woensdag 28 oktober 2015

Toerist in de trein

Een paar dagen geelden zei mijn moeder dat ik wat vrolijkheid kon gebruiken. Ze doelde op een workshop van een visagist die ze voor ons had geregeld, maar ook in de diepere zin had ze gelijk. Het is herfst, buiten gaat alles dood, het is koud, ik moet volgende week naar de tandarts, mijn hond is behoorlijk ziek geweest en ik heb een paar moeilijke beslissingen moeten maken.

Vandaag kwam ik die vrolijkheid tegen in de trein, in de vorm van een Macedoniër die vanaf Eindhoven naar Rotterdam reisde. Hij stelde zich voor als Anwar, hij was twintig jaar, hij studeerde 'English but than Macedonian', en dat was ook meteen al het Engels dat hij sprak.
'Have you been here before?' vroeg ik.
Hij begreep de vraag niet en het duurde even voordat we ons realiseerden dat het probleem bij 'been' lag. Na mijn rijtje 'to be, I am, you are, we are, I was, we were, I have been' was niets hem meer te moeilijk. Hij vond het openbaar vervoer in Nederland 'very difficult', hij snapte zijn treinkaartje niet, hij vroeg om de drie minuten 'This Rotterdam?' en hij was 'grumpy, hungry, sleepy'.

zondag 25 oktober 2015

Een rijbewijs halen

Het is nu iets meer dan een jaar geleden dat ik mijn rijbewijs heb gehaald. In mijn eindexamenjaar, vlak voor de examens, begon ik met lessen. Voor mijn theorie leerde ik niet. Mijn instructeur liet me de situaties zelf oplossen in de auto, wat voor mij veel beter werkte dan situaties uit een boek visualiseren. Wel had ik een CD-rom met een leuk spel erop: je zag een verkeerssituatie met meerdere weggebruikers, je moest aangeven wie er voorrang had, wie daarna, etc. en als je dat niet goed had, zag je hoe ze tegen elkaar knalden. Ook stonden er wat oefenexamens op die CD-rom. De dag voor het theorie-examen maakte ik er drie en voor alle drie zakte ik.

Een vriendin van mij en een jongen die we goed kenden deden het theorie-examen op dezelfde dag als ik. Terwijl we wachtten tot we de zaal binnen mochten, namen we wat zaken door. Zij wisten elk antwoord, ik wist letterlijk niets. Toch was ik degene die na het examen met een 'geslaagd'-papiertje naar buiten liep. Hoe dat kon weet ik nog steeds niet.

Eerste examen
Mijn eerste praktijkexamen was in de zomervakantie. Mijn lessen gingen goed, dus van mijn instructeur moest ik dat examen plannen. Zodra de datum stond, verslechterden mijn prestaties dramatisch. Ik was nog helemaal niet klaar om examen te doen, ik zag niets op de weg en tot overmaat van de ramp dacht mijn instructeur dat mijn zicht niet goed was. Ik had toen al jaren nachtlenzen. Mijn opticien was zo vriendelijk om mijn ogen tussendoor te testen. Mijn zicht was 120%. Voor de deur van de zaak bekeken we nummerplaten van auto's en ik kon alles zonder problemen lezen. Vanuit de lesauto kon ik dat niet.

Van dat rij-examen weet ik nauwelijks nog iets. Ik zakte en de opmerking 'kijken' stond zo ongeveer bij elk onderdeel aangegeven, soms zelfs met een uitroepteken. Ik leste trouwens in zo'n leuke Volkswagen Golf met een dieselmotor.

maandag 19 oktober 2015

Tinder is Terug!

Ik weet niet wat het is met mij en Tinder. Misschien is het een soort verslaving, misschien komt het door de 'superlike' of misschien is het een soort hoop. Afgelopen week besloot ik om voor het eerst sinds eeuwen weer eens op de app te kijken. Ik bedoel, ik ben bijna eenentwintig, mijn vrienden heten niet meer 'Truus' maar 'Truus-en-Piet', straks heeft iedereen al bruiloften en dertig kinderen en zit ik met een rugzak en een stel katten in Australië. Niet dat dat zo erg zou zijn, maar je begrijpt het idee.

Dat is natuurlijk niet de juiste instelling om Tinder te gebruiken. Ik kan dat als geen ander weten - toch was ik naïef en dacht ik een leuke match te hebben voor een leuk gesprek.

Dit is hem:



Ja, natuurlijk had hij een foto, maar omdat het mijn bedoeling is om jou te laten lachen en niet om mensen voor lul te zetten (iets met op de bal en op de man spelen) is iedereen anoniem. Enfin, hier gaat het niet om de foto. Het gaat om de drankjes eronder. Eén ervan is thee, tenminste, ik dacht altijd dat dat thee was. Thee en ik zijn goede vriendjes, dus ik zag de perfecte mogelijkheid om het gesprek te beginnen.


Huh, mijn blog? Hoe kent hij mijn blog? En hoezo kent hij mijn blog dan weer niet goed genoeg om te weten dat het laatste bericht over Tinder meer dan een jaar geleden is geplaatst?


Ja dus.


Deze match heeft me op een idee gebracht: mijn blog. Mijn Tinderblogs waren een categorie apart, ze werden altijd fantastisch bekeken en ze waren hilarisch om te maken. Waarom zou ik er niet nog eentje schrijven? De ware liefde vinden gaat me toch niet lukken en als ik gedoemd ben om over tien jaar de enige vrijgezel op feestjes te zijn, so be it. Dan kan ik er beter om lachen.

zaterdag 17 oktober 2015

Prinses

'Op nummer twee vinden we een volwassen verhaal. Aan alle basiseisen van een goede
tekst is voldaan: de zinnen liepen, de opbouw was zeer okay en er was een handeling met
een licht conflictpunt. Ook was de jury blij dat er eindelijk eens niemand dood ging op het
einde. Dat, en het gevoel voor humor (dat was niet de bedoeling, red.) dat uit de tekst sprak, maakt dat we Marjolein (sic) van de Gender mogen feliciteren met de tweede plaats.'
- Ellen Deckwitz, juryrapport Write Now! Den Bosch

Ik klem mijn rechterarm om de romp van mijn dochter. Met de linker trek ik een jurk over haar hoofd, terwijl ze spartelt en krijst alsof ik de stof tegelijk met ons ontbijt uit de oven heb gehaald. Haar vingers klauwen in mijn blouse, gevaarlijk dicht bij de knopen. Als ze er weer één af weet te trekken, ga ik vloeken, dat zweer ik. Het kan me niet schelen dat elk pedagogisch boek zegt dat ik mijn onmacht daarmee bevestig. De schrijvers, meestal cum laude afgestudeerd, halverwege de vijftig en kinderloos, weten niet dat ik elke ochtend win. Mijn dochter is nog nooit te laat op school gekomen. Ook vandaag zal de kleuterjuf geen enkele reden hebben om te klagen, daar zorg ik voor.
De greep van mijn dochter verslapt. Ik pak haar pols en prop hem door de mouw. Haar langzamer of voorzichtiger aankleden is geen optie. Ze zal pas meewerken als we aan de keukentafel zitten, dus ik probeer dat punt zo snel mogelijk te bereiken.
Voordat ik mijn vingers om haar andere arm kan sluiten, verandert het geschreeuw in gejank. Lange, diepe halen, die onmogelijk uit dat kleine lichaam kunnen komen, weerkaatsen tegen de muren. In het begin vond ik ze zo verschrikkelijk dat ik meehuilde. De laatste maanden gaat het beter. Ik moet mijn dochter aankleden, zo simpel is het. Als ik tegen haar zou zeggen dat ze vandaag naakt naar school moest, zou ze ook brullen. Misschien zelfs harder.

vrijdag 16 oktober 2015

Façade

'Op de derde plaats staat een verhaal dat je meteen grijpt en de lezer op het verkeerde been
zet. Van een ogenschijnlijk onschuldig liefdesverhaal belandt de lezer opeens in een poel
des verderfs. Dit wordt bijgezet door bijzonder krachtige details. Zinnen als “haar krultang
koelde af op de wasbak, omringd door watten met meer kleuren dan ik kende” deden de jury
opspringen. Deze observaties, in combinatie met het niet uitgesproken maar zeer sinistere
einde, deden ons ertoe besluiten om de tekst “Façade” van Marjolijn van de Gender te
belonen met de derde prijs.'

- Ellen Deckwitz, juryrapport Write Now! Den Bosch 


Mijn meisje is mooier dan ooit. Ze staat me toe om haar lichaam aan te raken, om haar schouder te strelen. Ze ruikt heerlijk zoet. Ik zou willen dat je die geur kon opsnuiven, dat je naast me kon zitten en naar haar kon kijken. We zouden urenlang staren en ik zou je dit verhaal niet hoeven vertellen. Maar je bent hier niet, je kent haar niet, dus zal ik mijn best moeten doen om haar te beschrijven, zodat je begrijpt waarom ik zielsgelukkig ben.
Haar sjaal voelt zacht tegen mijn huid, alsof ze mijn liefkozingen beantwoordt. Vier nachten eerder was ik doodsbang dat ik haar zou kwijtraken. Het lijkt langer geleden, alsof het verdwijnen van die angst de tijd heeft vertraagd.

Pepernoten uit Chernobyl

Met dieren heb ik engelengeduld, met de rest van het leven niet. Daarom is bakken in theorie een fantastische hobby voor mij: je maakt iets met je handen, je zet het in de oven of in de koelkast en binnen no time heb je een resultaat.

In de praktijk pakt het iets anders uit: die deegrol van veertig centimeter breekt na zesendertig centimeter af, de oven blijkt sterker dan het recept vermoedde, die ene ovenschaal was toch van plastic, en het ei was bedoeld om de taart mee te bestrijken, niet om in het beslag te vermengen. En vaak is het deeg niet eens lekker en blijft al die rotzooi onder je nagels plakken, bah.

Af en toe geef ik bakken een kans, omdat we op papier dus een perfecte match zijn. Vandaag heb ik kruidnoten gemaakt. Rondje deeg, op bakpapier, in de oven. Doodsimpel, toch?


Nee, dit is geen tumor. Mijn moeder noemde het 'een Chernobylpepernoot', ik vind het wel wat weg hebben van bedorven rattenhersenen. Gelukkig bestond er de mogelijkheid tot plastische chirurgie in de vorm van chocoladeglazuur. Dit glazuur moest echter tien minuten in het zakje onder heet water liggen. Er zaten geen stenen of lood bij om dat ding onder water te houden, maar gelukkig ben ik creatief.

donderdag 15 oktober 2015

Groene murene

'Lekker eigenwijs verhaal met een verrassend einde. De hoofdpersoon is opzettelijk wat onsymphatiek, past in het verhaal.'



Annewil zoog zo hard aan haar sigaret dat ze de rook in haar oogkassen voelde. Haar zicht werd troebel, waardoor het water dat haar omringde eerder grijs leek dan helderblauw. Een kleur die beter bij haar paste, vond ze zelf, al voelde ze zich nog steeds niet op haar gemak in het oceaangedeelte van de dierentuin.
‘Het is verboden om hier te roken,’ zei een verzorger verveeld.
Viezer zou het er niet van worden, dacht Annewil. Ze zette drie passen naar voren, zodat ze naast haar echtgenoot stond. Hij had zijn gezicht bijna tegen het groen uitgeslagen en met vegen bedekte glas gedrukt; zijn bril balanceerde op de rand van zijn neus, die elk jaar leek te groeien. Annewil nam een laatste teug, gooide de sigaret op de grond en trapte hem uit met haar blokhak.
‘Ik denk dat het tijd is om naar huis te gaan, schat,’ zei ze.
Hij reageerde niet.
Ze pakte zijn arm. ‘Karel,’ zei ze luider. ‘Over tien minuten sluit het park.’
‘De groene murene is een solitair dier. Die voelt zich niet goed in dit gezelschap.’ Haar echtgenoot wees naar omhoog. Een geelbruine, lange vis zwom met venijnige staartslagen naar hen toe. Het dier wierp Annewil een vuile blik toe en even was ze beledigd, tot ze zag dat haar echtgenoot dezelfde behandeling kreeg. Misschien zou zij ook boos kijken als haar naam beweerde dat ze groen was als de lente en haar uiterlijk meer weghad van de humuslaag die zich in de herfst vormde.
‘Volgens mij redt dat beest zich prima,’ zei ze.
‘Hoe weet jij dat nou? Je hebt niets met vissen.’
‘Ik vind ze erg mooi.’ Zolang ze klein en kleurrijk waren.
‘Jij praat niet met ze.’
‘Ik geloof niet dat ik jou de afgelopen uren veel heb horen zeggen,’ snauwde Annewil.
Eindelijk draaide haar echtgenoot zich naar haar toe. Die vervloekte bril wierp een schaduw over zijn gezicht. ‘Vissen hebben geen woorden nodig. Ze communiceren door trillingen. Als ik mijn hand op het glas leg, voelen ze wat ik wil vertellen.’
‘Dat zal best. Nu wil ik weg.’
‘Je bent ongeduldig.’
‘Vind je het gek? Je wilt hier elke dag langer blijven en het wordt steeds moeilijker om je mee naar huis te krijgen. Het is verdomme al etenstijd geweest.’
‘Jóúw etenstijd is al geweest.’

woensdag 14 oktober 2015

Ontwaken

'De tweede prijswinnaar van Den Bosch viel niet alleen op door het originele vertelperspectief, maar ook door de vaardige verteller. [...] Het is heel slim geweest van de schrijver om dit nergens expliciet te maken. Pas halverwege het verhaal leg je als lezer zelf de connectie hoe het zit. De constante dreiging van komend gevaar maakt dit een heel spannend verhaal. [...] Soms was het taalgebruik een beetje archaïsch, zoals bij een zin als 'Ik ben onsterfelijk en dodelijk'. We willen zeker meer lezen van deze schrijver. De tweede prijs gaat naar 'Ontwaken' van Marjolijn van de Gender!'
- juryrapport Write Now! Den Bosch (niet lezen voordat je het verhaal hebt gelezen, ze verraden namelijk hoe het afloopt)

Feest. Dat is het eerste woord dat in me opkomt, gevolgd door muziek. De ruimte waar ik ben is lang en wordt verlicht in verschillende kleuren. Vervolgens zie ik de mensen, die stuk voor stuk hun best hebben gedaan om er zo belachelijk mogelijk uit te zien. Twee meisjes in een knaloranje jurkje en met vlaggen op hun wangen zetten me even op het verkeerde been, maar dan overtuigt een jongen in een doktersjas – compleet met infuuspaal – me ervan dat ik op een slechte avond wakker ben geworden.
Op dat moment verandert de muziek. Handen gaan de lucht in. Ik word omhoog geduwd en de jongen die me vasthoudt, brult vol overgave met de zangers en de ruim tweehonderd aanwezigen mee dat hij een helikopter heeft.
Ja. Het is inderdaad carnaval.

dinsdag 13 oktober 2015

Een betoog

'Dan de tweede plaats. Het vertelperspectief hier is gedurfd en goed uitgevoerd: een kater genaamd Pootjes (maar door zijn eigenaar veelal aangeduid als Kankergezwel, Kreng en Kutkat) ligt zwaargewond op de weg nadat hij is aangereden door een auto. Vanaf het asfalt kijkt hij terug op allerlei gebeurtenissen die ertoe hebben geleid dat hij daar ligt, uitgekotst door zijn eigen baasje, stervend en van God en iedereen verlaten. Het verhaal dat hij vertelt is een pleidooi voor zijn eigen onschuld, en de lezer kan niet anders dan hem geloven. Sterker nog: de lezer gaat stiekem ook een beetje van dit Kankergezwel houden. Hoewel het hier en daar wat strakker had gekund, nog wat meer ingekort, waren we erg onder de indruk. Marjolijn van de Gender: gefeliciteerd met je tweede plaats.'   
- juryrapport Write Now! Eindhoven*

Stelling:
Ik ben onschuldig.

Vanaf mijn ongemakkelijke positie op het asfalt kan ik Daniël met zijn wang tegen het raam zien leunen, alsof hij zijn huid de buitenlucht wil laten proeven. Hij kijkt alweer foto’s uit de tijd waarin hij zonder shirt rondliep en altijd werd omringd door vrienden. Het kan ook zijn dat hij ene God om hulp smeekt; dat zijn de enige bezigheden die hem interesseren.
Als ik kon praten, had ik hem allang verteld dat hij moet stoppen met dat gezeur tegen God en ‘gewoon’ naar een plastisch chirurg moet stappen. Maar goed, ik kan niet praten. Jammer, want ik had hem het verschil tussen een kat en een kater ook graag uitgelegd. Bovendien had ik dan de mogelijkheid gehad om te vertellen dat ik er niets aan kan doen dat hij constant verzorging nodig heeft, nooit onafhankelijk zal worden en in de steek is gelaten door zowel zijn vrienden als zijn bloedmooie vriendin.
Het taalprobleem is niet de enige barrière tussen ons. De voordeur, waaruit het kattenluik is verwijderd, vormt nog een grotere. Ik mag niet meer naar binnen en Daniël durft niet meer naar buiten. Ik ben bang om weer weggestuurd te worden, hij is bang om te worden aangestaard. Zijn huid is zo gevoelig dat zelfs blikken pijn doen.
Geloof me, dat is niet mijn schuld. Echt niet.

donderdag 8 oktober 2015

Drugsverslaafde op het station

Onder het mom #donderdagblogdag en #throwbackthursday hier een combinatie van beide.

Plaats: station Tilburg
Tijd: 02-12-2013
Oorspronkelijk gepubliceerd op: Facebook
Overig: ik was te lui om deze tekst te herschrijven

Ik wachtte op de trein. Niet geheel vreemd op een station, maar vandaag was het speciaal omdat er een bankje vrij was zonder rokers eromheen. Ik kon zitten.
Niet veel later kwam er iemand naast me zitten. Een oudere man met een verweerd gezicht. 'Goedemorgen,' zei hij.
Opstaan was onbeleefd, al was dat mijn eerste reactie bij het zien van zijn verschijning, dus zei ik 'Goedemorgen' terug.
'Moet je naar school?' vroeg de man.
'Universiteit.' Ik vroeg me af waar het gesprek heen ging, waarom die enge vent dat moest weten.
'Waar studeer je?'
'Leiden.'
Er viel een stilte. Toen haalde de man diep adem. 'Ik wacht op de trein naar de Reeshof,' zei hij. 'Ik ga lesgeven op het Beatrix College.'
Hij zag er niet uit als iemand die dagelijks voor de klas stond, dus zweeg ik.
'Ik ben crimineel geweest,' ging hij verder.
Dat verbaasde me niets. Ik wist niet of ik de logische vraag moest stellen (waarom word je als crimineel in godsnaam aangenomen op een school?) of dat ik me naar één van de bankjes met rokers erbij moest haasten. Maar iets in de blik van de man hield me tegen.
'Ik ga daar voorlichting geven,' zei hij. 'Ik ben verslaafd geweest. Drugs.'
Vervolgens vatte hij zijn leven samen. Het eerste sleutelwoord: incest. Hij vertelde hoe hij al eerder op scholen stond. Een meisje was laatst huilend de klas uitgerend. Later sprak hij haar. Haar vader was verslaafd en ze had hem al twee jaar niet gezien.
'En ik ben mijn dochter al vijfentwintig jaar kwijt,' sloot de man af. Zijn blik bleef me vasthouden en zelfs nu ik dit in de trein typ, zie ik zijn ogen nog.
Dat was niet wat ik verwachtte toen ik zag dat er een bankje vrij was.
Respect.

En weer terug naar acht oktober 2015:
Je kunt natuurlijk denken dat deze man loog. Dat zou ik zelf ook doen. Maar hij was onderweg naar een middelbare school in Tilburg, de school waar één van mijn nichtjes op zat. Hij is bij haar in de klas geweest en heeft zijn verhaal daar ook verteld. Vorige maand las ik dit verhaal terug en ik wilde het meteen op Inhoudsloos gezwam zetten, maar vlak na het verschijnen van die lezerscolumn leek het een beetje een trucje, vandaar dat ik ermee heb gewacht.

Niets is zo interessant als een mens.

Meer lezen over mensen in de trein?
- een blog over een gevangene
- een blog over een opa
- een blog over zelfmoord

donderdag 1 oktober 2015

Recensie: Tony's Chocolonely limited editions 2015

Oké, chocolade past misschien niet echt bij boekrecensies, maar aangezien ik reacties over SM toesta (dit is gevaarlijk, ik typ deze blog op het netwerk van de universiteit), mag ik ook wel recensies over chocolade toestaan, zeker als ik die zelf schrijf. Bovendien is dit een recensie in opdracht. Niet van iemand die ervoor heeft betaald, maar van iemand die vroeg hoe die ene reep nu smaakte en suggereerde dat ik het antwoord hier neerzette in plaats van in een persoonlijk bericht, 'want misschien krijg je dan wel een reep gratis'. Ik denk niet dat het zo werkt, helaas, maar aangezien een blogger nooit te veel berichten kan plaatsen, ga ik dan toch de twee nieuwe limited editions van Tony's Chocolonely recenseren!

Vandaag had ik een beloning verdiend, gewoon omdat ik mezelf zo'n leuk persoon vind, dus ik trakteerde mezelf op een wandeling door de vrieskou naar Jamin. Daar hebben ze eindelijk de limited editions van Tony's Chocolonely binnen! Dit jaar zijn het er maar twee, want er was iets mislukt in het productieproces van de derde, maar boeiend, ik houd toch niet van vijgen.


Hierbij presenteer ik vol trots mijn ervaringen met melk popcorn discodip en puur amandel zeezout. Laat ik voor de verandering eens overzichtelijk gaan doen en tussenkopjes introduceren.