zaterdag 15 september 2018

De jongen met het skateboard

Ik sta balend op een perron. Die ochtend heb ik een paar uur college gevolgd en ik ben onderweg naar mijn werk. De treinen rijden weer eens via een creatief schema, ik maak me zorgen of ik op tijd kom en ik probeer me te herinneren of ik niet per ongeluk een deadline ben vergeten. De trein komt eraan en automatisch zet ik een stap achteruit.

De trein toetert. Dat is één van de verschrikkelijkste geluiden die ik ken. Jaren geleden zat ik in de voorste coupé toen we, zoals de Nederlandse Spoorwegen het noemen, een aanrijding hadden met een persoon. De botten knarsten onder de trein zoals zand tussen je tanden. Een bleke conducteur kwam de coupé in om ons te vertellen wat er aan de hand was. Toen ik uit het raam keek, zag ik een personeelslid langs de trein zitten, de handen voor het gezicht geslagen. Telkens als ik een trein hoor toeteren, denk ik aan die dag, aan een machinist die ziet wat er enkele seconden later zal gebeuren, die weet dat remmen geen zin meer heeft en toch op de rem trapt.

Hoewel ik eigenlijk niet wil kijken, draai ik mijn hoofd naar links. Een jongen klimt van het spoor terug op het perron. Op het moment dat hij zijn benen optrekt en veilig is, rijdt de trein langs hem heen. Meters later, aan het einde van het perron, staat de trein pas stil. Onder zijn arm heeft de jongen een skateboard. Later hoor ik dat het skateboard op de rails was gevallen en hij er vlak voor de trein achteraan sprong. Als de deuren opengaan, stapt de jongen in.

Hij heeft geen idee. Misschien is hij opgelucht dat zijn skateboard niet kapot is, misschien bang dat één van de conducteurs hem zal aanspreken, misschien trots op zichzelf vanwege zijn goede timing. Op het deurtje van de machinist tikken en zijn excuses aanbieden is niet in hem opgekomen. De rest van de reis denk ik aan de degene die onder mij stierf. Het was niet bij een spoorwegovergang, niet bij een station, geen fietser die snel wilde oversteken of een jongen die achter zijn skateboard aan sprong. Het was iemand die op de rails lag en wachtte op het einde.

De laatste meters naar mijn werk loop ik. Een andere jongen haalt me in, skateboardend. Hij lacht naar me en zwaait. Ik zwaai terug.


1 opmerking:

  1. Wat heftig om mee te maken! Ik kan mij voorstellen dat zo’n toeter nog steeds nare herrinneringen met zich meebrengt. En goed dat je hier over schrijft. Want waarom zoveel risico nemen voor een skateboard?

    BeantwoordenVerwijderen