vrijdag 8 maart 2019

3 redenen waarom je nog geen ‘echte’ schrijver bent

In Nederland doen één miljoen mensen aan creatief schrijven (bron). Ik ben er één van en jij misschien ook. Inmiddels heb ik het contract voor mijn eerste boek getekend, maar veel van deze miljoen mensen zijn nog niet zover. Logisch: iedereen heeft een ander tempo en een ander doel. Toch zijn er mensen die graag hun boek willen publiceren en bij wie het niet lukt. Hoe komt dat? Een gebrek aan talent? Aan zelfreflectie? Of is het toch allemaal de schuld van de Nederlandse uitgeverijen? De blogpost van vandaag gaat over drie slechte excuses die je kunt gebruiken als je wilt uitleggen waarom je nog geen ‘echte’ schrijver bent. Ik zou willen dat ik ze had verzonnen, maar helaas heb ik ze echt gelezen. Enjoy!

1. Je moet BN’er zijn om bij een uitgeverij binnen te komen.
Dit excuus is speciaal voor iedereen die de hoop op debuteren heeft opgegeven. De kans dat je BN’er wordt, is namelijk nog kleiner dan de kans dat een uitgeverij je boek wil hebben. Hierdoor hoef je je niet meer af te vragen waarom je manuscript wordt afgewezen. Je hoeft je manuscript niet meer kritisch door te lezen om te kijken of het misschien toch niet zo goed is als je dacht. Je hoeft geen cursus ‘zelfreflectie voor beginners’ meer te volgen. Echt een topreden - alleen jammer dat dit statement niet waar is. Hieronder staat de longlist van de ANV Debutantenprijs 2018 (gejat van de website). Dit is een prijs voor debutanten, dus voor schrijvers die hun eerste roman hebben gepubliceerd.

Je kunt op de afbeelding klikken voor een versie die beter leesbaar is.

Natuurlijk zijn dit namen van influencers of bekende televisiepresentatoren. Je kent ze allemaal, toch? Gelukkig kijken er steeds minder mensen tv, dus wie weet heb je in de toekomst alsnog succes met dit excuus. En anders kan je altijd nog verhuizen naar een streng-christelijke gemeente waar niemand een televisie heeft of doet alsof.

2. Een uitgeverij bepaalt wat ik schrijf en pakt mijn vrijheid af.
Helaas is dit niet waar. Ik zou willen dat de uitgeverij bepaalde wat ik schreef, want dat zou me uren nadenkwerk en onzekerheid hebben gescheeld. Die moeite heb ik echt zelf moeten doen. Wat mijn redacteur doet, is wijzigingen voorstellen die het verhaal beter maken. Zo zouden de dialogen scherper kunnen, is die ene zin wat cliché en wordt één van de personages zo snel onsympathiek dat het niet meer geloofwaardig is. Ja, ik heb inderdaad niet de vrijheid om geen letter meer aan mijn hoofdstukken te veranderen. Bij een uitgeverij mag je geen luie schrijver zijn. Daartegenover staat dat elke opmerking van de redacteur ervoor zorgt dat je kritisch gaat kijken naar je dialogen, zinnen en personages. Daar wordt je verhaal alleen maar beter van. Om de onvolprezen Ellen Deckwitz te parafraseren: je kunt maar één keer je eerste boek schrijven, dus dat moet je zo goed mogelijk doen. Alleen maar fijn dat de redacteur daarbij helpt, toch? 

Wat je met dit excuus eigenlijk zegt, is dat je geen redacteur nodig hebt. Een vrij arrogant idee, maar dat is niet zo erg. Arrogante mensen kunnen veel bereiken in de wereld. Wat wel erg is, is dat dit idee ook een teken is van een gebrek aan zelfreflectie. Mensen met een gebrek aan zelfreflectie bereiken weinig in de wereld, al zijn ze meestal wel erg goed in excuses verzinnen om hun gebrek aan succes te verklaren.

3. Uitgeverijen kosten veel geld, dus ik wil helemaal geen uitgeverij.
Een paar jaar geleden kreeg ik een mail van een ‘uitgeverij’ met de boodschap dat we een heel mooi boek gingen maken als ik even 3000 euro zou betalen. Een rondje Google leerde me dat dit geen echte uitgeverij is, maar een bedrijf dat doet alsof het een uitgeverij is. Hieronder leg ik het verschil uit tussen een ‘echte’ uitgeverij en een ‘neppe’:

De reguliere uitgeverij
Een reguliere uitgeverij (dat is een uitgeverij zoals de namen in de afbeelding van de debutantenprijs) vraagt nóóit geld aan een auteur. Ik betaal Atlas Contact, mijn uitgeverij (het voelt zo lekker om dit te zeggen ☺), ook niets. De uitgeverij neemt alle financiële risico’s voor het niet al te slechte boek dat ik probeer te schrijven. Bij een goede uitgeverij krijg je koffie, boeken en champagne (dat laatste bij het tekenen van je contract) waarvoor je ook niet betaalt. Het verdienmodel van een reguliere uitgeverij is als volgt: zij investeren in een boek en verdienen geld aan de kopers van dat boek.

De vanity press
‘Vanity press’ is de Engelse naam voor een bedrijf dat zichzelf 
‘uitgeverij’ noemt en waar je als auteur moet betalen voor je boek. Dit is geen echte uitgeverij. Het verdienmodel van een vanity press is namelijk anders dan dat van een reguliere uitgeverij: de vanity press verdient geld aan de auteur van een boek, die zelf alle financiële risico's neemt en allang blij is dat het boek ergens wordt gepubliceerd. Niet veel mensen zullen dat boek kopen en de vanity press gaat het geld dat hij heeft verdiend aan de schrijver echt niet uitgeven aan zoiets noodzakelijks als marketing. Tevens krijg je hier geen koffie, boeken en champagne, wat bijna net zo erg is. 

Kortom: een vanity press is een shitbedrijf, maar het bestaat nog omdat mensen hierin trappen. Een vanity press maakt je geen schrijver. Als je om wat voor reden dan ook geen reguliere uitgeverij wilt: ga naar een drukker of zoek even door tot je een bedrijf hebt gevonden dat geen investering van jou vraagt, zoals Boekscout of Brave New Books. Maar let op: ook deze twee bedrijven doen weinig tot niets aan marketing en de kans dat je veel boeken verkoopt is ongeveer even groot als de kans dat je volgend jaar mee mag doen aan Wie is de mol?. 

Niet getreurd: de meeste mensen hebben geen idee wat een vanity press is of hoe je dat woord überhaupt
 uitspreekt, dus dit excuus is nog steeds bruikbaar als jouw zelfreflectie tijdens het parachutespringen is neergestort. 


Bedankt voor het lezen van mijn blog! Al je vragen, reacties, ideeën voor nieuwe blogs en doodsbedreigingen kan je kwijt onder dit bericht. Je mag ook mailen naar inhoudsloosgezwam@gmail.com of contact met mij opnemen via Twitter, Instagram of Facebook. Op vrijdag 15 maart verschijnt een nieuw blogbericht over wat mensen verwachten van iemand die een boek schrijft vs. wat je daadwerkelijk doet als je een boek schrijft. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten