zaterdag 21 februari 2015

Recensie: Fifty Shades of Grey (film)

Vijftig Tinten Grijs. Het boek las ik twee jaar geleden, tijdens de grote hype eromheen. Dat is niet de moeite waard, tenzij je houdt van de vrouwonvriendelijke fantasietjes van een verveelde huisvrouw - of tenzij je de woorden 'innerlijke godin' graag een keer of vijftig wilt lezen. Als je benieuwd bent naar het 'SM-sprookje' (volgens de recensie van NU.nl), kan je veel beter de film gaan zien.

Niet eens voor de film zelf. De ervaring om de film heen is schokkender dan de inhoud: bij mijn bioscoop stonden overal, ook voor de zaal, enorme rijen. Mensen deden alles om een kaartje voor de allang uitverkochte voorstelling te bemachtigen. Toen mijn vriendinnen en ik eindelijk in de zaal waren, belandden we naast Gekke Gerrie (een vrouw van vijftig plus met een zwartleren jurkje en panterprint laarzen). Naar de wc gaan werd een traumatische ervaring: iemand slaagde erin om haar borsten, die uit haar zwarte korset puilden, zo ongeveer in mijn gezicht te duwen (ja, ik ben niet zo groot). Onder het korset smeekte een vetrol om wat frisse lucht.
Tijdens de film vond Gekke Gerrie het leuk om te demonstreren dat ze een hyena na kon doen. Haar buurvrouwen, zussen, vriendinnen of wat het ook waren giechelden uitgebreid mee en hadden commentaar op elke seksuele verwijzing in de film. De eerste paar minuten was het bloedirritant, maar zodra de film begon, was het eigenlijk wel fijn. Er kwam al zo veel geluid uit onze rij dat ik mijn commentaar er zonder schaamte aan toe kon voegen.