardig aan de regels gehouden. Dat leverde me deze positieve dingen op:

Schrijven
Ik heb gewoon geschreven, twintig dagen, elke dag lang. Dat is al een overwinning op zich, ook als je maar honderd woorden per dag schrijft.

Typen
Dit klinkt vrij idioot, maar ik kan nu heel snel typen. Zeker wanneer ik een dagje absoluut geen zin had om te schrijven, lukte het me om tweeduizend (2000) woorden per uur uit het toetsenbord te rammen. Dat is een vrij nuttige vaardigheid. Denk ik.

Plannen
Ik ben een ramp met plannen, ik ben een chaoot, maar ik ben er toch in geslaagd om twintig dagen lang anderhalf uur per dag te reserveren als 'schrijftijd'. Ik heb niets voor NaNoWriMo afgezegd, ik heb andere schrijfdingen ernaast gedaan (niet meegeteld voor mijn woordaantal) en ik studeer ook nog. Dankzij het inplannen van die anderhalf uur hoef je de hele dag niet aan het schrijven te denken, tot het schrijftijd is. Ideaal. Dit ga ik zeker vaker proberen te doen voor andere dingen in mijn leven.

NaNoWriMo gaat, zoals je kunt zien, vooral over kwantiteit, over het schrijven van minstens 1667 woorden per dag, en heel wat minder over kwaliteit. Daarom is het heel leuk om voor nu heel blij te zijn, want 50.000 woorden (in mijn geval 128 Wordpagina's) schrijven in dertig twintig dagen is natuurlijk iets wat niet iedereen voor elkaar krijgt, maar straks nee toch maar nu is het tijd voor wat realisme.


zaterdag 5 augustus 2017

Schrijfdagboek week 3: Mooie recensies & goed nieuws

Ik vind het zelf altijd erg leuk om te lezen hoe schrijvers te werk gaan en ik heb een reden nodig om mezelf te motiveren om een beetje door te schrijven, dus ik heb besloten om een schrijfdagboek bij te houden. Elke vrijdag zal ik een update over mijn schrijfproces op mijn blog plaatsen, compleet met stockfoto's die mijn emoties weergeven. Vandaag bespreek ik het jureren bij een schrijfwedstrijd, recensies, het schrijven van een kort verhaal, stap acht van de Sneeuwvlokmethode en goed nieuws.

Deze week ben ik een dag te laat met mijn schrijfdagboek. Gisteren had ik geen tijd om het online te zetten, dus het is in plaats van vrijdag zaterdag geworden. Ach ja, kan een keer gebeuren, het blijft een hobby. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik de afgelopen week niet zo heel veel had geschreven, maar nu ik dit bericht in elkaar flans en gewoon vijf dingen moet bespreken, blijkt het mee te vallen. Laten we maar meteen bij de grootste lust en last beginnen.

Jureren bij een schrijfwedstrijd
Ik ben jurylid bij de schrijfwedstrijd van Historische Verhalen over de Gouden Eeuw en de deadline was afgelopen week. Er waren meer inzendingen dan verwacht. Inmiddels heb ik alles gelezen (zonder te weten wie de auteur bij elk verhaal is, ik heb ze genummerd gekregen zonder verdere informatie) en maandag gaan we (de jury) vergaderen. Mocht je dit lezen en mee hebben gedaan: tot maandag heb je dus de kans om me om te kopen. Ik houd van pure chocolade, zoute drop en alle kleuren wijn.

(Dit was een grapje. Ik vind melkchocolade ook lekker.)

vrijdag 28 juli 2017

Schrijfdagboek week 2: Sneeuwvlokmethode & schrijfsoftware

Ik vind het zelf altijd erg leuk om te lezen hoe schrijvers te werk gaan en ik heb een reden nodig om mezelf te motiveren om een beetje door te schrijven, dus ik heb besloten om een schrijfdagboek bij te houden. Elke vrijdag zal ik een update over mijn schrijfproces op mijn blog plaatsen, compleet met stockfoto's die mijn emoties weergeven. Vandaag bespreek ik mijn ervaring met schrijfsoftware en (het gebrek aan) vooruitgang van mijn roman die geen roman is.

Vorige week heb ik verteld over het lange verhaal waaraan ik als oefening werk met behulp van de Sneeuwvlokmethode, een stappenplan voor het schrijven van een boek. Ik zat toen een beetje vast bij stap zeven, ofwel het gedetailleerd uitwerken van de personages. Het is me gelukt om één hele character chart af te krijgen, terwijl ik er vijf gepland had. Na die ene was ik het zo zat dat ik voor elk personage een leeftijd en een jeugdtrauma heb verzonnen. Als mijn personages dan per se iets over zichzelf willen vertellen in het verhaal, kunnen ze heerlijk losgaan over gescheiden ouders, vervelende of gehandicapte broers en zussen, of die acht lange jaren waarin ze zo afschuwelijk werden gepest. En als ze een lievelingskleur nodig hebben, kijk ik naar het shirt dat ik die dag aan heb en wordt het die kleur. Ik zei het vorige week al: als het kan, ben ik graag lui. Als het niet kan ook.

