donderdag 31 december 2015

'Ik ben een mens, geen pop uit een horrorfilm.'

Beste klantenservice van de app Microsoft Selfie*,

Ik vind het erg vervelend om u op oudejaarsdag lastig te vallen, maar dit is een spoedgeval. Een enorm spoedgeval. Wat zeg ik? Een gigantisch spoedgeval. Zoiets een baby met een navelstreng om zijn nek, zonder benen en met een hartstilstand. In die categorie spoed valt deze mail.

In het bericht dat op NU.nl staat, wordt het volgende over uw app gezegd: 'De app genaamd Microsoft Selfie is in staat om foto's automatisch mooier te maken.' Kijk, ik ben een enorme fan van selfies, zeker nu ik weer een telefoon heb die selfies kan maken, en ik stel het erg op prijs wanneer mijn selfies mooi zijn, dus ik dacht: ik download de app. Daar kan weinig misgaan, toch?

Ik liet de app mijn foto's automatisch bewerken en zette ze zonder goed te kijken op Tinder (ik had weinig batterij, dus de helderheid van mijn scherm stond op nul zodat ik toch nog kon chatten). Het was meteen raak: nog geen uur later had ik afgesproken met een jongen die we vanaf nu Egel noemen. Hij leek ook echt op een egel: bruin haar, bruine ogen en zulke harige armen dat hij met wat fantasie zelfs stekels had.

donderdag 17 december 2015

Jagers

'Het verhaal ‘Jagers’ speelt een slim spel met de verwachtingen van de lezer. Marjolijn van de Gender (21, taalwetenschap) doet dat erg subtiel, ook door het verhaal te beperken tot één episode, in één decor, waarin wel een hele wereld aan voorgeschiedenissen resoneert. Dat geeft een mooie spanning, zoals soms in goede foto’s, waar het belangrijkste net buiten het kader lijkt te gebeuren.'
- juryrapport Mare Kerstverhalenwedstrijd 2015

De zon zal zo opkomen. Elke seconde wordt de lucht lichter, het ruisen van de bladeren luider en de kans op sneeuw groter. Tussen de bomen hangen wolkjes die minder dicht zijn dan mist, als gordijnen die wachten tot wij ze opentrekken. De dieren zullen ontwaken. Ze zijn dorstig en zullen hun schuilplaats verlaten om water te zoeken.
Maar ze zullen ons vinden.

Harold was verbaasd toen ik het voorstelde. Het was jaren geleden dat we samen naar Duitsland waren gereden met onze laarzen, bruine jassen en geweren in de kofferbak van de auto. Zijn jas was van zijn vader geweest, die hem had geleerd hoe hij hagel uit de borstkas van een ree kon verwijderen zonder de rest van de week sliertjes vlees onder zijn nagels vandaan te peuteren. Op zijn beurt leerde hij mij alles wat hij wist. Samen slopen we over het mos, gluurden onder de struiken en sloegen toe. Het was een ritme dat we nooit hadden afgesproken en toch moeiteloos oppakten. We besloten niet om op een dag niet meer naar Duitsland te gaan, we gingen gewoon niet meer en we spraken er niet over. Een nieuw ritme.
Nadat onze jachthond overleed, namen we geen andere. We verhuisden naar een dorp, niet ver bij een natuurgebied vandaan. Het restaurant in onze straat trok bouillon van aangereden konijnen. Die smaakte naar de ziekte en zwakheid waaraan zo’n beest had geleden – als het gezond was geweest, was het niet onder een auto gekomen. Harold leek dat niet te proeven.
‘Er is geen enkele reden om te jagen,’ zei hij nadat ik mijn plan had uitgelegd. Dat zei hij ook in de maand dat er geen konijnen werden aangereden en ik zelf een val wilde zetten. Het speet me nog steeds dat ik hem gelijk had gegeven.
‘Jawel,’ zei ik, ‘het kerstdiner.’ Hij wist dat ik gek was op wild, hij was degene die aan het begin van ons huwelijk hertenbiefstuk leerde eten omdat hij het zo geil vond dat ik af en toe een stuk vlees in zijn mond stopte. Hij moest zich kunnen voorstellen dat ik was uitgekeken op de eeuwige kalkoen die compleet met braadzak werd geleverd en alleen in de oven hoefde. Zelfs hij moest dat begrijpen.
‘Hoe komen we aan een hond?’ vroeg Harold na een korte stilte.
‘We hebben geen hond nodig.’
‘Natuurlijk hebben we een hond nodig.’ Hij tikte met zijn kuiten tegen de poten van zijn stoel en ik wist dat hij zichzelf al zag staan, de winnaar die zijn voet op de flank van een dode ree zette. Zo simpel was hij. ‘Kennen we iemand met een jachthond?’
‘Volgens mij niet.’
Hij stopte met tikken. ‘Dan kunnen we niet gaan.’
‘Lieverd…’
‘Ik ga niet naar Duitsland zonder hond,’ zei hij. ‘Dat is net zoiets als naar Engeland gaan zonder paraplu. Die moffen lachen zich rot.’
‘Je moet ze niet zo noemen.’
Hij sloeg zijn armen over elkaar en keek me aan. Zijn ogen waren grijs en leken elk jaar valer te worden, zoals een trui die te vaak is gewassen. Soms is dat je lievelingstrui, soms is het dat ene kledingstuk dat alle ruimte in je kast lijkt op te slokken.
Voor de vorm zuchtte ik. ‘Vooruit dan. Ik regel een hond.’
‘Alles voor een hertenbiefstuk,’ zei Harold.
‘Alles voor een hertenbiefstuk,’ herhaalde ik.
De perfecte kerstgedachte.

dinsdag 8 december 2015

'Je bent arrogant.'

'Ik ben mooi,' zeg ik. 'Niet mooi zoals een modellenbureau bedoelt, maar ik vind mezelf mooi.'
'Je bent arrogant,' zegt het meisje naast me.


Wat een naar woord woord is dat, 'arrogant'. Het komt van het Latijnse arrogans en dat betekent 'trots, aanmatigend, veeleisend'. Volgens google heeft 'arrogant' tegenwoordig de volgende betekenissen, tussen de haakjes staat de eventuele definitie van de Van Dale:

- Aanmatigend (= bekakt, pretentieus)
- Bekakt (= arrogant, opschepperig)
- Eigendunkelijk (= geen resultaat)
- Elitair (= van een elite; van, voor een select groepje)
- Hooghartig (= trots, hautain)
- Hovaardig (= hoogmoedig, trots - mooi woord trouwens)
- Hoogmoedig (= geen resultaat)
- Hautain (= hooghartig)
- Ingebeeld (= denkbeeldig, verwaand)
- Laatdunkend  (= vol hooghartige minachting)
- Neerbuigend (= uit de hoogte)
- Pretentieus (= veel pretenties hebben, aanmatigend - erg duidelijk)
- Pedant (= verwaand)
- Trots (= met een te hoge dunk van zichzelf; [...] zelfbewustheid, eergevoel)
- Uit de hoogte (= geen resultaat)
- Vrijpostig (= brutaal)
- Verwaand (= arrogant)
- Waanwijs (= geen resultaat - weer zo'n mooi woord)
- Zelfgenoegzaam (= al te tevreden met zichzelf)
- Zelfingenomen (= met zichzelf ingenomen - juist ja)

Als je vanaf nu iemand arrogant wilt noemen zonder dat woord te gebruiken, heb je een aantal prachtige alternatieven tot je beschikking. Mijn absolute favoriet is toch wel 'waanwijs'. Maar goed, even terugkomend op arrogantie zelf. Ik vind dat een heel belangrijk onderwerp, want we leven in een samenleving waarin perfectie de norm is. Vrouwen horen jong te blijven maar mogen vooral geen plastische chirurgie ondergaan om jong te lijken, mannen horen een gespierd lijf te hebben, als je op je achttiende nog maagd bent word je op televisie uitgelachen, als je op je achttiende meer dan vijf bedpartners hebt gehad ben je als jongen een held en als meisje een slet, (jonge) mensen doen alles om op hun idolen te lijken en in scène gezette Instagramfoto's krijgen de meeste likes.

vrijdag 4 december 2015

Recensie: Insults Every Man Should Know - Nick Mamatas

Soms lees je een boek waarbij je na elke zin naar adem hapt, gewoon omdat het ritme zo mooi gecomponeerd is, de inhoud zo ongelooflijk spannend blijkt of omdat er een wijze levensles tussen de letters verborgen ligt. Vooral dat laatste is het geval in Insults Every Man Should Know, samengesteld door Nick Mamatas. Met wijsheden als 'Iedereen is lelijk als je maar lang genoeg kijkt' brengt deze schrijver de lezer tot nieuwe inzichten.

Toegegeven, ik ben geen man, maar ik ben wél feminist en gek op beledigingen. Weer een kleine leeswaarschuwing vooraf: dit boek kan behoorlijk grof zijn en mijn recensie en afbeeldingen dus ook. Als je daar om wat voor reden dan ook niet tegen kunt, zou ik niet verder lezen.

donderdag 3 december 2015

'Wil je praten?'

Ik sta aan het begin van de coupé, aan het einde staat een meisje van mijn leeftijd, ik ken haar niet, ze draagt een jas die niet bruin en niet oranje is en een hoed met een lint. Haar hand ligt op de glazen deur, ze heeft hem een stukje opengeduwd, maar ze beweegt niet. Ze wacht.

Als ik haar wil inhalen, kruisen onze blikken elkaar. Haar ogen zijn heel lichtbruin, een kleur die ik niet vaak heb gezien. 'Wil je praten?' vraagt ze.
'Ja,' zeg ik.
We lopen de coupé uit en vinden een lege bank in een andere. Ze haalt een lippenstift uit haar jaszak en gebruikt de ruit als spiegel. Buiten is het donker, waardoor je een reflectie van jezelf ziet. Ik kijk naar haar concentratie, naar haar mond die een stukje open is en haar hand die millimeter voor millimeter beweegt, zo nauwkeurig dat het lijkt alsof ze een schilderij van Rembrandt restaureert. Het is geen ongemakkelijke stilte. Het is gewoon een stilte.

woensdag 2 december 2015

Zwarte Piet, wie kent de discussie niet?

Net als ongeveer heel Nederland
wil ik het vandaag hebben over Zwarte Piet.
Toen ik zelf kind was, was er niets aan de hand
en lag deze discussie niet eens in het verschiet.

Afgelopen zomer heb ik geleerd
dat gedichten uit beelden bestaan.
Het beeld tegenwoordig lijkt ‘Zwarte Piet is verkeerd’
maar het halve land kan dat niet aan.

Ik was een kind op een witte basisschool
dus of kinderen van buitenlandse komaf zich beledigd voelden weet ik niet.
Zelf heb ik geen probleem met blanke vla of witte kool
en maak ik mezelf met plezier bruin als Zwarte Piet.

In Oostenrijk was iemand anders de vriend van Sint
een duivel, een letterlijke duivel, kijk maar op de plaat hier beneden,
sloeg met een bos takken naar elk kind
om het gedrag van de telg een beetje bij te kneden.

Sinterklaasfeest in Oostenrijk.

vrijdag 27 november 2015

Elf minder literaire leessuggesties

Het is eindelijk vrijdag...


... en daarom zijn hier elf boeken die je leven beter maken. Deze kwam ik tegen in Londen en helaas wilde ik geen tweehonderd kilo aan bagage mee naar huis nemen, anders had ik ze ter plekke gekocht. Om mezelf - en jullie - te herinneren aan het belang van échte literatuur, diepe psychologische analyses en intellectuele essays, heb ik hier een lijstje gemaakt van elf potentiële Nobelprijswinnaars.

1: 101 Things To Do Instead Of Playing On Your Phone.

Dit werk is het gezicht van de samenleving van nu. We hebben allemaal een iPhone, als we jarig zijn verschijnen er ballonnen op ons Twitterprofiel en we willen altijd meer dan het maximale (vandaar 101 in plaats van gewoon 100). Het symboliseert de domheid van de oudere generatie (hoezo zouden we alleen spelen op onze telefoon? Hay Day is geen spel hoor, dat is oorlog)  en tegelijk is de hoofdkleur oranje, zodat wij Nederlanders deze zomer toch iets kunnen aanschaffen dat bij ons juichpak past.

donderdag 26 november 2015

Recensie: My Uncle Oswald - Roald Dahl

Toen ik My Uncle Oswald in een enorme boekenwinkel in Londen vond, dacht ik dat het een kinderboek van Roald Dahl was. Ik had mijn armen al vol met andere boeken en ik herkende de titel niet, dus ik besloot het gewoon mee te nemen. Misschien was het wel een jeugdboek dat helemaal niet was vertaald in het Nederlands, wie weet.

My Uncle Oswald is geen kinderboek. Een kleine waarschuwing vooraf: het boek gaat over seks, dus deze recensie ook. Als je jezelf als preuts, jong of politiek correct beschouwt, kan je misschien beter stoppen met lezen. Ik meen het. Dit boek is niet geschikt voor de gevoelige lezer. En ook niet voor het universiteitsnetwerk, vandaar dat ik dit nu in Word typ en het later heel vlug op mijn blog ga zetten.

woensdag 25 november 2015

... alleen naar huis

Dit is het vervolg op het bericht Samen uit, ...

Wat ik precies voel, kan ik niet onder woorden brengen. Het lijkt alsof iemand mijn maag in zijn handen houdt, hem ronddraait en hem bekijkt, nieuwsgierig als een wetenschapper die benieuwd is of zijn chemische brouwsel zal ontploffen als hij er een druppel vloeistof in laat vallen. Af en toe knijpen de handen, te onzeker, te hard. Dan stokt mijn ademhaling.

Als ik het hostel uit loop, laat ik de handen achter. Ik neem de metro naar Picadilly Circus, want dit is niet de eerste keer dat ik in Londen ben. Elisa was degene die wilde bepalen welke metro’s we namen, waar we heen gingen en waar we zouden overstappen, maar ik ken de stad op mijn eigen chaotische manier. In de metro is het zo druk dat ik tussen vijf mensen sta ingeklemd. Een kinderwagen stoot bij elke schok tegen mijn enkels. Wanneer we bij mijn station zijn en er twee meter en tien mensen tussen mij en de deuren staan, mompel ik zonder verwachting: ‘Excuse me.’
Nog voordat ik het tweede woord heb uitgesproken, heeft iedereen een stap opzij gedaan en kan ik naar de deuren lopen.

Op zaterdag deden Elisa en ik een afternoon tea bij Kensington Palace: een verjaardagscadeautje van mijn ouders.

dinsdag 24 november 2015

Recensie: The Complete Sherlock Holmes - Sir Arthur Conan Doyle (1/2)

Over de televisieserie Sherlock schreef ik al een recensie, maar sinds vandaag heb ik ein-de-lijk alle verhalen over de beroemde detective in mijn bezit. Een paar ken ik al, de meeste heb ik nog niet gelezen. Aangezien dit boek ruim 1100 pagina's heeft, ik nog zes andere boeken moet lezen en ik niet kon wachten om over dit boek te schrijven, deel ik de recensie op. Dit is deel één, deel twee volgt later.

Gisteren heb ik tijdens een college waarin we druktechnieken moesten bestuderen Tindertje gespeeld met mijn buurvrouw. Elk 'lelijk' drukwerk schoven me naar links, elk mooi drukwerk bekeken we wat beter voordat we het dumpten. Een ander boekje dat ik dit weekend kocht (Insults every man should know, dat ga ik ook recenseren als ik alles gelezen en wat geprobeerd heb) stelt het volgende over uiterlijk: 'Everyone is ugly if you look long enough.'
Dat kan je ook zeggen over druktechnieken, maar goed, ik heb daar zo ongelooflijk veel foto's van dat ze een eigen blog verdienen, dus die blog komt ook nog. Nu heb ik drie nog te verschijnen blogs aangekondigd in minder dan tweehonderd woorden en ook mijn avontuur in Londen is nog niet klaar. Is dit een record?

Terug naar Sherlock. Wat ik probeer te zeggen, is dat deze recensie zal gaan over uiterlijk. Nee, niet over Benedict Cumberbatch, maar over het boek. Dat is ook heel mooi! Ik heb het voor mijn verjaardag gekregen en ik ben er zó blij mee.


Samen uit, ...

‘Als de Eurostar rijdt, gaan we gewoon met de trein naar huis,’ zeg ik. ‘Afgesproken?’
‘Afgesproken,’ zegt Elisa*.

Het is zaterdagavond 21 november, mijn 21e verjaardag, en we zitten in een bar in Londen. Voor mij staat een halve liter ale, Elisa heeft een cider die Thatcher’s Gold heet. Het was mijn idee. Ik vind mijn eigen verjaardag een beetje ongemakkelijk. Mijn familie is groot, twee dagen na mij is een neef jarig, negen dagen na mij een andere neef, een dag later weer een neef en mijn overleden oma, en mijn verjaardag is ook nog eens de trouwdag van diezelfde oma en mijn nog levende opa. Op zowel de basis- als de middelbare school was ik niet de enige in mijn klas die jarig was op 21 november. Soms wisten docenten alleen dat ik jarig was en werd Pietje niet gefeliciteerd, soms wisten ze alleen dat Pietje jarig was en werd er niet voor mij gezongen.

maandag 16 november 2015

Lieve lezer

Het spijt me. Daar wil ik mee beginnen.

Ik had een column geüpload op de website van Metro in de hoop dat hij in de krant zou komen, maar helaas. Hij was niet goed genoeg en/of de concurrentie was beter. Dat kan, dat vind ik niet erg. Ik vind het al fantastisch dat deze column dagenlang in de top vijf op de website heeft gestaan en dat er bijna zeventig mensen gestemd hebben.

Om stemmen vragen is heel lastig, egoïstisch zelfs. 'Ik ben zo belangrijk dat ik met m'n kop in de krant wil. Voor de tweede keer.' Dat is eigenlijk wat ik je vertel. Heerlijk sympathiek, nietwaar?
Zeggen dat ik het niet zo bedoel zou hypocriet zijn: ik wíl immers met mijn kop in de krant, ik wíl immers meer lezers voor mijn blog, ik wíl immers meer volgers op Twitter en ik wíl immers die honderd euro die Metro aan elke columnist belooft. Ik ben een egoïst. Mijn blog heet Inhoudsloos gezwam, dat klopt - hij is echter wel een blog, een plek op internet die ik aan mezelf heb gegeven, een schetsboek dat ik met de hele wereld wil delen. Ik had ook een dagboek kunnen kopen en niemand lastig hoeven vallen, maar daar heb ik niet voor gekozen.

Ode aan een toiletjuffrouw (column)

Allereerst: iedereen die op deze column gestemd heeft, ongelooflijk bedankt! Dit blogbericht gaat dieper in op de reden dat ik om stemmen vraag, mocht je behoefte hebben aan een uitleg.

Enfin. Metro heeft besloten om deze column niet te publiceren, dus daarom zet ik hem hier neer. Ik ben er namelijk nog steeds hartstikke blij mee en ik vind oprecht dat veel mensen het comfort dat een schoon toilet biedt onderschatten. Deze column is gebaseerd op een blogpost over de toiletten op station Den Haag Hollands Spoor


Ode aan een toiletjuffrouw

Sinds een vriendin van mij een junk in het toilet van de trein vond, vermijd ik die privécoupé. Liever betaal ik vijftig cent om zonder ongewenst gezelschap in een hok te kunnen plassen. Meer dan een hok was het stationstoilet niet voor mij, tot ik kennismaakte met de wc’s op station Den Haag Hollands Spoor en hun koningin.

Ze had donker haar, droeg een bril in dezelfde kleur en glimlachte toen ik haar mijn muntstuk gaf. ‘Die kant op,’ wees ze, hoewel ik de deuren al kon zien. Twee schoonmaakkarren waakten bij de ingang, haar trouwe lijfwachten die elke dag weer uitvoerden wat zij hen opdroeg. Ik stond niet langer in de Schilderswijk, ik was in haar paleis beland.

In de toiletten zelf hing een haakje, zodat ik mijn tas niet op de grond hoefde te zetten. Dat haakje was overbodig, want de vloer glom. De bril van de wc was witter dan de tanden van Beyoncé en hij was omhoog geklapt. Een prettige luchtverfrisser zweefde door de ruimte, aanwezig maar niet té. Op het muurtje boven de wc-pot stonden een prullenbakje, de luchtverfrisser en een bloemetje. Je zou er bijna een tijdschriftenrek bij verwachten, zo gezellig was het.

maandag 9 november 2015

Toiletten op Den Haag Hollands Spoor

Er is ook een columnversie van dit blogbericht.

*

Sinds een vriendin van mij een junk in het toilet van de trein vond, mijd ik die privécoupé. Met een volle blaas red je de anderhalf uur van Leiden naar Tilburg niet, dus als de nood hoog is, kom ik uit bij de openbare stationstoiletten. 

Je betaalt vijftig cent aan een bakje of als je gelukt hebt aan een toiletjuffrouw, je haast je het hok in, met een beetje geluk heb je een haakje waaraan je je tas kunt ophangen, je stapt het hok uit, richting de wastafel, waar hopelijk nog zeep aanwezig is. Dat is tot nu toe mijn ervaring met de stationstoiletten. Die ervaring is redelijk beperkt, want tot vandaag had ik alleen Den Bosch gehad.

Den Bosch is een lief station. De omroepers zijn behulpzamer dan elders, de conducteurs geven je informatie wanneer er iets niet volgens plan loopt en degene die de bestemming in de trein aankondigt noemt het regelmatig 'het station in de mooiste stad van Nederland'. De toiletten in Den Bosch voldoen, maar niet meer dan dat.

Nu riep de natuur mij in Den Haag. Hollands Spoor nog wel, het station in de beruchte Schilderswijk, waar ook wel eens iemand is doodgeschoten door een agent. Je kunt je voorstellen dat ik lichtelijk huiverig was toen ik naar het bordje met 'WC' schuifelde. Dit zou een andere ervaring worden dan Den Bosch, dat wist ik zeker. En inderdaad, dat werd het.

zondag 8 november 2015

Uitgeven in eigen beheer

'Je mag mijn boek recenseren!' zegt Mila*, terwijl ze me stralend aankijkt. We zitten tegenover elkaar op een terras, zij met een glas sinaasappelsap en ik met een verse muntthee.
'Je boek?' echo ik.
'Mijn boek. Volgende maand komt het uit.'
'Oh wauw, gefeliciteerd zeg.'
'Dankjewel.' Mila neemt een slok van haar sinaasappelsap en laat hem door haar mond rollen. Eerst bolt haar linkerwang op, vervolgens de rechter. 'Luister, ik bestel zelf wat exemplaren waar ik mijn handtekening inzet. Die komen iets eerder beschikbaar dan de boeken voor de verkoop. Wat denk je ervan als jou zo'n exemplaar geef? Het zijn maar tweehonderd pagina's, die heb je zo gelezen. Dan ben je de allereerste die een recensie over mijn boek heeft geschreven!'
'Eigenlijk recenseer ik niet in opdracht -'
'Het heet Zonsondergang in de bergen*,' praat Mila opgewekt verder, 'en ik wéét dat jij een hekel hebt aan zulke titels, maar geloof me, dit boek is anders. Je gaat het fantastisch vinden. Het lijkt een beetje op jouw eigen verhalen, ook met een plottwist en zo, en ik heb me uiteraard laten inspireren door Charles Dickens, al zegt mijn moeder dat er ook een stukje thriller in zit. Je houdt toch van thriller? Dit is perfect voor je blog.'

dinsdag 3 november 2015

Hartjes op Twitter

Vandaag heb ik medelijden met alle aseksuelen, Lord Voldemort, mezelf en ieder ander die worstelt met het begrip 'liefde'. Vandaag heeft er een internationale ramp plaatsgevonden. Vandaag is het sterretje met het woord favorite op Twitter vervangen door een hartje met het woord like.


Ten eerste komt het natuurlijk lekker ongeïnspireerd over. Het hartje kennen we allemaal van Instagram, het aantal likes van Facebook. Ik heb een Twitteraccount omdat het anders is dan deze twee media: op Twitter wil ik gillen, schreeuwen, krijsen, janken over televisieprogramma's, het openbaar vervoer, mijn blog en het leven. Boodschappen van 140 tekens de wereld in slingeren zoals je een bowlingbal richting de kegels gooit. Op Instagram wil ik foto's plaatsen en kijken hoeveel #hashtags ik kan verzinnen. Op Facebook plaats ik alleen blije, enigszins belangrijke gebeurtenissen waarvan ik weet dat ze likes gaan krijgen. Nu heb ik geen idee meer wat ik op Twitter moet doen. Alleen gebeurtenissen delen waarvan ik weet dat ze likes gaan krijgen? Foto's plaatsen en die 140 tekens compleet vullen met hashtags? Bedankt voor de identiteitscrisis, hartje met like.

woensdag 28 oktober 2015

Toerist in de trein

Een paar dagen geelden zei mijn moeder dat ik wat vrolijkheid kon gebruiken. Ze doelde op een workshop van een visagist die ze voor ons had geregeld, maar ook in de diepere zin had ze gelijk. Het is herfst, buiten gaat alles dood, het is koud, ik moet volgende week naar de tandarts, mijn hond is behoorlijk ziek geweest en ik heb een paar moeilijke beslissingen moeten maken.

Vandaag kwam ik die vrolijkheid tegen in de trein, in de vorm van een Macedoniër die vanaf Eindhoven naar Rotterdam reisde. Hij stelde zich voor als Anwar, hij was twintig jaar, hij studeerde 'English but than Macedonian', en dat was ook meteen al het Engels dat hij sprak.
'Have you been here before?' vroeg ik.
Hij begreep de vraag niet en het duurde even voordat we ons realiseerden dat het probleem bij 'been' lag. Na mijn rijtje 'to be, I am, you are, we are, I was, we were, I have been' was niets hem meer te moeilijk. Hij vond het openbaar vervoer in Nederland 'very difficult', hij snapte zijn treinkaartje niet, hij vroeg om de drie minuten 'This Rotterdam?' en hij was 'grumpy, hungry, sleepy'.

zondag 25 oktober 2015

Een rijbewijs halen

Het is nu iets meer dan een jaar geleden dat ik mijn rijbewijs heb gehaald. In mijn eindexamenjaar, vlak voor de examens, begon ik met lessen. Voor mijn theorie leerde ik niet. Mijn instructeur liet me de situaties zelf oplossen in de auto, wat voor mij veel beter werkte dan situaties uit een boek visualiseren. Wel had ik een CD-rom met een leuk spel erop: je zag een verkeerssituatie met meerdere weggebruikers, je moest aangeven wie er voorrang had, wie daarna, etc. en als je dat niet goed had, zag je hoe ze tegen elkaar knalden. Ook stonden er wat oefenexamens op die CD-rom. De dag voor het theorie-examen maakte ik er drie en voor alle drie zakte ik.

Een vriendin van mij en een jongen die we goed kenden deden het theorie-examen op dezelfde dag als ik. Terwijl we wachtten tot we de zaal binnen mochten, namen we wat zaken door. Zij wisten elk antwoord, ik wist letterlijk niets. Toch was ik degene die na het examen met een 'geslaagd'-papiertje naar buiten liep. Hoe dat kon weet ik nog steeds niet.

Eerste examen
Mijn eerste praktijkexamen was in de zomervakantie. Mijn lessen gingen goed, dus van mijn instructeur moest ik dat examen plannen. Zodra de datum stond, verslechterden mijn prestaties dramatisch. Ik was nog helemaal niet klaar om examen te doen, ik zag niets op de weg en tot overmaat van de ramp dacht mijn instructeur dat mijn zicht niet goed was. Ik had toen al jaren nachtlenzen. Mijn opticien was zo vriendelijk om mijn ogen tussendoor te testen. Mijn zicht was 120%. Voor de deur van de zaak bekeken we nummerplaten van auto's en ik kon alles zonder problemen lezen. Vanuit de lesauto kon ik dat niet.

Van dat rij-examen weet ik nauwelijks nog iets. Ik zakte en de opmerking 'kijken' stond zo ongeveer bij elk onderdeel aangegeven, soms zelfs met een uitroepteken. Ik leste trouwens in zo'n leuke Volkswagen Golf met een dieselmotor.

maandag 19 oktober 2015

Tinder is Terug!

Ik weet niet wat het is met mij en Tinder. Misschien is het een soort verslaving, misschien komt het door de 'superlike' of misschien is het een soort hoop. Afgelopen week besloot ik om voor het eerst sinds eeuwen weer eens op de app te kijken. Ik bedoel, ik ben bijna eenentwintig, mijn vrienden heten niet meer 'Truus' maar 'Truus-en-Piet', straks heeft iedereen al bruiloften en dertig kinderen en zit ik met een rugzak en een stel katten in Australië. Niet dat dat zo erg zou zijn, maar je begrijpt het idee.

Dat is natuurlijk niet de juiste instelling om Tinder te gebruiken. Ik kan dat als geen ander weten - toch was ik naïef en dacht ik een leuke match te hebben voor een leuk gesprek.

Dit is hem:



Ja, natuurlijk had hij een foto, maar omdat het mijn bedoeling is om jou te laten lachen en niet om mensen voor lul te zetten (iets met op de bal en op de man spelen) is iedereen anoniem. Enfin, hier gaat het niet om de foto. Het gaat om de drankjes eronder. Eén ervan is thee, tenminste, ik dacht altijd dat dat thee was. Thee en ik zijn goede vriendjes, dus ik zag de perfecte mogelijkheid om het gesprek te beginnen.


Huh, mijn blog? Hoe kent hij mijn blog? En hoezo kent hij mijn blog dan weer niet goed genoeg om te weten dat het laatste bericht over Tinder meer dan een jaar geleden is geplaatst?


Ja dus.


Deze match heeft me op een idee gebracht: mijn blog. Mijn Tinderblogs waren een categorie apart, ze werden altijd fantastisch bekeken en ze waren hilarisch om te maken. Waarom zou ik er niet nog eentje schrijven? De ware liefde vinden gaat me toch niet lukken en als ik gedoemd ben om over tien jaar de enige vrijgezel op feestjes te zijn, so be it. Dan kan ik er beter om lachen.

zaterdag 17 oktober 2015

Prinses

'Op nummer twee vinden we een volwassen verhaal. Aan alle basiseisen van een goede
tekst is voldaan: de zinnen liepen, de opbouw was zeer okay en er was een handeling met
een licht conflictpunt. Ook was de jury blij dat er eindelijk eens niemand dood ging op het
einde. Dat, en het gevoel voor humor (dat was niet de bedoeling, red.) dat uit de tekst sprak, maakt dat we Marjolein (sic) van de Gender mogen feliciteren met de tweede plaats.'
- Ellen Deckwitz, juryrapport Write Now! Den Bosch

Ik klem mijn rechterarm om de romp van mijn dochter. Met de linker trek ik een jurk over haar hoofd, terwijl ze spartelt en krijst alsof ik de stof tegelijk met ons ontbijt uit de oven heb gehaald. Haar vingers klauwen in mijn blouse, gevaarlijk dicht bij de knopen. Als ze er weer één af weet te trekken, ga ik vloeken, dat zweer ik. Het kan me niet schelen dat elk pedagogisch boek zegt dat ik mijn onmacht daarmee bevestig. De schrijvers, meestal cum laude afgestudeerd, halverwege de vijftig en kinderloos, weten niet dat ik elke ochtend win. Mijn dochter is nog nooit te laat op school gekomen. Ook vandaag zal de kleuterjuf geen enkele reden hebben om te klagen, daar zorg ik voor.
De greep van mijn dochter verslapt. Ik pak haar pols en prop hem door de mouw. Haar langzamer of voorzichtiger aankleden is geen optie. Ze zal pas meewerken als we aan de keukentafel zitten, dus ik probeer dat punt zo snel mogelijk te bereiken.
Voordat ik mijn vingers om haar andere arm kan sluiten, verandert het geschreeuw in gejank. Lange, diepe halen, die onmogelijk uit dat kleine lichaam kunnen komen, weerkaatsen tegen de muren. In het begin vond ik ze zo verschrikkelijk dat ik meehuilde. De laatste maanden gaat het beter. Ik moet mijn dochter aankleden, zo simpel is het. Als ik tegen haar zou zeggen dat ze vandaag naakt naar school moest, zou ze ook brullen. Misschien zelfs harder.

vrijdag 16 oktober 2015

Façade

'Op de derde plaats staat een verhaal dat je meteen grijpt en de lezer op het verkeerde been
zet. Van een ogenschijnlijk onschuldig liefdesverhaal belandt de lezer opeens in een poel
des verderfs. Dit wordt bijgezet door bijzonder krachtige details. Zinnen als “haar krultang
koelde af op de wasbak, omringd door watten met meer kleuren dan ik kende” deden de jury
opspringen. Deze observaties, in combinatie met het niet uitgesproken maar zeer sinistere
einde, deden ons ertoe besluiten om de tekst “Façade” van Marjolijn van de Gender te
belonen met de derde prijs.'

- Ellen Deckwitz, juryrapport Write Now! Den Bosch 


Mijn meisje is mooier dan ooit. Ze staat me toe om haar lichaam aan te raken, om haar schouder te strelen. Ze ruikt heerlijk zoet. Ik zou willen dat je die geur kon opsnuiven, dat je naast me kon zitten en naar haar kon kijken. We zouden urenlang staren en ik zou je dit verhaal niet hoeven vertellen. Maar je bent hier niet, je kent haar niet, dus zal ik mijn best moeten doen om haar te beschrijven, zodat je begrijpt waarom ik zielsgelukkig ben.
Haar sjaal voelt zacht tegen mijn huid, alsof ze mijn liefkozingen beantwoordt. Vier nachten eerder was ik doodsbang dat ik haar zou kwijtraken. Het lijkt langer geleden, alsof het verdwijnen van die angst de tijd heeft vertraagd.

Pepernoten uit Chernobyl

Met dieren heb ik engelengeduld, met de rest van het leven niet. Daarom is bakken in theorie een fantastische hobby voor mij: je maakt iets met je handen, je zet het in de oven of in de koelkast en binnen no time heb je een resultaat.

In de praktijk pakt het iets anders uit: die deegrol van veertig centimeter breekt na zesendertig centimeter af, de oven blijkt sterker dan het recept vermoedde, die ene ovenschaal was toch van plastic, en het ei was bedoeld om de taart mee te bestrijken, niet om in het beslag te vermengen. En vaak is het deeg niet eens lekker en blijft al die rotzooi onder je nagels plakken, bah.

Af en toe geef ik bakken een kans, omdat we op papier dus een perfecte match zijn. Vandaag heb ik kruidnoten gemaakt. Rondje deeg, op bakpapier, in de oven. Doodsimpel, toch?


Nee, dit is geen tumor. Mijn moeder noemde het 'een Chernobylpepernoot', ik vind het wel wat weg hebben van bedorven rattenhersenen. Gelukkig bestond er de mogelijkheid tot plastische chirurgie in de vorm van chocoladeglazuur. Dit glazuur moest echter tien minuten in het zakje onder heet water liggen. Er zaten geen stenen of lood bij om dat ding onder water te houden, maar gelukkig ben ik creatief.

donderdag 15 oktober 2015

Groene murene

'Lekker eigenwijs verhaal met een verrassend einde. De hoofdpersoon is opzettelijk wat onsymphatiek, past in het verhaal.'



Annewil zoog zo hard aan haar sigaret dat ze de rook in haar oogkassen voelde. Haar zicht werd troebel, waardoor het water dat haar omringde eerder grijs leek dan helderblauw. Een kleur die beter bij haar paste, vond ze zelf, al voelde ze zich nog steeds niet op haar gemak in het oceaangedeelte van de dierentuin.
‘Het is verboden om hier te roken,’ zei een verzorger verveeld.
Viezer zou het er niet van worden, dacht Annewil. Ze zette drie passen naar voren, zodat ze naast haar echtgenoot stond. Hij had zijn gezicht bijna tegen het groen uitgeslagen en met vegen bedekte glas gedrukt; zijn bril balanceerde op de rand van zijn neus, die elk jaar leek te groeien. Annewil nam een laatste teug, gooide de sigaret op de grond en trapte hem uit met haar blokhak.
‘Ik denk dat het tijd is om naar huis te gaan, schat,’ zei ze.
Hij reageerde niet.
Ze pakte zijn arm. ‘Karel,’ zei ze luider. ‘Over tien minuten sluit het park.’
‘De groene murene is een solitair dier. Die voelt zich niet goed in dit gezelschap.’ Haar echtgenoot wees naar omhoog. Een geelbruine, lange vis zwom met venijnige staartslagen naar hen toe. Het dier wierp Annewil een vuile blik toe en even was ze beledigd, tot ze zag dat haar echtgenoot dezelfde behandeling kreeg. Misschien zou zij ook boos kijken als haar naam beweerde dat ze groen was als de lente en haar uiterlijk meer weghad van de humuslaag die zich in de herfst vormde.
‘Volgens mij redt dat beest zich prima,’ zei ze.
‘Hoe weet jij dat nou? Je hebt niets met vissen.’
‘Ik vind ze erg mooi.’ Zolang ze klein en kleurrijk waren.
‘Jij praat niet met ze.’
‘Ik geloof niet dat ik jou de afgelopen uren veel heb horen zeggen,’ snauwde Annewil.
Eindelijk draaide haar echtgenoot zich naar haar toe. Die vervloekte bril wierp een schaduw over zijn gezicht. ‘Vissen hebben geen woorden nodig. Ze communiceren door trillingen. Als ik mijn hand op het glas leg, voelen ze wat ik wil vertellen.’
‘Dat zal best. Nu wil ik weg.’
‘Je bent ongeduldig.’
‘Vind je het gek? Je wilt hier elke dag langer blijven en het wordt steeds moeilijker om je mee naar huis te krijgen. Het is verdomme al etenstijd geweest.’
‘Jóúw etenstijd is al geweest.’

woensdag 14 oktober 2015

Ontwaken

'De tweede prijswinnaar van Den Bosch viel niet alleen op door het originele vertelperspectief, maar ook door de vaardige verteller. [...] Het is heel slim geweest van de schrijver om dit nergens expliciet te maken. Pas halverwege het verhaal leg je als lezer zelf de connectie hoe het zit. De constante dreiging van komend gevaar maakt dit een heel spannend verhaal. [...] Soms was het taalgebruik een beetje archaïsch, zoals bij een zin als 'Ik ben onsterfelijk en dodelijk'. We willen zeker meer lezen van deze schrijver. De tweede prijs gaat naar 'Ontwaken' van Marjolijn van de Gender!'
- juryrapport Write Now! Den Bosch (niet lezen voordat je het verhaal hebt gelezen, ze verraden namelijk hoe het afloopt)

Feest. Dat is het eerste woord dat in me opkomt, gevolgd door muziek. De ruimte waar ik ben is lang en wordt verlicht in verschillende kleuren. Vervolgens zie ik de mensen, die stuk voor stuk hun best hebben gedaan om er zo belachelijk mogelijk uit te zien. Twee meisjes in een knaloranje jurkje en met vlaggen op hun wangen zetten me even op het verkeerde been, maar dan overtuigt een jongen in een doktersjas – compleet met infuuspaal – me ervan dat ik op een slechte avond wakker ben geworden.
Op dat moment verandert de muziek. Handen gaan de lucht in. Ik word omhoog geduwd en de jongen die me vasthoudt, brult vol overgave met de zangers en de ruim tweehonderd aanwezigen mee dat hij een helikopter heeft.
Ja. Het is inderdaad carnaval.

dinsdag 13 oktober 2015

Een betoog

'Dan de tweede plaats. Het vertelperspectief hier is gedurfd en goed uitgevoerd: een kater genaamd Pootjes (maar door zijn eigenaar veelal aangeduid als Kankergezwel, Kreng en Kutkat) ligt zwaargewond op de weg nadat hij is aangereden door een auto. Vanaf het asfalt kijkt hij terug op allerlei gebeurtenissen die ertoe hebben geleid dat hij daar ligt, uitgekotst door zijn eigen baasje, stervend en van God en iedereen verlaten. Het verhaal dat hij vertelt is een pleidooi voor zijn eigen onschuld, en de lezer kan niet anders dan hem geloven. Sterker nog: de lezer gaat stiekem ook een beetje van dit Kankergezwel houden. Hoewel het hier en daar wat strakker had gekund, nog wat meer ingekort, waren we erg onder de indruk. Marjolijn van de Gender: gefeliciteerd met je tweede plaats.'   
- juryrapport Write Now! Eindhoven*

Stelling:
Ik ben onschuldig.

Vanaf mijn ongemakkelijke positie op het asfalt kan ik Daniël met zijn wang tegen het raam zien leunen, alsof hij zijn huid de buitenlucht wil laten proeven. Hij kijkt alweer foto’s uit de tijd waarin hij zonder shirt rondliep en altijd werd omringd door vrienden. Het kan ook zijn dat hij ene God om hulp smeekt; dat zijn de enige bezigheden die hem interesseren.
Als ik kon praten, had ik hem allang verteld dat hij moet stoppen met dat gezeur tegen God en ‘gewoon’ naar een plastisch chirurg moet stappen. Maar goed, ik kan niet praten. Jammer, want ik had hem het verschil tussen een kat en een kater ook graag uitgelegd. Bovendien had ik dan de mogelijkheid gehad om te vertellen dat ik er niets aan kan doen dat hij constant verzorging nodig heeft, nooit onafhankelijk zal worden en in de steek is gelaten door zowel zijn vrienden als zijn bloedmooie vriendin.
Het taalprobleem is niet de enige barrière tussen ons. De voordeur, waaruit het kattenluik is verwijderd, vormt nog een grotere. Ik mag niet meer naar binnen en Daniël durft niet meer naar buiten. Ik ben bang om weer weggestuurd te worden, hij is bang om te worden aangestaard. Zijn huid is zo gevoelig dat zelfs blikken pijn doen.
Geloof me, dat is niet mijn schuld. Echt niet.

donderdag 8 oktober 2015

Drugsverslaafde op het station

Onder het mom #donderdagblogdag en #throwbackthursday hier een combinatie van beide.

Plaats: station Tilburg
Tijd: 02-12-2013
Oorspronkelijk gepubliceerd op: Facebook
Overig: ik was te lui om deze tekst te herschrijven

Ik wachtte op de trein. Niet geheel vreemd op een station, maar vandaag was het speciaal omdat er een bankje vrij was zonder rokers eromheen. Ik kon zitten.
Niet veel later kwam er iemand naast me zitten. Een oudere man met een verweerd gezicht. 'Goedemorgen,' zei hij.
Opstaan was onbeleefd, al was dat mijn eerste reactie bij het zien van zijn verschijning, dus zei ik 'Goedemorgen' terug.
'Moet je naar school?' vroeg de man.
'Universiteit.' Ik vroeg me af waar het gesprek heen ging, waarom die enge vent dat moest weten.
'Waar studeer je?'
'Leiden.'
Er viel een stilte. Toen haalde de man diep adem. 'Ik wacht op de trein naar de Reeshof,' zei hij. 'Ik ga lesgeven op het Beatrix College.'
Hij zag er niet uit als iemand die dagelijks voor de klas stond, dus zweeg ik.
'Ik ben crimineel geweest,' ging hij verder.
Dat verbaasde me niets. Ik wist niet of ik de logische vraag moest stellen (waarom word je als crimineel in godsnaam aangenomen op een school?) of dat ik me naar één van de bankjes met rokers erbij moest haasten. Maar iets in de blik van de man hield me tegen.
'Ik ga daar voorlichting geven,' zei hij. 'Ik ben verslaafd geweest. Drugs.'
Vervolgens vatte hij zijn leven samen. Het eerste sleutelwoord: incest. Hij vertelde hoe hij al eerder op scholen stond. Een meisje was laatst huilend de klas uitgerend. Later sprak hij haar. Haar vader was verslaafd en ze had hem al twee jaar niet gezien.
'En ik ben mijn dochter al vijfentwintig jaar kwijt,' sloot de man af. Zijn blik bleef me vasthouden en zelfs nu ik dit in de trein typ, zie ik zijn ogen nog.
Dat was niet wat ik verwachtte toen ik zag dat er een bankje vrij was.
Respect.

En weer terug naar acht oktober 2015:
Je kunt natuurlijk denken dat deze man loog. Dat zou ik zelf ook doen. Maar hij was onderweg naar een middelbare school in Tilburg, de school waar één van mijn nichtjes op zat. Hij is bij haar in de klas geweest en heeft zijn verhaal daar ook verteld. Vorige maand las ik dit verhaal terug en ik wilde het meteen op Inhoudsloos gezwam zetten, maar vlak na het verschijnen van die lezerscolumn leek het een beetje een trucje, vandaar dat ik ermee heb gewacht.

Niets is zo interessant als een mens.

Meer lezen over mensen in de trein?
- een blog over een gevangene
- een blog over een opa
- een blog over zelfmoord

donderdag 1 oktober 2015

Recensie: Tony's Chocolonely limited editions 2015

Oké, chocolade past misschien niet echt bij boekrecensies, maar aangezien ik reacties over SM toesta (dit is gevaarlijk, ik typ deze blog op het netwerk van de universiteit), mag ik ook wel recensies over chocolade toestaan, zeker als ik die zelf schrijf. Bovendien is dit een recensie in opdracht. Niet van iemand die ervoor heeft betaald, maar van iemand die vroeg hoe die ene reep nu smaakte en suggereerde dat ik het antwoord hier neerzette in plaats van in een persoonlijk bericht, 'want misschien krijg je dan wel een reep gratis'. Ik denk niet dat het zo werkt, helaas, maar aangezien een blogger nooit te veel berichten kan plaatsen, ga ik dan toch de twee nieuwe limited editions van Tony's Chocolonely recenseren!

Vandaag had ik een beloning verdiend, gewoon omdat ik mezelf zo'n leuk persoon vind, dus ik trakteerde mezelf op een wandeling door de vrieskou naar Jamin. Daar hebben ze eindelijk de limited editions van Tony's Chocolonely binnen! Dit jaar zijn het er maar twee, want er was iets mislukt in het productieproces van de derde, maar boeiend, ik houd toch niet van vijgen.


Hierbij presenteer ik vol trots mijn ervaringen met melk popcorn discodip en puur amandel zeezout. Laat ik voor de verandering eens overzichtelijk gaan doen en tussenkopjes introduceren.

woensdag 30 september 2015

Waarom ik een verschrikkelijke blogger ben

Zelfs als ik mijn populairste blogpost ooit (Trut in de trein) niet meereken, worden mijn blogs een keer of duizend beter bekeken dan mijn recensies. Daarom ga ik proberen om wat vaker een blog te schrijven. Heel vervelend eigenlijk, want ik maak weinig mee. Om te bewijzen hoe saai ik ben, zal ik hier eens een overzicht geven van de drie afgelopen dagen.

Maandag
Dat is tegenwoordig mijn favoriete dag. Ik weet dat het raar en ongezond klinkt en dat ik eigenlijk naar een psycholoog moet met zulke gedachten, maar ik verzeker je dat dit niet besmettelijk is. Op maandag volg ik de vakken van mijn minor (Boek, Boekhandel en Uitgeverij) en mijn minor is ook nog eens een praktijkstudie. Dat betekent dat hij niet alleen uit theorie bestaat. Zo kan je bijvoorbeeld stage gaan lopen. Mensen uit de boekenwereld komen vertellen over hun beroep, we gaan op excursie naar bibliotheken en musea, en we hebben het elke maandag vier uur lang over boeken. Geloof me, dat kan een mens gelukkig maken

Een foto die is geplaatst door Marjolijn van de Gender (@marjolijn1994) op


Deze week gingen we naar de universiteitsbibliotheek, waar we college kregen over de Delftse Bijbel en door boeken uit de late Middeleeuwen mochten bladeren. Ik geef geen reet om bijbels, maar het is wel fantastisch om te zien wat mensen in zo'n bijbel schreven.

Een foto die is geplaatst door Marjolijn van de Gender (@marjolijn1994) op


Dinsdag
Op dinsdag komt mijn favoriete Nederlandse televisieprogramma van dit moment: Een dubbeltje op zijn kant. Als je mij op Twitter volgt, weet je dat ik dat met heel veel interesse kijk. Bij gebrek aan kijkgezelschap dat met me mee schreeuwt, plaats ik al mijn gedachten over dit juweeltje op mijn favoriete medium.



Woensdag
Vanmorgen liep er een man door de coupé. Hij vertrok, maar zijn zweetgeur niet. Na twee keer diep ingeademd te hebben en boze blikken te hebben gekregen omdat ik begon te kokhalzen ben ik naar een andere coupé verhuisd.
Tussen mijn colleges door heb ik aan wat SEO-teksten gewerkt, die nu gezellig liggen te wachten tot ik ze met een heldere blik kan bekijken om al mijn slordigheidsfouten eruit te halen (wat ik bij mijn blogs nooit doe, daar ben ik te ongeduldig voor). Tijdens een college heb ik nog snel een opdracht voor morgen ingeleverd (oeps) en momenteel bereid ik me mentaal voor op donderdag, want dan heb ik de eer om van negen tot vijf college te volgen. Ik snap niet waar ik dat genot aan verdiend heb.

Ik denk dat het bovenstaande illustreert waarom ik een verschrikkelijke blogger ben. Mijn dagelijkse leven is niet boeiend - al denkt mijn buurman in de trein daar kennelijk anders over, want hij leest vol interesse mee.

zaterdag 26 september 2015

Bedelaars in de trein

Datum: afgelopen woensdag.
Tijd: ergens tussen zes en zeven ’s avonds.
Plaats delict: de stiltecoupé (het zal ook eens niet).

Misschien had ik inderdaad niet voor de stiltecoupé moeten kiezen, maar ik had hoofdpijn en het leek me de beste plaats om mijn overwerkte hersens wat rust te gunnen. Ik sliep niet en was ook niet wakker; als ik een laptop was geweest, had ik in de sluimerstand gehangen. Weg en toch klaar om op te lichten wanneer iemand een toets aanraakte. Dat gebeurde. Iemand raakte me aan. Iemand met een wit A4 vol zwarte letters in zijn hand.
Of ik geld over had voor eten en drinken, vroeg hij.
Ik was net wakker, mijn hoofd begon weer pijn te doen en ik was stomverbaasd dat die man zo vasthoudend was, dus ik deed alsof ik op mijn telefoon keek.
‘Hallo? Hallo? Contact?’ De hand van mijn man zweefde tussen mij en mijn telefoon.
Ik liet hem zakken, mompelde een ‘nee’ of misschien zelfs een ‘nee, sorry’ en tweette naar de NS dat er een vervelende bedelaar in mijn treinstel rondliep. Daarna zakte ik weer terug in de sluimerstand.


zaterdag 19 september 2015

Recensie: Daar is hij weer - Timur Vermes

'Marjo, als je dit boek goed vindt, moet je jezelf echt verdrinken of zo.'
Dat zei iemand gisteren tegen me, nadat ik had verteld welk boek ik zou gaan lezen. Het heet Daar is hij weer (vertaling van Er is wieder da), geschreven door Timur Vermes. De reden dat me werd aangeraden om zelfmoord te plegen als ik het goed zou vinden is simpel: dit boek wordt een 'hilarische bestseller' genoemd en de hoofdpersoon is Adolf Hitler.

