vrijdag 21 juli 2017

Schrijfdagboek week 1: Het begin

Ik vind het zelf altijd erg leuk om te lezen hoe schrijvers te werk gaan en ik heb een reden nodig om mezelf te motiveren om een beetje door te schrijven, dus ik heb besloten om een schrijfdagboek bij te gaan houden. Elke vrijdag zal ik een update over mijn schrijfproces op mijn blog plaatsen. Vandaag vertel ik over de maand na het uitkomen van een verhalenbundel, het beginnen aan een roman en het jureren bij een schrijfwedstrijd. 


Verhalenbundel
Op 15 juni werd Historische Verhalen - Korte verhalen uit de Oudheid gepresenteerd in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Over de boekpresentatie schreef ik eerder een blog, dus daar zal ik nu niet verder op ingaan. De maand erna werd vooral gevuld met wachten tot er recensies kwamen. En dat wachten gaat nu gewoon door. De pech met een verhalenbundel is dat recensenten hem niet supersnel uitlezen. Ik schreef negen van de tweeëntwintig verhalen uit de bundel, dus ik krijg nog steeds dagelijks hartkloppingen bij het uitrekenen van de kans dat een recensent één van mijn verhalen volkomen kut zou vinden. Tot nu toe is dat gelukkig nog niet gebeurd. Als je wilt bijhouden of mijn verhalen met de grond gelijk worden gemaakt, kan je de Facebookpagina van Historische Verhalen of Hebban in de gaten houden. En oh, vorige week namen Key Tengeler - een van de twee andere auteurs - en ik een promotiefilmpje op waarin we allebei ongeveer twee minuten lang voorlezen. Ik denk dat dat binnenkort wel ergens online komt. Of ik dat leuk of niet leuk vind, weet ik nog niet. Tijdens het opnemen heb ik echt veel te veel gelachen, maar gelukkig was er anderhalve goede take.

Een van de weinige geconcentreerde momenten.

Het beginnen aan een roman
Ik noem het gewoon een lang verhaal, maar 'roman' staat beter voor Google, vandaar dat ik dat woord in het kopje heb staan. Dit lange verhaal is niet bedoeld voor een uitgever. De kans is groot dat ik het nooit aan iemand zal laten lezen. Tenzij het echt heel goed wordt, natuurlijk. En ik heb ook wel eens meegemaakt dat een uitgever me vroeg om werk op te sturen terwijl ik helemaal geen werk had liggen, dus die situatie wil ik voortaan ook voorkomen. Voorlopig is het echter alleen bezigheidstherapie. Ik heb het laatste jaar heel veel korte verhalen geschreven, waarvan de meerderheid historische fictie is, en ik wil nu even iets anders. Voordat ik meedeed aan schrijfwedstrijden, voordat ik überhaupt wist dat er zoveel schrijfwedstrijden bestonden, schreef ik alleen maar lange verhalen. Op mijn vijftiende stuurde ik zelfs een lachwekkend slecht manuscript naar een uitgeverij, die het manuscript eerst kwijtraakte, het een paar maanden later weer vond en me als troost een berg tips stuurde. Ik heb veel van dat manuscript geleerd en ik hoop ook van dit lange verhaal veel te leren.

Voor het lange verhaal maak ik gebruik van de Sneeuwvlokmethode. Die heb ik nog nooit eerder gebruikt. Het idee is dat je verhaal ontstaat zoals je een sneeuwvlok tekent: een ruwe vorm met steeds meer details, zoals in deze afbeelding (hoewel ik wel een beetje bang word van de overgang tussen de laatste twee plaatjes):


Inmiddels heb ik zo'n 6000 woorden geschreven óver dit verhaal in plaats van áán dit verhaal. De samenvatting van vier pagina's is ongeveer goed. Ik moet nog bedenken hoe ik zinnen als 'In de dagen die volgden werd hun band steeds hechter' ga omzetten naar een verhaalvorm, omdat de balans tussen te veel omschrijven en te weinig omschrijven hier best lastig is. Ik wil geen dertig pagina's aan het vormen van die band besteden, maar ik kan ook niet zomaar 'Een paar dagen nadat ze elkaar haatten lagen ze opeens samen in bed te rollebollen' schrijven. In elk geval heeft het verhaal een begin, een midden en een eind. Ik heb personages, plottwisten en een hoop drama. Momenteel ben ik bij stap zeven:

Stap 7) Neem nu nog een week en breid je personagebeschrijvingen uit met alle informatie die je weet over deze personages. De standaard dingen zoals verjaardag, omschrijving, geschiedenis, achtergrond, motivatie, doel, etc. Maar nog belangrijker: hoe is dit personage veranderd tegen het einde van het verhaal? Dit is een uitbreiding op je werk van stap 3 en je zult er veel door te weten komen over je personages. Doordat je personages nu ‘echter’ worden, zul je stap 1 t/m 6 waarschijnlijk nog even nalopen om waar nodig bij te schaven. De personages zullen namelijk zelf een draai gaan geven aan het verhaal naarmate ze duidelijker worden. En dat is goed, want op deze manier krijg je personage-gedreven fictie! Neem hiervoor alle tijd, want het zal je later weer tijd schelen. Als dit allemaal achter de rug is (en het zou best een maandje kunnen duren), ben je klaar om een eerste voorstel te schrijven voor een uitgever. Als je al een gepubliceerd schrijver bent, kun je beter je voorstel schrijven om je verhaal op voorhand te kunnen aanbieden. Als je nog niet gepubliceerd bent, zul je zeer waarschijnlijk het volledige manuscript moeten uitschrijven voordat je het kunt verkopen. Misschien klinkt dat niet eerlijk, maar het leven is ook niet altijd eerlijk.
Bron

Ja ja, naast een stappenplan om een boek te schrijven biedt de Sneeuwvlokmethode ook nog eens zeer vernieuwende uitspraken. Gelukkig hoef ik op dit moment niets te verkopen, behalve mijn ziel, dus kan ik de helft van deze stap negeren. Hoe minder werk, hoe beter. Lui zal ik altijd blijven. Zien jullie trouwens de contaminatie in de eerste zin van het citaat hierboven? Het is 'alle informatie die je hebt over deze personages' of 'alles wat je weet over deze personages', niet 'alle informatie die je weet over deze personages'.

Ik moet eerlijk zeggen dat stap één tot en met zes heel vlot ging, maar stap zeven is echt de hel. Om mezelf te helpen, heb ik deze zeer uitgebreide character chart gedownload, die ik voor de vijf belangrijkste personages probeer in te vullen. Wat ik er precies zo stom aan vind, weet ik niet. Het is gewoon geen leuk werk. Het is ook een beetje belachelijk, de meest intieme dingen invullen van mensen die niet eens bestaan. Die alleen in mijn hoofd bestaan. Als ik het zo stel, klinkt het bijna als een psychische aandoening. Bij stap drie moest ik ook personages creëren, maar dat was leuker. Misschien komt het doordat het verhaal nu grotendeels duidelijk voor me is en ik eigenlijk gewoon wil gaan schrijven. Maar ja, ik ben nu eenmaal met de Sneeuwvlokmethode begonnen, dus ik ga hem ook afmaken. Volgende week hoop ik klaar te zijn met deze ellendige stap. Wat hierna komt, je verhaal in ongeveer honderd scènes verdelen en die met behulp van een spreadsheet op volgorde zetten, lijkt me een stuk leuker.

Ik denk dat deze vrouw ook bij stap zeven is.

Jureren bij een schrijfwedstrijd
Voor Historische Verhalen zit ik in de jury bij hun schrijfwedstrijd over De Gouden Eeuw. Er zijn al best veel inzendingen binnengekomen en ik krijg regelmatig een pakketje inzendingen in mijn mailbox. De naam van de auteur staat er nooit bij, de jury beoordeelt alle inzendingen anoniem. Op elk verhaal geef ik kort commentaar, ook als ik er niet zo'n fan van ben. Dit is echt heel leuk om te doen en ook heel leerzaam: van de fouten en de triomfen van anderen kan je veel opsteken. De deadline is op 1 augustus, dus voor wie mee wil doen, is er nog genoeg tijd om een verhaal in te zenden!


Dit was mijn schrijfdagboek van deze week. Vind je het leuk om een schrijfdagboek te lezen? Houd je zelf ook een schrijfdagboek bij? Ga je zelf ook een schrijfdagboek bijhouden? Laat het me vooral weten!

1 opmerking:

  1. Zo herkenbaar, grappig, zelfrelativerend en slim!
    Waar eindigt een verhaal om in een ellenlange roman te verzanden? Denk: saaiheid.

    BeantwoordenVerwijderen