Wanneer je eindelijk aan jezelf toegeeft dat stap zeven volkomen kut is.


vrijdag 21 juli 2017

Schrijfdagboek week 1: Het begin

Ik vind het zelf altijd erg leuk om te lezen hoe schrijvers te werk gaan en ik heb een reden nodig om mezelf te motiveren om een beetje door te schrijven, dus ik heb besloten om een schrijfdagboek bij te gaan houden. Elke vrijdag zal ik een update over mijn schrijfproces op mijn blog plaatsen. Vandaag vertel ik over de maand na het uitkomen van een verhalenbundel, het beginnen aan een roman en het jureren bij een schrijfwedstrijd. 


Verhalenbundel
Op 15 juni werd Historische Verhalen - Korte verhalen uit de Oudheid gepresenteerd in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Over de boekpresentatie schreef ik eerder een blog, dus daar zal ik nu niet verder op ingaan. De maand erna werd vooral gevuld met wachten tot er recensies kwamen. En dat wachten gaat nu gewoon door. De pech met een verhalenbundel is dat recensenten hem niet supersnel uitlezen. Ik schreef negen van de tweeëntwintig verhalen uit de bundel, dus ik krijg nog steeds dagelijks hartkloppingen bij het uitrekenen van de kans dat een recensent één van mijn verhalen volkomen kut zou vinden. Tot nu toe is dat gelukkig nog niet gebeurd. Als je wilt bijhouden of mijn verhalen met de grond gelijk worden gemaakt, kan je de Facebookpagina van Historische Verhalen of Hebban in de gaten houden. En oh, vorige week namen Key Tengeler - een van de twee andere auteurs - en ik een promotiefilmpje op waarin we allebei ongeveer twee minuten lang voorlezen. Ik denk dat dat binnenkort wel ergens online komt. Of ik dat leuk of niet leuk vind, weet ik nog niet. Tijdens het opnemen heb ik echt veel te veel gelachen, maar gelukkig was er anderhalve goede take.

Een van de weinige geconcentreerde momenten.

Het beginnen aan een roman
Ik noem het gewoon een lang verhaal, maar 'roman' staat beter voor Google, vandaar dat ik dat woord in het kopje heb staan. Dit lange verhaal is niet bedoeld voor een uitgever. De kans is groot dat ik het nooit aan iemand zal laten lezen. Tenzij het echt heel goed wordt, natuurlijk. En ik heb ook wel eens meegemaakt dat een uitgever me vroeg om werk op te sturen terwijl ik helemaal geen werk had liggen, dus die situatie wil ik voortaan ook voorkomen. Voorlopig is het echter alleen bezigheidstherapie. Ik heb het laatste jaar heel veel korte verhalen geschreven, waarvan de meerderheid historische fictie is, en ik wil nu even iets anders. Voordat ik meedeed aan schrijfwedstrijden, voordat ik überhaupt wist dat er zoveel schrijfwedstrijden bestonden, schreef ik alleen maar lange verhalen. Op mijn vijftiende stuurde ik zelfs een lachwekkend slecht manuscript naar een uitgeverij, die het manuscript eerst kwijtraakte, het een paar maanden later weer vond en me als troost een berg tips stuurde. Ik heb veel van dat manuscript geleerd en ik hoop ook van dit lange verhaal veel te leren.

Voor het lange verhaal maak ik gebruik van de Sneeuwvlokmethode. Die heb ik nog nooit eerder gebruikt. Het idee is dat je verhaal ontstaat zoals je een sneeuwvlok tekent: een ruwe vorm met steeds meer details, zoals in deze afbeelding (hoewel ik wel een beetje bang word van de overgang tussen de laatste twee plaatjes):


woensdag 12 juli 2017

Harry Potter Expo Utrecht

Sinds ik een optreden had in Utrecht en het gebouw van de Harry Potter Expo had gezien, wist ik dat ik erheen wilde. Op maandag vroeg vriendin Fleur wat ik de dag erna deed en op dinsdag stonden we vol stress op het station omdat de trein niet reed, hoe mooi kan het leven zijn. Na wat opstartprobleempjes waren we toch nog vrij vlot in Utrecht. Vooraf leek de Harry Potter Expo me vooral heel erg duur, maar ik moet zeggen dat hij de hele twintig euro waard was. Als je benieuwd bent naar mijn verslag, heel veel foto's en wat filmpjes, lees dan vooral door!

Bij de ontvangst mocht je een sjaal kiezen en werd je op de foto gezet. Wij staan er relatief blij op, maar achteraf hadden we het misschien leuker gevonden om ons wat, eh, meer uit te leven. Ik ben wel blij dat ik dat niet heb gedaan, nu kan ik deze foto met een gerust hart online zetten. Ik heb de wand/toverstok van Sirius Black, Fleur heeft die van Ron Weasley. Ik ben ook weer niet zo'n nerd dat ik dit zelf heb ontdekt, het werd ons verteld.


Aan het einde van de tour heb je de mogelijkheid om de foto te kopen. Nadat die foto was gemaakt, werden we (met maar vier andere mensen, hoe luxe) een zaal ingeleid waar verschillende mensen uit het gezelschap mochten plaatsnemen onder de Sorteerhoed/Sorting Hat. Je zult trouwens merken dat ik de Engelse en de Nederlandse namen uit Harry Potter door elkaar gebruik, dat is het gevolg van elk boek lezen in het Nederlands (ik was twaalf toen het laatste deel uitkwam en ik was al fan vanaf de release van De Vuurbeker) en de films zien in het Engels (ik was zestien toen de laatste film uitkwam). Nu ik dit typ, lijkt het heel lang geleden, inmiddels ben ik tweeëntwintig, bijna hoogbejaard. Maar goed, terug naar de tentoonstelling. Fleur werd in Gryffindor/Griffoendor gesorteerd, dus die had meteen een goed humeur voor de rest van de dag. Sorting Hat, bedankt.

Vervolgens kregen we een soort trailer zonder tekst te zien om ons alvast in de sfeer te brengen: zeven digitale posters veranderden in filmbeelden, compleet met muziek erbij. Nadat dat was afgelopen, werden we langs een replica van de trein naar Hogwarts/Zweinstein naar de tentoonstellingsruimte gebracht. Dit alles door enthousiaste medewerkers, ik was verbaasd hoe opgewekt en fanatiek het personeel was.

Tijdens de tentoonstelling mag je fotograferen, alleen niet met flits, dus ik heb veel foto's gemaakt. Omdat het licht op sommige plaatsen beter was dan op andere plaatsen, zie je dat terug in de kwaliteit van de foto's. Verder is dit een selectie. Ik heb nog veel meer gefotografeerd en er is ook nog veel meer te zien. De foto's zijn verdeeld op thema en bij elk thema heb ik een bijpassend fragment uit de Harry Potter-films gezocht. Op elke foto kan je klikken voor een vergroting. Enjoy!

1. Een vitrine met o.a. de Sluipwegwijzer/Marauder's Map en één van de brieven met Harry's toelating tot Zweinstein/Hogwarts. In tegenstelling tot de meeste mensen vind ik de Nederlandse vertaling van de boeken behoorlijk goed, Wiebe Buddingh' heeft zijn best gedaan om veel creatieve Nederlandse namen te verzinnen die vaak behoorlijk dicht bij het origineel blijven.


Een detail van de brief to Mr H. Potter. Als je op de foto klikt, is hij leesbaar.

Fragment uit de The Philosopher's/Sorcerer's Stone:

zaterdag 17 juni 2017

Mijn eerste boekpresentatie!

Ik moet het verdacht vaak uitleggen aan bekenden, maar schrijven is veel werk. Heel veel werk. Het afgelopen jaar heb ik meegeschreven aan de bundel Historische Verhalen – korte verhalen uit de Oudheid. Negen van de 22 verhalen zijn van mijn hand (volgens de officiële spellingregels moet ik negen hier voluit schrijven en 22 niet, Nederlands is een creatieve taal). Om te vieren dat het werk gedaan was, organiseerde Historische Verhalen een boekpresentatie in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden.

Boekpresentatie
Onder het tweede kopje in dit bericht zal ik terugkomen op het harde werken en uitleggen waarom een historisch verhaal schrijven hard werken is, maar eerst gaan we het over het belangrijkste hebben: de boekpresentatie. Een feestje en een belangrijk moment in de carrière van elke schrijver. Onze boekpresentatie was dus op een passende locatie en begon met een lezing van Kim Beerden, die colleges geeft bij de studie Geschiedenis aan de Universiteit Leiden en die ook de inleiding van het boek heeft geschreven. Ze vertelde over geschiedenis als bron van schrijvers en filmmakers en over wat volgens haar een goed historisch verhaal was.

Daarna werd ik met de andere auteurs – Key Tengeler en Denise Michelle Pol – geïnterviewd. Het was een superfijn interview waarin we alle drie uitgebreid het woord kregen om te vertellen over onze eigen verhalen. Ik schreef er dus negen, Key zeven en Denise zes. De interviewer, Mike Spaans, stelde goede vragen en praatte de hele boekpresentatie fantastisch aan elkaar. Key en ik hadden bedacht dat het een goed idee zou zijn om de uitgever, Rik van der Vlugt, even naar voren te halen voor een paar vragen. We hadden hem dat niet verteld, dus hij werd nietsvermoedend uit het publiek gevist. Hij deed het heel goed en achteraf vond hij het wel leuk, geloof ik. 😊

Elke afbeelding kan vergroot worden door erop te klikken. V.l.n.r.: Mike Spaans, ik (met m'n gele schoenen), Denise en Key.

zaterdag 10 juni 2017

Recensie: Naar bed, naar bed - M.J. Arlidge

Noot vooraf: je kunt deze recensie rustig lezen als je het boek nog niet hebt gelezen. Hij bevat geen spoilers.

Sinds ik vorig jaar per ongeluk Piep zei de muis kocht en recenseerde, ben ik fan van M.J. Arlidge. Naar bed, naar bed is het vijfde deel in de serie over Helen Grace, de politieagente die de meest gruwelijke zaken weet op te lossen. Het vorige deel, Klikspaan, is mijn favoriete boek uit de serie en persoonlijk vind ik Naar bed, naar bed geen beter boek – het is een ander boek.

Naar bed, naar bed is namelijk een overgang. In de eerste delen van de serie leren we Helen Grace kennen: de fantastische agente die buiten haar werk eenzaam is en zich tegen betaling laat slaan om zichzelf beter te voelen. In dit boek komt die verhaallijn tot een climax, want het verhaal speelt zich af in de wereld van BDSM. Net als in de andere boeken is dat niet storend. Het gaat om geweld en om macht, niet om seks. In dit boek is geen enkele seksscène aanwezig, dus als je 50 Shades of Grey in thrillervorm verwacht, heb je pech.


Arlidge is geen schrijver, geen stilist. Hij is een verteller. De zinnen zijn simpel en doeltreffend, het taalgebruik is kort en krachtig. Alles staat in dienst van het verhaal en er is geen ruimte voor poëtische vertellingen of literaire trucjes. De dialogen zijn vlijmscherp en elk hoofdstuk is een spanningsopbouw op zich.

zaterdag 20 mei 2017

Schrijfwedstrijden waaraan je beter niet mee kunt doen

Ik blog steeds meer over schrijven zelf. Zo heb ik een onderzoekje gedaan naar literaire tijdschriften, verslag uitgebracht van prijsuitreikingen en verteld over het schrijven van negen verhalen voor een historische verhalenbundel. In die blogs geef ik je vooral het advies om mijn voorbeeld te volgen en je werk op te sturen naar wedstrijden, tijdschriften, publicatieplatforms en uitgevers. Daarom is het vandaag tijd voor een blog waarin ik je het advies geef om je werk absoluut niet op te sturen naar een schrijfwedstrijd.

Het gaat om de schrijfwedstrijd van een uitgeverij die zichzelf 'aquaZZ' noemt. De wedstrijd heeft het onderwerp 'dromen'. Ik ken heel aquaZZ niet, ik schrok enkel van de aankondiging van de wedstrijd. Dat is niet de reden dat ik over deze 'uitgeverij' blog, nee, de echte reden is dat aquaZZ eerst nogal lomp op mij reageerde op haar eigen openbare Facebookpagina en vervolgens besloot om deze reacties te verwijderen, wat aangeeft dat ze helemaal niet in discussie wil gaan. Dit klinkt ongetwijfeld heel verwarrend, dus ik zal het verhaal rustig vertellen.

Het begint met deze oproep.

Als de oproep niet leesbaar is, kan je erop klikken voor een vergroting.


Hier gaat mij om dit zinnetje: 'Meedoen is gratis, een bundel ontvangen echter niet, maar als je een boek wilt aanschaffen, ontvang je wel een mooie korting.' En, als ik toch bezig ben, gaat het me ook om deze zin: 'De winnaar van het winnende verhaal (ze bedoelen vast de winnaar van de wedstrijd, red.) ontvangt een exemplaar gratis en over de verkopen van dit boek ontvangt hij/zij royalty's.'

In normaal Nederlands betekent dit het volgende: als er honderd mensen meedoen aan de wedstrijd, worden er misschien twintig in de bundel gepubliceerd. Eén van de twintig, de winnaar, ontvangt een gratis exemplaar. De andere negentien moeten betalen om hun eigen prijs (de publicatie is de prijs) te mogen ontvangen. Als ze niet betalen, zien ze hun prijs niet, dus ze zullen die bundel kopen. De bundel komt niet in de boekhandel te liggen en de uitgever verwacht er geen winst mee te maken, dus de enige kopers zijn de deelnemers aan de wedstrijd en hun familieleden. In een tabel ziet dit er zo uit (de getallen zijn fictief, die heb ik dus verzonnen, het gaat om het idee):

Aantal deelnemers: 100
Aantal prijswinnaars: 20 (maximaal 5000 woorden per inzending x 20 = 100.000 woorden in de bundel)
Kosten boek: 20 euro
Kosten boek met korting: 15 euro
Aantal kopers boek: 40 (iedereen koopt één boek voor zichzelf en één boek voor familie of vrienden)
Totaal bedrag boekverkoop: 600 euro (als iedereen korting krijgt)
Royalties voor de winnaar: 60 euro (standaard zijn royalties 10% van de opbrengsten)

Samengevat krijgt de winnaar een klein geldbedrag en betalen de andere prijswinnaars geld als ze hun prijs willen ontvangen. Zo hoort het absoluut niet. Het is schandalig dat je moet betalen voor je eigen prijs. Een prijs is een beloning die geen geld hoort te kosten. Als je kaartjes voor de Efteling wint en die alsnog zelf moet betalen, is dat toch geen echte prijs meer?

Ik besloot om met de 'uitgever' in discussie te gaan op Facebook, in het openbaar. Helaas besloot de uitgeverij vandaag om haar eigen reacties te verwijderen, dus ik zal enkel samenvatten wat er door uitgeverij aquaZZ is gezegd. Het waren niet zulke professionele reacties, dus mijn samenvatting ervan zal waarschijnlijk enigszins ironisch zijn. Geniet mee.

Update 21 mei: aquaZZ heeft nu ook mijn reacties van Facebook verwijderd, dus niets van wat hieronder staat is nog terug te vinden op de pagina van het bedrijf. Blijkbaar vindt aquaZZ dat je geen kritiek mag geven op deze gang van zaken.

Als één van de afbeeldingen niet goed leesbaar is, kan je erop klikken.

Geen slecht voorstel van mij, toch? Gewoon iedereen laten betalen (een klein bedrag, hooguit vijf euro, zodat je met honderd deelnemers al vijfhonderd euro hebt verdiend. Bundels die voor familie en vrienden worden gekocht, moeten natuurlijk gewoon door de deelnemers betaald worden. Dus als er vijf bundel voor familie/vrienden worden gekocht, zit je al op de eerder genoemde zeshonderd euro). Dat is redelijk gebruikelijk (zie bijvoorbeeld de Turing Gedichtenwedstrijd of de Paul Harland Prijs) en dan kan de organisator iedereen die in de bundel wordt gepubliceerd een gratis bundel geven.

Uitgeverij aquaZZ reageerde een beetje chagrijnig. Ze vond dit geen zinnige discussie en daarnaast had ze het lef om te stellen dat de prijswinnaars niet alleen betaalden voor de bundel maar ook voor 'exposure' en 'roem' (door aquaZZ gebruikte woorden). Nou ja, zoals ik al zei en zoals ook uit de verwijderde reacties van aquaZZ op te maken is, verwacht het bedrijf geen geld te verdienen aan de wedstrijd. De meeste kopers van de bundel zullen de andere deelnemers zijn, dus ten eerste valt die exposure nogal tegen en ten tweede... nee wacht, dat punt bewaar ik voor het einde van dit bericht, anders wordt het zo warrig. In elk geval was dit mijn reactie op dat gezever over die roem:





Zoals ik al zei: op dat moment had ik nog niet het verlangen om een blog over aquaZZ te schrijven. Ik gunde het team oprecht een fijne wedstrijd en ik vond het prettig dat er op me gereageerd werd.

Maar aquaZZ begon weer over die roem, over eventuele recensies, over grote namen die aan hun wedstrijden hadden meegedaan (voorbeelden van die grote namen zijn niet genoemd) en over je naam in de krant zien staan. Mijn eigen naam staat ook wel eens in de krant. Dat komt meestal door mijn tweets. Dus als je je naam in de krant wilt zien zonder ervoor te betalen: maak een account op Twitter aan. 

aquaZZ noemde het betalen voor je eigen prijs 'een investering in roem'. Het mooie is dat dat niet klopt: voor de publicatie an sich betaal je niet. Je betaalt juist voor het krijgen van je prijs, dus voor het krijgen van de bundel. Je bent dan al gepubliceerd, dus je betaalt helemaal niet voor 'je naam in de krant', want die komt er ook wel (of nou ja, bij deze onbekende wedstrijd waarschijnlijk niet) te staan als je geen bundel koopt.

Ik reageerde daar weer op.




De reactie van aquaZZ die volgde, heb ik wel kunnen screenshotten, yay! aquaZZ stelt dat de uitgeverij niemand verplicht om de bundel te kopen. Dat klopt, al past de organisator wel een smerig psychologische trucje toe: de gepubliceerden laten vast graag een bundel aan familie/vrienden zien of ze willen er minimaal één in hun eigen boekenkast zetten, waardoor ze toch minstens één bundel zullen kopen. Punt a) in de onderstaande reactie gaat nergens over, ik heb het enkel over de gepubliceerden gehad, niet over de niet-winnaars, dat is totaal irrelevant, natuurlijk krijgen die geen bundel. Punt b) is ronduit lachwekkend: schrijvers kunnen geen inschrijfgeld (maximaal vijf euro) missen, maar de organisator verwacht wel dat ze een bundel (in mijn tabel van vijftien euro) kopen? En een zogenaamd professioneel bedrijf dat 'jippiejeej' zegt?



Tot hier gaat ons gesprek. Of nou ja, eigenlijk mijn gesprek, want aquaZZ had bijna al haar eigen bijdragen verwijderd. Ik wijs er nogmaals op dat dit soort praktijken absoluut niet kunnen. Inschrijfgeld betalen is soms normaal, daar ben ik ook geen fan van, maar soms is dat onvermijdelijk. Betalen voor je eigen prijs gaat wat mij betreft een stap te ver. Als deze wedstrijd daarmee wegkomt, komt een volgende wedstrijd daar ook mee weg en is er een nieuw verdienmodel geboren: wedstrijden uitschrijven en de deelnemers laten betalen voor een bundel, ook als ze zelf in de bundel gepubliceerd zijn en de uitgeverij dus geld aan hun inzending verdient.

Lieve schrijvers, jullie verdienen beter. Je hebt veel werk aan je tekst gehad, je hoort  geen verlies te draaien om hem gedrukt te zien. Je hebt verdorie meer eigenwaarde dan dat. Als je echt goed bent, kom je er wel, ook zonder dit soort wedstrijden. En als schrijven enkel je hobby is en verder niets, zijn er genoeg andere kleine wedstrijden met dit soort prijzen waar je gewoon je prijs krijgt zonder te moeten betalen. Stuur je gerust een mailtje (zie het kopje 'Contact' hierboven) of laat een reactie achter als je leuke wedstrijden zoekt maar die niet kunt vinden.

Door aan een wedstrijd als die van aquaZZ mee te doen houden de deelnemers dit slechte systeem in stand. Daarom besteed ik hier zo uitgebreid aandacht aan. Geef een weerwoord als je zulke wedstrijden ziet, doe er niet aan mee. Je bent echt beter dan dat, geloof me.

Ten slotte wil ik nog even terugkomen op het punt dat ik eerder noemde en waarvan ik de uitleg uitstelde. Hier komt het: het is nog maar de vraag of je als schrijver gepubliceerd wilt worden in een bundel van aquaZZ. Op Twitter kwam ik namelijk een voorbeeld van een boek van deze uitgever tegen:


Afgezien van de slogan 'De Tweede Wereldoorlog - een gebeurtenis om nooit te vergeten', die nogal klinkt alsof de Tweede Wereldoorlog een goed feestje was, is deze cover uitermate lelijk. Dit kan ik met Paint ook. Twee kleurvlakken, lelijke lettertypes, blauw op blauw... Het is nog maar de vraag of je wilt betalen om zo'n ontwerp in de boekenkast te hebben staan.

maandag 15 mei 2017

Historische Verhalen - korte verhalen uit de Oudheid

Als je mij anderhalf jaar geleden had verteld dat er over een maand een boek uit zou komen waar negen historische verhalen van mij instaan, zou ik je in je gezicht hebben uitgelachen. Historische verhalen waren absoluut niet mijn genre. Veel te veel werk, veel te veel research, veel te beperkend. Tot ik eind 2015 tweede werd bij de Mare Kooyker Kerstverhalenwedstrijd en de oprichter van platform Historische Verhalen me naar aanleiding daarvan aansprak op Twitter.

Of ik één verhaal van maximaal 1500 woorden wilde schrijven voor op de website. Sure, dat zou ik nog wel kunnen. Het werd een verhaal over een Mongoolse krijger die Genghis Khan probeerde te vermoorden, je kunt het hier lezen. Het was zo’n leuk proces en de redactie was fijn, dus toen me werd gevraagd of ik een tweede verhaal wilde schrijven, zei ik meteen ja. Dat werd een verhaal over ‘het voetbal van de Azteken’, dat je hier kunt lezen.

In maart 2016 werd ik gevraagd om mee te schrijven aan een bundel. Dat was best een heftige stap, want Historische Verhalen was pas twee maanden online en ik wist totaal niet wat ik kon verwachten. Daarnaast had ik op dat moment een sollicitatie lopen bij een talentontwikkelingstraject dat me, als ik aangenomen zou worden, een halfjaar zou kosten (en ik werd daar aangenomen). Ik geloof dat ik Historische Verhalen tot eind mei aan het lijntje heb gehouden voordat ik ja zei.

Het afgelopen jaar heb ik negen verhalen voor de bundel geschreven en ik ben officieel de hofleverancier, want de twee andere auteurs leveren respectievelijk zes en zeven verhalen. Nou ja, eigenlijk schreef ik er tien, maar eentje was zo volslagen kut dat ik dat niet eens aan de redactie heb laten lezen. Op 15 juni is het zover: dan wordt de bundel gepresenteerd in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Toegang is gratis en we willen graag een volle zaal, dus meld je vooral aan en kom langs!

De prachtige cover van de bundel. Als je erop klikt, wordt hij groot en leesbaar!

woensdag 10 mei 2017

Een eervolle vermelding

Het is alweer een week geleden dat ik een eervolle vermelding kreeg bij schrijfwedstrijd Write Now!. De dag erna had ik er iets over op Facebook gezet, maar dat bericht was nogal lang en Facebook is niet echt een medium voor lange berichten. Vandaar dat ik er nu hier een stukje over schrijf, in een blog kan je zaken net wat beter uitleggen en ik geloof dat ik redelijk wat woorden nodig heb om dit te vertellen.

Laten we beginnen met de inhoud van de eervolle vermelding zelf. Uit het juryrapport van Write Now! Eindhoven:

'Een van de teksten die niet in de prijzen valt, maar ons in positieve zin is opgevallen, is het verhaal van Marjolijn van de Gender. De prachtige zinnen zoals ‘De advertenties veranderen in Thomas.’ En ‘Tijdens de zwangerschap ging ik naar een psycholoog om te vragen of je iemand anders kon worden wanneer je gedachten sneller veranderden dan je buik.’ Er huist een tederheid en trefzekerheid in de zinnen die je schrijft, Marjolijn. We bewonderen je ambachtelijke manier van schrijven, maar probeer iets meer aandacht aan de helderheid van het concept te besteden; de jury vroeg zich namelijk soms een beetje af waar het heenging. Vorig jaar won je de voorronde. Hopelijk stelt een eervolle vermelding je niet teleur, want dat is niet bedoeling. We willen je aanmoedigen om door te gaan, het is overduidelijk dat je het kunt.'

Ik heb hiervoor vijf keer een prijs gewonnen bij deze wedstrijd en geen enkele keer was de toelichting in het juryrapport zo lang als bij deze eervolle vermelding, dus dat is wel grappig. Wat niet zo grappig is, is de reden van deze vermelding. Bij Write Now! winnen verhalen met een plot, dat is iets wat algemeen bekend is. Daarom ben ik er ook zo vaak in de prijzen gevallen, want ik ben goed in het bedenken van een plot. Eigenlijk ben ik daar veel beter in dan in schrijven zelf.

In 2015 ging ik op zomerkamp met literair tijdschrift Das Magazin, dat nu onderdeel is van Das Mag Uitgevers. Ik weet nog dat me werd gevraagd wat ik daar wilde leren en dat ik antwoordde dat ik niet enkel afhankelijk wilde zijn van een plot, van trucjes (want mijn manier van schrijven is meerdere keren een trucje genoemd). Op dat kamp kregen we een workshop over het schrijven van mooie zinnen en ik besefte dat ik helemaal geen mooie zinnen kon schrijven.

In 2016 deed ik mee aan een talentontwikkelingstraject voor schrijvers en ging ik naar Parijs om te schrijven. Mijn doel was nog steeds om dat plot los te laten. Enkel mijn schrijfstijl moest goed genoeg zijn om mensen mee te trekken in een verhaal, om een verhaal goed te maken. Dat was ook wat de literaire tijdschriften wilden, werd me verteld, die wilden vernieuwing, experimenten, niet mijn verhalen die braaf van A naar B, oh wacht, plottwist, toch C gingen.

Write Now! is voor mij vertrouwd terrein en dat werd mijn ultieme test. Ik vond dit verhaal zelf stilistisch gezien het beste dat ik ooit heb geschreven en vrienden die het lazen bevestigden dat.

Maar het is dus niet goed genoeg.

zondag 26 maart 2017

Verschuilen (column)

Op Festival Cement droeg ik gisteren een column voor in de Verkadefabriek. De column ging over alles wat ik die avond op het festival had meegemaakt en hoe ik die ervaringen verbond met mijn eigen leven. Een verkorte versie werd gepubliceerd in de festivalkrant, hier kan je die versie van de column lezen. Hieronder vind je de langere versie die ik heb voorgedragen.

Verschuilen

Op drukke plaatsen vind ik het fijn om alleen te zijn. Als je nog geen één meter vijfenzestig lang bent en er op je tweeëntwintigste uitziet als een vijftienjarige, is het makkelijk om je te verschuilen achter je vrienden. Zonder vrienden is er geen plaats om je te verstoppen, dus dan ben jij degene die antwoord moet geven wanneer mensen iets vragen.

De eerste vraag kwam toen ik vijf minuten op het festival was en thee bestelde aan de bar. Of ik zin had om tijdens het eten aan te schuiven bij een tafel waar iemand kwam spreken. De rede zou aansluiten op een voorstelling die erna kwam, Vast Glowing Empty Page. Ik ben een kuddedier, dus ik zei meteen ja.

De spreker was een vrouw die Dimph heet, uit Limburg komt en rouwdeskundige is. Ze vertelde over haar eigen leven en over dat van de kinderen die ze begeleidt. Haar verhaal was precies goed: niet te zwaar, niet te belerend en niet te lang. Toen haar rede was afgelopen, spraken we af om samen naar Vast Glowing Empty Page te gaan. Ik kon meeliften op de bagagedrager van haar fiets. De andere mensen schoven hun stoelen naar achteren en vertrokken. Op één persoon na: een vrouw die vastbesloten naar de stoel van Dimph stapte met een folder over het festival in haar linkerhand.

‘Jij,’ begon ze, zo wild met de folder zwaaiend dat de bril van Dimph bijna van haar neus vloog, ‘moet nooit meer zeggen dat je uit Limburg komt. Mensen uit Amsterdam excuseren zich toch ook niet omdat ze uit Amsterdam komen?’
Voordat Dimph kon reageren, ging ze verder: ‘Ik ben geboren tijdens een golf van feminisme en ik vind dat je niet alles moet benoemen, je moet juist dingen dóén. Kijk naar het glazen plafond. Je kunt wel zeggen dat het er is, maar wat bereik je ermee? Vecht, knok, wil iets, werk hard – dat is waar het om gaat.’ Ze deelde highfives uit, herhaalde dat we ons nóóit mochten excuseren omdat we uit het zuiden van het land komen en liet zich uiteindelijk meevoeren door iemand die zei dat de volgende voorstelling elk moment kon beginnen.
Toen Dimph zich naar mij toe draaide, zat haar bril vol met spuug.

vrijdag 10 maart 2017

Wandelen met ouderen

Even vooraf: als het goed is, zijn alle betrokken onherkenbaar en valt het niet te achterhalen welk verzorgingshuis ik hier bedoel. Dit bericht omschrijft puur mijn ervaringen, mijn gevoelens, en is niet bedoeld om iets of iemand zwart te maken.

Zo, nu door naar hetgeen waar het om draait.

Ik ging vandaag als vrijwilliger wandelen met ouderen die in een rolstoel zitten. Het was behoorlijk heftig. Zo was er een mevrouw met Alzheimer die geen idee had wie of waar ze was en die door het personeel van het bejaardenhuis alleen werd gelaten met een mok hete thee. Ze kon haar appeltaart niet zelfstandig eten en het personeel deed niets (niet uit onwil, maar het was heel druk en er was weinig personeel), dus ik heb de thee buiten haar bereik gezet en haar hopelijk voorzichtig gevoerd.

Daarnaast was er een oude dame die niet zelfstandig uit haar rolstoel kon komen. De verzorgers verwachtten dat ik haar na de wandeling naar kamer reed (ze hadden het te druk om me te vertellen waar die kamer was) en haar doodleuk zou achterlaten. Dat laatste weigerde ik. Pas vijfentwintig minuten en wat dringende verzoeken van mij later kwam iemand van het personeel haar uit de rolstoel halen. Nogmaals: het is geen onwil, er is gewoon veel te weinig personeel.

woensdag 25 januari 2017

Tanden bleken

Ja, je leest het goed: ik heb mijn tanden gebleekt. Of laten bleken, want eigenlijk heb ik zelf weinig gedaan. Het was oorspronkelijk niet mijn bedoeling om dit op mijn blog te delen, maar toen ik het hier met vriendinnen over had, merkte ik dat verrassend veel van hen zelf ook overwegen om hun tanden witter te (laten) maken. Ze wilden veel weten over mijn bleekproces en daarom heb ik besloten om de belangrijkste dingen hier op te schrijven en te illustreren met foto's, zodat iedereen die graag wittere tanden wil precies kan lezen en zien hoe dat nou werkt.

Allereerst het resultaat natuurlijk.

Links: dag 1. Rechts: dag 14. Op alle foto's kan je klikken voor een vergroting.
Aangezien ik foto 1 echt met kutlicht had gemaakt en ik graag wilde dat de allerlaatste foto (ik heb van elke bleekdag een selfie) zo goed mogelijk vergelijkbaar is, draag ik dezelfde kleren en heb ik mezelf op dezelfde manier opgemaakt. Dat is trouwens wel even een disclaimer voor alle selfies: ze zijn bijna allemaal buiten gemaakt en ik had altijd wel gezelschap, dus het was een beetje stom om elke keer twintig foto's te gaan maken zodat er één prachtige tussen zou zitten. Daarom heb ik vaak even in de camera gekeken, een poging gedaan tot lachen en één foto gemaakt. Ze zijn dus niet allemaal even charmant geworden, haha. Maar het gaat om de tanden.

Waarom zou je je tanden bleken?
Zoals je op de foto hierboven kunt zien, waren mijn tanden geel. Het ergste is dat het eigenlijk niet eens een echte 'before'-foto is, want hij is gemaakt op dag 1, na de allereerste nacht bleken, en eerlijk gezegd was dat al een enorme verbetering in vergelijking met dag 0, maar daar heb ik geen foto's van. Ik lachte nooit met mijn mond open.

In de zomer brak mijn eerste verstandskies door en dat vierde mijn nieuwste aanwinst door eens gezellig te gaan ontsteken. Op internet las ik dat deze mondspoeling troep zou helpen. Het hielp heel goed. Maar ondanks het feit dat ik me aan de bijsluiter hield, veroorzaakte de mondspoeling heel veel (gele) aanslag op mijn tanden. Zo veel dat het ook mijn tandarts opviel. Ik ben echt bang voor de tandarts, vandaar dat ik de stap niet eerder had gezet, maar nadat ik het tweede deel van mijn wortelkanaalbehandeling begin december overleefde, voelde ik me zo onoverwinnelijk dat ik bij de tandarts heb geïnformeerd naar de mogelijkheid om mijn tanden te bleken.