woensdag 30 september 2015

Waarom ik een verschrikkelijke blogger ben

Zelfs als ik mijn populairste blogpost ooit (Trut in de trein) niet meereken, worden mijn blogs een keer of duizend beter bekeken dan mijn recensies. Daarom ga ik proberen om wat vaker een blog te schrijven. Heel vervelend eigenlijk, want ik maak weinig mee. Om te bewijzen hoe saai ik ben, zal ik hier eens een overzicht geven van de drie afgelopen dagen.

Maandag
Dat is tegenwoordig mijn favoriete dag. Ik weet dat het raar en ongezond klinkt en dat ik eigenlijk naar een psycholoog moet met zulke gedachten, maar ik verzeker je dat dit niet besmettelijk is. Op maandag volg ik de vakken van mijn minor (Boek, Boekhandel en Uitgeverij) en mijn minor is ook nog eens een praktijkstudie. Dat betekent dat hij niet alleen uit theorie bestaat. Zo kan je bijvoorbeeld stage gaan lopen. Mensen uit de boekenwereld komen vertellen over hun beroep, we gaan op excursie naar bibliotheken en musea, en we hebben het elke maandag vier uur lang over boeken. Geloof me, dat kan een mens gelukkig maken

Een foto die is geplaatst door Marjolijn van de Gender (@marjolijn1994) op


Deze week gingen we naar de universiteitsbibliotheek, waar we college kregen over de Delftse Bijbel en door boeken uit de late Middeleeuwen mochten bladeren. Ik geef geen reet om bijbels, maar het is wel fantastisch om te zien wat mensen in zo'n bijbel schreven.

Een foto die is geplaatst door Marjolijn van de Gender (@marjolijn1994) op


Dinsdag
Op dinsdag komt mijn favoriete Nederlandse televisieprogramma van dit moment: Een dubbeltje op zijn kant. Als je mij op Twitter volgt, weet je dat ik dat met heel veel interesse kijk. Bij gebrek aan kijkgezelschap dat met me mee schreeuwt, plaats ik al mijn gedachten over dit juweeltje op mijn favoriete medium.



Woensdag
Vanmorgen liep er een man door de coupé. Hij vertrok, maar zijn zweetgeur niet. Na twee keer diep ingeademd te hebben en boze blikken te hebben gekregen omdat ik begon te kokhalzen ben ik naar een andere coupé verhuisd.
Tussen mijn colleges door heb ik aan wat SEO-teksten gewerkt, die nu gezellig liggen te wachten tot ik ze met een heldere blik kan bekijken om al mijn slordigheidsfouten eruit te halen (wat ik bij mijn blogs nooit doe, daar ben ik te ongeduldig voor). Tijdens een college heb ik nog snel een opdracht voor morgen ingeleverd (oeps) en momenteel bereid ik me mentaal voor op donderdag, want dan heb ik de eer om van negen tot vijf college te volgen. Ik snap niet waar ik dat genot aan verdiend heb.

Ik denk dat het bovenstaande illustreert waarom ik een verschrikkelijke blogger ben. Mijn dagelijkse leven is niet boeiend - al denkt mijn buurman in de trein daar kennelijk anders over, want hij leest vol interesse mee.

zaterdag 26 september 2015

Bedelaars in de trein

Datum: afgelopen woensdag.
Tijd: ergens tussen zes en zeven ’s avonds.
Plaats delict: de stiltecoupé (het zal ook eens niet).

Misschien had ik inderdaad niet voor de stiltecoupé moeten kiezen, maar ik had hoofdpijn en het leek me de beste plaats om mijn overwerkte hersens wat rust te gunnen. Ik sliep niet en was ook niet wakker; als ik een laptop was geweest, had ik in de sluimerstand gehangen. Weg en toch klaar om op te lichten wanneer iemand een toets aanraakte. Dat gebeurde. Iemand raakte me aan. Iemand met een wit A4 vol zwarte letters in zijn hand.
Of ik geld over had voor eten en drinken, vroeg hij.
Ik was net wakker, mijn hoofd begon weer pijn te doen en ik was stomverbaasd dat die man zo vasthoudend was, dus ik deed alsof ik op mijn telefoon keek.
‘Hallo? Hallo? Contact?’ De hand van mijn man zweefde tussen mij en mijn telefoon.
Ik liet hem zakken, mompelde een ‘nee’ of misschien zelfs een ‘nee, sorry’ en tweette naar de NS dat er een vervelende bedelaar in mijn treinstel rondliep. Daarna zakte ik weer terug in de sluimerstand.


zaterdag 19 september 2015

Recensie: Daar is hij weer - Timur Vermes

'Marjo, als je dit boek goed vindt, moet je jezelf echt verdrinken of zo.'
Dat zei iemand gisteren tegen me, nadat ik had verteld welk boek ik zou gaan lezen. Het heet Daar is hij weer (vertaling van Er is wieder da), geschreven door Timur Vermes. De reden dat me werd aangeraden om zelfmoord te plegen als ik het goed zou vinden is simpel: dit boek wordt een 'hilarische bestseller' genoemd en de hoofdpersoon is Adolf Hitler.

Die toevallig ook zelfmoord pleegde, maar in dit verhaal toch niet, want hij wordt in 2011 wakker op straat in Berlijn. Mensen denken dat hij de zoveelste imitator van Hitler is - hij is alleen beter dan de rest. Hitler goes viral en wordt een ster op televisie en YouTube.

donderdag 17 september 2015

Column: Trut in de trein

Ik ben niet opgestaan voor een zwangere vrouw. Dat moet ik toegeven. De plaats naast mij was leeg, de twee banken voor mij ademden eenzaamheid uit en aan de andere kant van het gangpad zat alleen een oudere man met een wandelstok en een grote snor. Toch had de vrouw op mijn schouder getikt.
‘Kan je opstaan?’ vroeg ze zodra ik mijn muziek had uitgezet.
‘Sorry?’ zei ik.
Ze gebaarde naar haar buik, die behoorlijk ver naar voren stak. ‘Ik wil hier graag zitten.’
‘Het spijt me mevrouw, maar volgens mij zijn er nog genoeg vrije plaatsen in de coupé.’
‘Maar ik ben zwanger!’
En deze plaats heeft een speciale massagefunctie die automatisch begint te werken wanneer er een zwangere vrouw gaat zitten? dacht ik, al zei ik wijselijk iets anders: dat ik niet van plan was om op te staan en dat elke plaats in de coupé even goed was als deze. Misschien zelfs beter, want als ze daar-of-daar ging zitten, zou ze vooruit rijden in plaats van achteruit.
‘De jeugd wordt steeds brutaler,’ snoof de vrouw.
Ik reageerde niet.

woensdag 16 september 2015

Trut in de trein


Ik heb nog elf procent batterij op mijn laptop, dus ik typ dit in sneltreinvaart: mijn lezerscolumn is een beetje uit de hand gelopen. Op Inhoudsloos gezwam kan je hem ook lezen.  Ik schreef hem voor Metro (nou ja, eigenlijk in tien minuten voor mezelf) en mijn vrienden vonden hem leuk. Metro blijkbaar ook, want twaalf uur nadat hij op de website was verschenen, kreeg ik een mailtje dat hij in de krant zou komen. Hoe awesome!

Dit soort berichtjes ontvang ik nu.

zondag 6 september 2015

Recensie: Q&A a day (journal)

Ik ben veel te lui om een dagboek bij te houden of om dagelijks over mijn leven te bloggen, maar toch vind ik het idee van een dagboek of blog heel leuk. Een week geleden kwam ik bij Waterstones in Amsterdam (dat is echt mijn nieuwe favoriete boekwinkel, mijn god, wat hebben ze daar mooie uitgaves van klassieke boeken, het enige wat ik dacht was hebben, hebben, hebben maar ik heb me ingehouden) en daar vond ik dit gouden boekje.

Voor een vergroting kan je op het plaatje klikken.
Het idee is heel simpel: in dit boekje staan alle dagen van het jaar en bij elke dag staat een vraag. Daaronder heb je vijf mogelijkheden om een antwoord in te vullen, voor elk jaar één. Dat is namelijk het gave: op zes september 2020 kan ik zien wat ik op zes september 2015 antwoordde. De vragen zijn niet heel erg persoonlijk - je kan dit boekje zo meenemen op vakantie zonder dat je je zorgen hoeft te maken om je reisgenoten - maar wel persoonlijk genoeg om echt leuk te zijn. Zo is de vraag van vandaag What was the last online video clip you watched?, wil het boekje op 10 oktober weten met wie ik een goed gesprek heb gehad en moet ik op 22 oktober een haiku over mijn dag schrijven.