Die toevallig ook zelfmoord pleegde, maar in dit verhaal toch niet, want hij wordt in 2011 wakker op straat in Berlijn. Mensen denken dat hij de zoveelste imitator van Hitler is - hij is alleen beter dan de rest. Hitler goes viral en wordt een ster op televisie en YouTube.

donderdag 17 september 2015

Column: Trut in de trein

Ik ben niet opgestaan voor een zwangere vrouw. Dat moet ik toegeven. De plaats naast mij was leeg, de twee banken voor mij ademden eenzaamheid uit en aan de andere kant van het gangpad zat alleen een oudere man met een wandelstok en een grote snor. Toch had de vrouw op mijn schouder getikt.
‘Kan je opstaan?’ vroeg ze zodra ik mijn muziek had uitgezet.
‘Sorry?’ zei ik.
Ze gebaarde naar haar buik, die behoorlijk ver naar voren stak. ‘Ik wil hier graag zitten.’
‘Het spijt me mevrouw, maar volgens mij zijn er nog genoeg vrije plaatsen in de coupé.’
‘Maar ik ben zwanger!’
En deze plaats heeft een speciale massagefunctie die automatisch begint te werken wanneer er een zwangere vrouw gaat zitten? dacht ik, al zei ik wijselijk iets anders: dat ik niet van plan was om op te staan en dat elke plaats in de coupé even goed was als deze. Misschien zelfs beter, want als ze daar-of-daar ging zitten, zou ze vooruit rijden in plaats van achteruit.
‘De jeugd wordt steeds brutaler,’ snoof de vrouw.
Ik reageerde niet.

woensdag 16 september 2015

Trut in de trein


Ik heb nog elf procent batterij op mijn laptop, dus ik typ dit in sneltreinvaart: mijn lezerscolumn is een beetje uit de hand gelopen. Op Inhoudsloos gezwam kan je hem ook lezen.  Ik schreef hem voor Metro (nou ja, eigenlijk in tien minuten voor mezelf) en mijn vrienden vonden hem leuk. Metro blijkbaar ook, want twaalf uur nadat hij op de website was verschenen, kreeg ik een mailtje dat hij in de krant zou komen. Hoe awesome!

Dit soort berichtjes ontvang ik nu.

zondag 6 september 2015

Recensie: Q&A a day (journal)

Ik ben veel te lui om een dagboek bij te houden of om dagelijks over mijn leven te bloggen, maar toch vind ik het idee van een dagboek of blog heel leuk. Een week geleden kwam ik bij Waterstones in Amsterdam (dat is echt mijn nieuwe favoriete boekwinkel, mijn god, wat hebben ze daar mooie uitgaves van klassieke boeken, het enige wat ik dacht was hebben, hebben, hebben maar ik heb me ingehouden) en daar vond ik dit gouden boekje.

Voor een vergroting kan je op het plaatje klikken.
Het idee is heel simpel: in dit boekje staan alle dagen van het jaar en bij elke dag staat een vraag. Daaronder heb je vijf mogelijkheden om een antwoord in te vullen, voor elk jaar één. Dat is namelijk het gave: op zes september 2020 kan ik zien wat ik op zes september 2015 antwoordde. De vragen zijn niet heel erg persoonlijk - je kan dit boekje zo meenemen op vakantie zonder dat je je zorgen hoeft te maken om je reisgenoten - maar wel persoonlijk genoeg om echt leuk te zijn. Zo is de vraag van vandaag What was the last online video clip you watched?, wil het boekje op 10 oktober weten met wie ik een goed gesprek heb gehad en moet ik op 22 oktober een haiku over mijn dag schrijven.

woensdag 26 augustus 2015

Recensie: 1q84 - Haruki Murakami

IK HEB HET UITGELEZEN.

Mijn god, volgens mij heb ik nog nooit een recensie met hoofdletters laten beginnen, maar deze oerkreet kwam recht uit mijn hart. Meer dan een jaar geleden kocht ik dit boek, ik probeerde het te lezen en ik ben na honderd pagina's gestopt. Erg, hè? Ik kon er niet doorheen komen en stiekem wilde ik dat ook niet, want Murakami valt onder literatuur en literatuur is eng.

Bijna twee maanden geleden waagde ik een nieuwe poging. Ik nam het boek (dat bijna dertienhonderd pagina's telt) mee naar Griekenland - in mijn handbagage. Eergisteren bereikte ik eindelijk de laatste pagina en kan dit hoofdstuk worden afgesloten. Man, man, man, wat een uitdaging. Eigenlijk zijn dit drie boeken, maar omdat het verhaal gewoon doorloopt en mijn druk ze alle drie bevatte, schrijf ik één recensie.


Het verhaal gaat over Tengo en Aomame (Tengo is een voornaam en Aomame een achternaam, maar toch worden ze het hele boek zo genoemd) die allebei dertig worden en elkaar op hun tiende voor het laatst hebben gezien. Zonder dat ze het van elkaar weten, zijn ze elkaar nooit vergeten. Terwijl Tengo instemt om een boek van een zeventienjarig meisje zó te herschrijven dat het een belangrijke prijs kan winnen, klimt Aomame over de snelweg en belandt ze in een wereld waarin twee manen aan de hemel staan. De twee hoofdpersonen beleven allerlei avonturen en vragen zich af of ze elkaar ooit weer zullen ontmoeten.

dinsdag 25 augustus 2015

Recensie: De Cirkel - Dave Eggers

Ik vind het leuk dat de wereld compleet verrot is. In boeken, bedoel ik dan. 1984 van George Orwell is één van mijn favoriete werken en één van de boeken die ik op deze blog een tien heb gegeven, gaat over de Tweede Wereldoorlog. Een vriendin raadde me De Cirkel aan, geschreven door Dave Eggers. Op de achterkant van het boek geven o.a. De Volkskrant en De Morgen het boek een enorm positieve beoordeling. Dit kan niet meer mis gaan, dacht ik. Of toch wel?


De Cirkel gaat over Mae, een jonge vrouw die wordt aangenomen bij De Cirkel, een bedrijf dat een soort kruising van Google en alle social media is. Het is onmogelijk om nog anoniem op internet rond te zwerven, sterker nog: al je aankopen, berichten en likes  worden met elkaar verbonden. Met slogans als 'Privacy is diefstal' gaat het bedrijf steeds verder, tot niemand meer veilig is voor de nieuwe Big Brother.

zondag 21 juni 2015

Finaleweekend Write Now!

Hoi lieve lezer,

Mijn laatste blog heb ik geschreven op vier maart. Nee, ik heb niets tussendoor verwijderd of zo, mocht je dat denken - ik heb gewoon drieënhalve maand niet geblogd. Geen idee waarom niet. Tussendoor heb ik van alles gelezen, ik had elke week een boek kunnen recenseren, maar ik heb het niet gedaan. Dat is één van de redenen waarom ik mijn blog niet professioneler maak, een suggestie die ik wel eens krijg. Als hij professioneel is, verwachten mensen ook professionaliteit.
Dat wil ik niet. Dit is gewoon mijn plek waar ik kan typen als ik schizofreen word van mijn eigen verhalen, of de plek waar ik kan vloeken als ik een boek klote of fantastisch vind, of de plek waar ik mijn eigen woorden geen tachtigduizend keer overlees voor ik aan 'publiceren' (zo heet de knop waarmee ik berichten plaats) denk.

Tot zo ver de verantwoording. Dit weekend was ik in Rotterdam voor de finale van Write Now! - ja, dat schrijf je met een uitroepteken - en dat is echt het beste ooit* wat je als 'ik heb nog niets bereikt'-schrijver kunt meemaken. Write Now! is trouwens een schrijfwedstrijd voor jongeren tussen de vijftien en de vijfentwintig jaar met voorronden in Nederland, België en Suriname. Je mag proza, poëzie, theaterteksten en weet ik niet wat insturen. De deadline ligt al jaren op 1 april (geen grap). Als je graag schrijft of graag boekenbonnen, een MacBook, een iPad, een optreden, een publicatie of al die dingen wilt winnen, doe dan vooral mee! Dit is geen reclamebericht, dit is gewoon een goeie wedstrijd.

woensdag 4 maart 2015

Recensie: Een goede raad - J.K. Rowling

Ik heb net een recensie over de bijbehorende serie online gezet, dus lijkt me dit een mooi moment om Een goede raad (The Casual Vacancy) van J.K. Rowling te bespreken. Dit boek las ik jaren geleden al. Destijds waren beroepsrecensenten geschokt door de inhoud: de schrijfster van Harry Potter waagde het om zowel scheldpartijen als drugs als seks als zelfmoord in haar eerste werk na de allerbekendste kinderboekenserie ooit in haar roman te beschrijven. Natuurlijk is mijn recensie (zo goed als) spoilervrij. En ik ben ook niet zo snel geschokt.

Eigenlijk wilde ik de Engelse versie lezen, maar er zit nogal veel 'dialect' (bij gebrek aan een beter woord) in het boek. Daarom koos ik voor de Nederlandse versie, een inmiddels gekreukte, lelijke paperback* met een koffievlek op de achterflap (oeps). Als je dit boek na deze recensie wilt lezen, raad ik je aan om ook voor het Nederlands te kiezen. Het is prima vertaald.


Een goede raad gaat over de bewoners van het dorp Pagford en probleemwijk The Fields. Door de dood van Barry Fairbrother, een geliefd raadslid, is er een onverwachte vacature vrijgekomen bij het bestuur. Vanuit verschillende personages, zowel volwassenen als ouderen als tieners, wordt beschreven hoe de dood van het raadslid een invloed heeft op het dorp. Langzaam maar zeker werkt het boek toe naar een onafwendbaar noodlot.

Recensie: The Casual Vacancy (serie)

De ultieme hemel: BBC (Sherlock!) en HBO (Game of Thrones!) besluiten om samen een miniserie te maken van het boek The Casual Vacancy (J.K. Rowling!). Alles wat tussen haakjes staat, heb ik meer dan eens geprezen op mijn blog. En inderdaad, de beelden van deze miniserie zien eruit als de hemel. Helaas heeft de inhoud meer weg van een god: hij bestaat niet.

De serie gaat over het dorp Pagford en haar inwoners. Er moet gestemd worden over een buurthuis: blijft het open voor de bewoners van achterstandswijk The Fields of wordt het verbouwd tot een sauna die Pagford eindelijk eens op de kaart van Engeland van zetten? Wanneer een prominente tegenstander van de verbouwing onverwacht overlijdt, is er een plaats vrij in de raad. Drie bewoners willen gekozen worden om hem op te vullen.


Ik heb weinig zin om te diep op deze serie in te gaan. Positief is dat hij vlotter begint dan het boek. Er zijn drie afleveringen van elk een uur, dus er moet tempo worden gemaakt. Sommige personages zijn weggelaten. De eerste twee afleveringen zijn vlot en veelbelovend, als je het boek nog niet kent.

zaterdag 21 februari 2015

Recensie: Fifty Shades of Grey (film)

Vijftig Tinten Grijs. Het boek las ik twee jaar geleden, tijdens de grote hype eromheen. Dat is niet de moeite waard, tenzij je houdt van de vrouwonvriendelijke fantasietjes van een verveelde huisvrouw - of tenzij je de woorden 'innerlijke godin' graag een keer of vijftig wilt lezen. Als je benieuwd bent naar het 'SM-sprookje' (volgens de recensie van NU.nl), kan je veel beter de film gaan zien.

Niet eens voor de film zelf. De ervaring om de film heen is schokkender dan de inhoud: bij mijn bioscoop stonden overal, ook voor de zaal, enorme rijen. Mensen deden alles om een kaartje voor de allang uitverkochte voorstelling te bemachtigen. Toen mijn vriendinnen en ik eindelijk in de zaal waren, belandden we naast Gekke Gerrie (een vrouw van vijftig plus met een zwartleren jurkje en panterprint laarzen). Naar de wc gaan werd een traumatische ervaring: iemand slaagde erin om haar borsten, die uit haar zwarte korset puilden, zo ongeveer in mijn gezicht te duwen (ja, ik ben niet zo groot). Onder het korset smeekte een vetrol om wat frisse lucht.
Tijdens de film vond Gekke Gerrie het leuk om te demonstreren dat ze een hyena na kon doen. Haar buurvrouwen, zussen, vriendinnen of wat het ook waren giechelden uitgebreid mee en hadden commentaar op elke seksuele verwijzing in de film. De eerste paar minuten was het bloedirritant, maar zodra de film begon, was het eigenlijk wel fijn. Er kwam al zo veel geluid uit onze rij dat ik mijn commentaar er zonder schaamte aan toe kon voegen.

woensdag 28 januari 2015

Recensie: Sherlock (BBC)

Als je deze serie niet kent, let op. De filmpjes bevatten spoilers, de recensie zelf bevat er geen.

Een paar jaar geleden zag ik een aflevering van een Britse detective, uitgezonden door BBC. Ik vond hem goed, maar ik had niet de behoefte om te googelen of er meer episodes bestonden.
Een paar maanden geleden las ik in een artikel dat het boek Koekoeksjong, door Robert Galbraith, vergeleken werd met een tv-serie die Sherlock heette. Nou ja, goed, dat boek vond ik geweldig en ik had toch niets te kijken, dus besloot ik de serie een kans te geven.

Heel bondig samengevat gaat Sherlock over Sherlock Holmes, consulting detective en high-functioning sociopath, en John Watson, voormalig legerarts, die samen misdrijven en mysteries oplossen en ondertussen beste vrienden worden.

De originele verhalen, geschreven door Conan Doyle, zijn briljant. Ze zijn slim, de personages worden heerlijk geschetst en het mysterie druipt van de pagina's. Als je dit leest en toevallig nog op de middelbare school zit, zet The Hound of the Baskervilles op je leeslijst voor Engels. Daar krijg je absoluut geen spijt van.
Als ik een boek goed vind, vind ik de verfilming ervan meestal enorm tegenvallen. Ik ben zo'n idioot die juist de details onthoudt die filmmakers niet belangrijk vinden. Het leuke van Sherlock is dat de boeken compleet gemoderniseerd zijn. De titels worden anders geïnterpreteerd, personages worden  anders ingezet. Sms'jes vliegen over het beeldscherm, iedereen hackt erop los en de camerabeelden zijn razendsnel. Eén van de hoofdpersonen, John Watson, houdt een blog bij over zijn avonturen als assistent van Sherlock. Het Londen van tegenwoordig bruist.

De trailer van het eerste seizoen:

dinsdag 13 januari 2015

Autopech

De auto waarin ik rijd, is een hartstikke leuke Ford, die ook wel bekendstaat als ‘De Wegluis’. De Wegluis past in elk parkeervak en geeft je op de snelweg een heus achtbaangevoel. Je kunt zelfs doen alsof het een Hummer is: op achterafweggetjes kan hij prima door kuilen en shake je zelf lekker mee, alsof je aan het dansen bent. Je rijdt niet ín deze auto, je rijdt mét deze auto.
Maar het belangrijkste: hij heeft nooit wat. Het is de betrouwbaarste auto die mijn ouders ooit hebben gehad, zei mijn moeder gisteren nog. 


Een luis.

De Wegluis en ik reden onze straat in. Midden op de weg stond een busje zonder bestuurder en het was te smal om te keren, dus met een zucht zette ik mijn vriend aan de kant. Het duurde niet lang voordat de eigenaar van het busje ons spotte. Een bouwvakker. Hij stapte in, reed naar me toe en draaide zijn raampje open.
‘Zat je op mij te wachten?’ Een buitenlands accent. ‘Je kon er gewoon langs, hoor.’
Ik legde vriendelijk uit dat zelfs de Wegluis daar niet langs kon en dat ik net mijn rijbewijs had, dus dat ik dat zeker niet ging proberen. Ondertussen had ik de motor maar uitgezet, want het duurde nogal lang.
Hij begon een verhaal over een andere vrouwelijke beginnende bestuurder die hem eens had aangereden (‘Haar hele neus – zó langs de zijkant van diet boesje!’) en nadat ik had geknikt en beleefd had gelachen, vroeg hij waar ik woonde.
‘Oh, ergens in deze straat.’ Het is een grote straat en het was een oudere man.
‘Dan zie ik je misschien nog,’ zei hij, waarna hij zijn raampje dichtdraaide en vertrok.
Ik beschouwde het als het zoveelste avontuur en ik besloot dat ik naar huis wilde. Ik startte de Wegluis, die begon te schokken en te gillen. Het lampje met het prachtige oliekannetje erop gloeide.
Ik had autopech, ongeveer twintig meter voor mijn eigen voordeur.