dinsdag 10 september 2019

Zes tips om sociale situaties voor schrijvers te overleven

Eén miljoen mensen in Nederland zijn bezig met creatief schrijven. Ik ben er één van, jij misschien ook. Inmiddels heb ik het contract getekend voor mijn debuutroman en op mijn blog deel ik mijn ervaringen. Vandaag vertel ik over sociale situaties waaraan je als schrijver niet kunt of wilt ontsnappen: prijsuitreikingen, boekpresentaties en borrels. Deze evenementen zijn belangrijk voor het leggen van contacten en als je niet meer nerveus bent, worden ze zelfs leuk. Hier zijn zes tips om sociale situaties voor schrijvers te overleven.

1. Trek niet je nieuwste kleren aan.
Natuurlijk is het de bedoeling dat je wat leuks aantrekt, maar als je een outfit kiest die je al eerder hebt gedragen, weet je precies wat je kunt verwachten en hoef je bijvoorbeeld niet de hele avond bang te zijn dat die nieuwe high waisted broek toch afzakt. Bovendien voelt zo'n outfit vertrouwd en dat is geruststellender dan je zou denken. Hetzelfde geldt voor je haar en eventuele make-up: als ik nerveus ben, probeer ik nooit een nieuwe look uit.

2. 'Ik ken niemand' is géén excuus om niet te gaan.
De afgelopen week had ik twee borrels: één van mijn nieuwe universiteit, meteen op de eerste dag van de colleges, en één van mijn uitgeverij. Bij de eerste borrel kende ik niemand en bij de tweede bijna niemand. Binnenkomen is doodeng, maar guess what: eigenlijk is het heel makkelijk om ergens bij te gaan staan en deel te nemen aan het gesprek. Je moet (letterlijk) die stap zetten en dan komt alles goed. Als je geen idee hebt hoe je een gesprek moet beginnen: mensen praten graag over zichzelf, dus dat is een mooi startpunt.

Bovendien kan je altijd aan iemand vragen waarom hij/zij op de borrel is: 'Wat voor boeken schrijf jij?' Of bij een schrijfwedstrijd: 'Wat voor tekst heb jij ingestuurd?' Maak niet de fout om, zoals ik jaren geleden aan Ted van Lieshout vroeg op een literaire avond, te zeggen: 'Wat doe jij hier?' Hij was een heel aardige man en lachte erom, maar als je per ongeluk een redacteur te pakken hebt die interesse zou kunnen hebben in jouw manuscript, is het misschien een minder handige gespreksopener.

Vergeet niet dat je nooit de enige bent die niemand kent, anderen willen net zo graag met jou praten als jij met hen!


3. Gebruik geen moeilijke woorden om indruk te maken.
Je bent schrijver (of wilt dat graag worden), dus - om Paulien Cornelisse er even bij te halen - taal is zeg maar echt jouw ding. Er is alleen één probleem: mensen willen jou leren kennen, niet jouw woordenschat. Je bent óók leuk en slim genoeg als je de ander niet dwingt om de Van Dale erbij te pakken tijdens jullie gesprek.

4. Als je twijfelt of je iemand zult aanspreken: doen!
Deze week had ik op één van de borrels een moment waarop ik even alleen stond en iemand wilde aanspreken die ook alleen stond. Ik durfde niet, dus ik heb het niet gedaan. Natuurlijk had ik meteen daarna spijt, maar toen was het al te laat. Maak die fout niet: als iemand niet met je wil praten, laat die persoon dat wel merken. Eén van de docenten op mijn vorige universiteit zei ooit tegen me dat je niet moet invullen wat een ander denkt - in plaats daarvan kan je dat gewoon vragen. Het is een beetje jammer dat ik me dit advies tijdens die borrel niet herinnerde, maar misschien heb jij er iets aan.

Ook wanneer je wilt aansluiten bij een groepje mensen en twijfelt: doen! Ik vind het tegenwoordig heel makkelijk om er brutaal tussen te gaan staan. Meestal valt een gesprek vanzelf stil wanneer mensen iemand zien die er 'niet hoort'. Perfect om jezelf voor te stellen en te vragen waar ze het over hadden. Het klinkt misschien ongemakkelijk, maar als jij uitlegt dat je niemand kent en dat het er daar wel gezellig uitzag, zullen ze het vast begrijpen.

5. Vervang het woord 'netwerken' door 'mensen leren kennen'.
Ik heb een bloedhekel aan netwerken, dat heel 'verplicht' voelt. Mensen leren kennen vind ik echter erg leuk. Door jezelf wijs te maken dat je naar een evenement gaat vanwege interesse in plaats van eigenbelang kan je je meer op je gemak voelen: het is veel minder prestatiegericht én het is nog waar ook. Mensen op een boekpresentatie hebben waarschijnlijk iets met boeken, net als jij. Bij een prijsuitreiking houden jullie allemaal van schrijven. Eigenlijk is zo'n evenement dus veel meer 'kletsen met mensen die gemeenschappelijke interesses hebben' dan 'verplicht contact leggen'.

6. Drank helpt.
Net als drugs en sigaretten (want dan sta je met de rokers buiten, heb je een gespreksonderwerp én iets in je handen, wat altijd fijn is als je nerveus bent). Ik wil niemand een verslaving aanpraten en het is natuurlijk helemaal niet nodig om te drinken tijdens een evenement, maar bij beide borrels heeft alcohol mij geholpen. Logisch, want je grenzen vervagen, waardoor je makkelijker met mensen praat die je niet kent. Let hier wel mee op, want het verschil tussen 'mensen onthouden mij' en 'mensen onthouden mij omdat ik in de bloembak naast de bar heb gekotst' is vrij cruciaal voor een succesvolle netwerk- eh, ik bedoel een succesvolle 'mensen leren kennen'-avond.

Ik heb trouwens niet in een bloembak naast de bar (of ergens anders) gekotst.


Bedankt voor het lezen van mijn blog. Al je vragen, reacties en doodsbedreigingen kan je kwijt onder dit bericht. Je mag ook mailen naar inhoudsloosgezwam@gmail.com of contact met mij opnemen via TwitterInstagram of Facebook. Binnenkort verschijnt er nieuw blogbericht over schrijven. Suggesties zijn welkom!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten