zaterdag 22 september 2018

Iemand afwijzen

Op Twitter krijg ik een privébericht van iemand. Eerder op de dag heb ik advies gevraagd over e-readers: ik wil er eentje kopen en ik vraag me wat welke anderen mij aanraden. Deze persoon reageert hierop. Ik bedank hem voor zijn advies. De volgende ochtend stuurt hij opnieuw een berichtje, deze keer met een opmerking over mijn uiterlijk. Ik reageer niet.
’s Avonds vraagt hij waarom ik stil ben. Ik leg hem uit dat mijn inbox op Twitter een chaos is en dat ik helaas geen tijd heb voor uitgebreide gesprekken. Hij vraagt mijn telefoonnummer. Ik vertel dat ik mijn telefoonnummer niet aan vreemden geef, herhaal dat ik geen tijd heb voor gesprekken en wens hem een fijne dag. Een uur later beginnen zijn scheldberichten.


Gemiddeld twee keer per week wijs ik iemand af via social media. Je zou denken dat ik er steeds beter in zou worden, maar dat valt tegen. Ik heb afgeleerd mijn excuses aan te bieden (‘sorry, dat lijkt me geen goed idee’), omdat het dan lijkt alsof ik iets fout heb gedaan en mensen daar ook op reageren alsof ik iets fout heb gedaan. Alleen het woord ‘nee’ vind ik te grof, de toevoeging dat een date alleen maar kan tegenvallen vanwege het ideaalbeeld dat social media creëren en ik in het echt nooit zo leuk kan zijn als op Twitter lokt discussies uit. Beginnen met een verzachtend ‘je lijkt me heel aardig’ geeft valse hoop, zeggen dat je nu al weet dat het niets zal worden is een toegangskaartje voor verwijten.

De antwoorden voor dit soort problemen vind ik meestal in boeken, maar iemand afwijzen gebeurt in de literatuur niet vaak. Als de heldin al een ongewenste aanbidder heeft, wordt hij uitgedaagd voor een duel (en verslagen) door de held met wie ze zal trouwen. Ik heb geen held met wie ik zal trouwen, dus daar houdt dit scenario al op. Het kan ook zijn dat er een kokosnoot op het hoofd van de ongewenste aanbidder valt, waarna hij overlijdt. Ik kan natuurlijk het adres vragen van elke wanhopige man op social media en een kokosnotenboom naar al die mannen sturen, maar tegen de tijd dat dat ding groot genoeg is om kokosnoten te produceren is Twitter waarschijnlijk failliet (en ik ook).

De oplossing die in me opkomt (wanhopige mannen moeten zich niet zo aanstellen) is natuurlijk bizar. Het is veel logischer dat ik mijn account op slot moet gooien, een profielfoto zonder mijn gezicht moet kiezen of gewoon blij moet zijn dat ik aandacht krijg van mannen die beginnen te schelden zodra ze het woordje ‘nee’ lezen. Als ik weiger af te spreken met iemand die mij vooral leuk vindt omdat die ene tweet viral ging, zal ik nooit een ‘leuke vent’ vinden. Vrouwen moeten gewoon niet zo moeilijk doen, iedereen verdient een kans, je moet gewoon tijd maken om twee keer per week te daten. Het zal vast aan zijn profielfoto liggen, hij ziet er niet uit als een topmodel, je bent te kieskeurig, alsof jij zo veel te kiezen hebt. Mensen afwijzen is arrogant, iemand een ongemakkelijke date besparen terwijl je vooraf al weet dat deze persoon niet bij je past is typisch iets voor een bitch.

Elke wanhopige man lijkt te begrijpen waarom ik single ben. Ik begrijp waarom ik single blijf.



De persoon uit het inleidende voorbeeld van deze column heb ik geblokkeerd. Het is onwaarschijnlijk dat deze persoon deze column zal lezen. Als je een man bent, Twitter hebt en wel eens met mij hebt gesproken, gaat dit zeer waarschijnlijk niet over jou. Ik voer ook leuke, normale gesprekken met mannen die geen bijbedoelingen hebben.

1 opmerking: