zondag 24 juli 2016

Interview op de radio

Afgelopen woensdag was het de warmste dag van het jaar tot nu toe en moest ik supervroeg opstaan omdat ik op de radio kwam. Die nacht was er een soort muggenbruiloft geweest waar alle soortgenoten van het bruidspaar op af waren gekomen, dus ik had mijn nachtkastje een halve meter opzij geschoven om die krengen de muggen te pletter te slaan naar een andere wereld te helpen. Mijn telefoon/wekker lag op dat nachtkastje. ’s Morgens klonk dat irritante kutgeluid een lieflijk ochtendgezang en was ik vergeten dat de wekker een halve meter verderop lag, waardoor ik uit bed viel, bovenop Els.

Els is mijn derde rib van onderen aan de rechterkant. Zij ving de hele klap op en redde het leven van mijn organen (niet dat ik weet van welke organen precies, ik heb al jaren geen biologie meer gehad). Wat een heldin! Daar herinnert ze me bij elke ademhaling nog aan, vandaar dat ik haar een naam heb gegeven. Dan kan ik even over haar zijkant wrijven en vloeken geruststellende woordjes fluisteren, en dan is ze even tevreden en stil.

Zodat je weet wat ik heb doorstaan om op de radio te komen. Aangezien het interview op de wereldberoemde zender Omroep Tilburg kwam en niet iedereen de technologische hoogstandjes in huis heeft die noodzakelijk zijn om daarnaar te luisteren, is hieronder het interview. Het gaat vooral over schrijfwedstijd Write Now! en over mijn column die een paar maanden geleden viral ging.

Als het filmpje hieronder enorm is en de layout van deze site verneukt een klein beetje anders maakt, kan je het interview ook hier luisteren.


donderdag 21 juli 2016

Inhoudsloos gezwam is een échte website! (En iets over zakkenrollers)

Als je blij was dat ik abrupt stopte met bloggen over Parijs, mag je een zakkenroller bedanken die het nodig vond om mijn telefoon met alle foto's te stelen. Gelukkig was het een oude iPhone 4S en wilde ik toch al een nieuwe, en eigenlijk voelde de work-out (lees: de achtervolging) om mijn telefoon weer te pakken te krijgen best gezond. Een van de coördinatoren van deBuren, de organisatie waarmee ik naar Parijs ging, had de reflexen om achter me aan te springen om me te helpen, of het nou was met achter de dief aan rennen, in het Frans brullen dat hij tegengehouden moest worden of voedsel uit de automaat op het politiebureau halen. Ze was fantastisch. Even fantastisch als de Parijzenaar die ons (met de metro!) helemaal tot aan het hoofdbureau bracht en me met de drie woorden Duits die hij sprak gerust probeerde te stellen.

Mijn nieuwe telefoon is een iPhone SE. Dat is een telefoon met de buitenkant van de iPhone 5, maar met de processor en de camera van de iPhone 6 (en ruim 200 euro goedkoper dan de laatstgenoemde). Ik heb hem nog geen week, maar ik kan wel zeggen dat hij een aanrader is. Net als de klantenservice van Apple. Ik ben echt heel goed geholpen met het terugzoeken en terugzetten van mijn gegevens. Het enige wat ik definitief kwijt ben, zijn de foto's die ik in Parijs heb gemaakt. Gelukkig heb ik veel op de social media gedeeld, waardoor de schade meevalt. En ik was verzekerd, wat betekent dat ik ook nog eens geld krijg!

Ik op de Eiffeltoren. Met flaporen en zonder make-up, zodat je ziet dat ik geen beautyblogger ben.

Gisterenochtend was ik te gast bij Omroep Tilburg, een (nogal lokale hahaha) radiozender. Eigenlijk zou ik er maar een paar minuten zijn, maar ik zat zo gezellig koffie te drinken met de radiomaker dat ik de hele uitzending ben gebleven en zelfs zeggenschap kreeg over de muziek. Het fragment waarin ik praat over schrijven en vooral over schrijfwedstrijd Write Now! wordt nog naar me toegestuurd, dus ik zal het later plaatsen.

Terwijl de radiomaker probeerde om fatsoenlijke radio te maken en ik hem continu afleidde met mijn gewauwel, vroeg hij aan me waarom mijn blog eigenlijk inhoudsloosgezwam.blogspot.nl heet. Waarom zou ik niet gewoon een domeinnaam kopen en er inhoudsloosgezwam.nl van maken?

vrijdag 8 juli 2016

Parijs #4 - Groeten uit het Louvre!

Ik overweeg mijn ouders aan te klagen voor kindermishandeling omdat ze mij nooit mee naar het Louvre hebben genomen. Vandaag was ik daar vijf minuten voor openingstijd en ik heb alleen die vijf minuten hoeven wachten. Verder was ik ook nog gratis. Ik hoefde niet eens in de rij te gaan staan voor een ticket, mijn ID-kaart was mijn entreebewijs. Overal lagen duidelijke plattegronden, zelfs in het Nederlands. Ik weet dat het Louvre een toeristisch cliché is, maar dit was top geregeld.

Omdat ik niet het zoveelste verslag over een overbekend museum wil schrijven, komen hier wat foto's die ik heb gemaakt met een misschien wat ongewoon onderschrift erbij. Alle afbeeldingen kunnen vergroot worden door erop te klikken. Enjoy!

Heb je meer tips voor leuke bezienswaardigheden in Parijs? Laat het weten!





Een foto van het hondenhok. 
Als je niet geïnteresseerd bent in de Romeinse mozaïek, kan je altijd nog naar de inkijk van de vrouw linksvoor staren.

Van dit soort ruimtes krijg ik altijd zin om te gaan schaatsen.

Yes, ik heb één of andere vrouw die veel te warm is gekleed voor dit weer gevonden!

En ik ben niet de enige (Mona Lisa is die postzegel helemaal links).

Zoals de oude Hawaïanen altijd zeiden: 'Je kunt ook zonder benen met een mond vol tanden staan.'

maandag 4 juli 2016

Parijs #2 - Le café des chats

Dag 3

Het is zondag en iedereen slaapt nog, behalve een reisgenoot en ik. We sluipen ons kasteel uit om bij de Spaanse buren te gaan ontbijten. Op de trappen voor het kasteel komen we degene tegen die de residentie coördineert, ze leest een boek. Dat is ook een manier van slapen, denk ik, en ik neem mezelf voor om na het ontbijt haar voorbeeld te volgen.
De broodjes bij het ontbijt zijn zo hard dat mijn reisgenoot ze niet kan doorbijten. Mij lukt het wel, maar een paar tellen later moet ik een scherp stukje uit mijn tong trekken.
Morgen weer naar de bakker, besluiten we.
Maar die blijkt op maandag en dinsdag dicht te zijn.

Na het ontbijt kletsen we met onze coördinator over het boek en over ons plan om te gaan zwemmen. Twee andere reisgenoten blijken dat ook te willen, en terwijl ik me naar de zesde verdieping haast, blijft mijn reisgenoot beneden om ze tegen te houden.
Zoals ik al vertelde in mijn vorige blog slaap ik op de bovenste verdieping van het gebouw, als enige van de groep. Voor zover ik weet ben ik ook de jongste. Toen ik voorzichtig naar de leeftijd van enkele reisgenoten vroeg en een beetje stalkerig deed op Facebook, kon ik niemand vinden die jonger dan vijfentwintig is. Gelukkig zijn het aardige mensen en voelt het niet als een probleem.

Trappenhuis vanaf de zesde verdieping van ons kasteel.

zondag 3 juli 2016

Parijs #1 - Gay Pride

Na mijn belevenissen in de Starbucks op station Rotterdam Centraal ontmoette ik al snel één van de andere deelnemers aan de schrijfresidentie. We bleken met drieën op te stappen in dit station en we zaten ook nog eens naast elkaar (met achter ons een lichtelijk ontevreden baby, heerlijk). 
Waar er in de coupé van de Amsterdamse reizigers een volgens eigen zeggen 'ongemakkelijke stilte' hing, kletsten wij als Rotterdamse reizigers in onze coupé volop. Mijn reisgenoten hadden het over verschillende soorten seksualiteit, over mensen die ze gingen interviewen in Parijs... en ik had het over paarden. Tja.

Ondanks het feit dat ik een reisverzekering heb en het dus eigenlijk geen probleem is als ik andere mensen verwond, besloot ik mijn koffer pas uit het bagagerek te halen nadat de mensen die eronder zaten naar de uitgang waren gevlucht. Dat bleek een goed idee. Een paar bonk, au en fucks later kon ik uit de trein stappen.

Wat je kunt verwachten in dit verslag.

vrijdag 1 juli 2016

Onderweg naar Parijs

Nou ja, goed, eigenlijk ben ik nog helemaal niet onderweg naar Parijs (voor alle inbrekers: er zijn mensen in mijn huis en er is ook een hond die op commando kan bijten). Vanmorgen vertrok ik per ongeluk een uur te vroeg naar Rotterdam Centraal, waar ik nu ongeveer een halfuur in de Starbucks zit en bijna word weggekeken door het personeel.
De ellende begon al met de tas. De weekendtas. Mijn koffer was te klein, mijn ouders konden geen goede reden vinden om me een grote koffer te lenen, dus ik was aangewezen op mijn weekendtas. Een heel lelijk ding, donkerblauw met een soort rood bloemetjespatroon dat eruit ziet alsof er een olifant is doorgelekt.

Lelijk of niet, mijn spullen pasten erin. De situatie was gered.
Tot ik hem vanmorgen, twee minuten voor vertrek, dichttrok - en de halve rits meenam. Gelukkig heeft mijn broertje ook een weekendtas, dus die heb ik gepakt (sorry Mike, mocht je hem nodig hebben).
Goed, een uur te vroeg weg met een tas die niet van mij is, het had erger gekund. Dacht ik.
Tot ik net in de Starbucks kwam, mijn kleurboek voor volwassenen wilde pakken en erachter kwam dat ik mijn potloden was vergeten. En mijn lunch.


Gelukkig is Rotterdam Centraal heel groot en kan ik allebei die noodzakelijkheden kopen. Niets aan de hand. Om mezelf te troosten koop ik een enorme caramel macchiato en een chocolademuffin. Terwijl ik mijn muffin wegwerk, zie ik stukjes chocolade naar beneden vallen.
Op mijn witte blouse.

Vervolgens kom ik op het idee om te googelen of mijn bagage, die al naast me ligt in de Starbucks, wel mee mag in de Thalys.
Jawel, het mag!
Gelukkig.
Alleen moet alles een label hebben. Mijn eigen weekendtas heeft uiteraard keurig een label, maar die van mijn broertje is even kaal als een boom in de winter.
Shit.

Dan moet ik plassen. Heel vervelend, maar ook een bewijs dat ik nog altijd een mens ben en niet vannacht ben veranderd in een vampier of zo. De Starbucks heeft geen wc, maar het meisje achter de bar biedt aan om op mijn koffer en tas te passen terwijl ik er één zoek.
Misschien kan ze ook wel een label voor me vinden.