zaterdag 17 juni 2017

Mijn eerste boekpresentatie!

Ik moet het verdacht vaak uitleggen aan bekenden, maar schrijven is veel werk. Heel veel werk. Het afgelopen jaar heb ik meegeschreven aan de bundel Historische Verhalen – korte verhalen uit de Oudheid. Negen van de 22 verhalen zijn van mijn hand (volgens de officiële spellingregels moet ik negen hier voluit schrijven en 22 niet, Nederlands is een creatieve taal). Om te vieren dat het werk gedaan was, organiseerde Historische Verhalen een boekpresentatie in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden.

Boekpresentatie
Onder het tweede kopje in dit bericht zal ik terugkomen op het harde werken en uitleggen waarom een historisch verhaal schrijven hard werken is, maar eerst gaan we het over het belangrijkste hebben: de boekpresentatie. Een feestje en een belangrijk moment in de carrière van elke schrijver. Onze boekpresentatie was dus op een passende locatie en begon met een lezing van Kim Beerden, die colleges geeft bij de studie Geschiedenis aan de Universiteit Leiden en die ook de inleiding van het boek heeft geschreven. Ze vertelde over geschiedenis als bron van schrijvers en filmmakers en over wat volgens haar een goed historisch verhaal was.

Daarna werd ik met de andere auteurs – Key Tengeler en Denise Michelle Pol – geïnterviewd. Het was een superfijn interview waarin we alle drie uitgebreid het woord kregen om te vertellen over onze eigen verhalen. Ik schreef er dus negen, Key zeven en Denise zes. De interviewer, Mike Spaans, stelde goede vragen en praatte de hele boekpresentatie fantastisch aan elkaar. Key en ik hadden bedacht dat het een goed idee zou zijn om de uitgever, Rik van der Vlugt, even naar voren te halen voor een paar vragen. We hadden hem dat niet verteld, dus hij werd nietsvermoedend uit het publiek gevist. Hij deed het heel goed en achteraf vond hij het wel leuk, geloof ik. 😊

Elke afbeelding kan vergroot worden door erop te klikken. V.l.n.r.: Mike Spaans, ik (met m'n gele schoenen), Denise en Key.

Key sloot het officiële gedeelte af met een voordracht. Eigenlijk had hij priester moeten worden in plaats van historicus, want hij las de stem van de priester behoorlijk overtuigend voor. Hierna volgden koffie en thee (en koekjes!) voor de aanwezigen, die ondertussen de gelegenheid hadden om een boek te kopen. Denise, Key en ik zaten aan een tafel, signeerden de gekochte boeken en kregen af en toe koffie/thee/koekjes-catering. Best prima.

We zijn ten slotte nog met de mensen die hebben meegewerkt aan de bundel wat gaan drinken, wat ook erg gezellig was. En het blijkt dat je borrelen prima kunt combineren met avondeten. Ik besef eigenlijk nog steeds niet hoe groot dit is. Het boek is er. We hebben het gewoon gevierd in het fucking Rijksmuseum van Oudheden. Er komen recensies. Mensen gaan er wat van vinden. Je kunt het boek gewoon kópen.

Ik ben heel hard aan het bedenken wat ik in een boek ga schrijven, haha.

Als je het graag wilt kopen (wat uiteraard niet verplicht is), heb je meerdere opties. Natuurlijk de boekhandel (als het niet op voorraad is, kan je het bestellen) en de bekende webwinkels, maar de uitgever maakt de meeste winst als je het boek via de uitgeverij zelf bestelt. Dat kan je doen door hier te klikken. Er is een beperkt aantal gesigneerde boeken beschikbaar, dus hoe sneller je via de uitgever bestelt, hoe groter de kans is dat mijn lelijke handtekening straks in je boek staat te shinen. Heb je het boek al gelezen? Laat dan vooral een recensie achter op Goodreads, Hebban, Bol, Bruna of Ako, want lezers laten zich graag door een goede recensie overhalen om een boek te kopen en we willen graag zo veel mogelijk lezers. Mocht je dat om één of andere reden niet willen: laat dan aan mij weten wat je van het boek vindt (in een reactie onder dit bericht of hier), want ik ben ongelooflijk benieuwd.


Een historisch verhaal schrijven
Aan de boekpresentatie ging natuurlijk een schrijfproces vooraf. Aangezien veel mensen denken dat schrijven makkelijk is en zomaar gaat, zal ik hier kort vertellen hoe het schrijfproces voor Historische Verhalen – korte verhalen uit de Oudheid eruit zag. Als je een historisch verhaal wilt schrijven, heb je allereerst een onderwerp nodig. Dat klinkt makkelijker dan het is, want onze opdracht was om korte verhalen te schrijven, verhalen van maximaal 3500 woorden (in de praktijk komt dat neer op ongeveer tien of elf pagina’s in een boek). Je kunt dus niet iemands hele levensloop weergeven, of een gebeurtenis van het begin tot het eind omschrijven, daar is te weinig ruimte voor. Het eerste verhaal dat ik voor de bundel schreef, Een vuurrode nacht, gaat bijvoorbeeld over de Bibliotheek van Alexandrië.

Vervolgens moet je beslissen wat je met dat onderwerp gaat doen. De Bibliotheek van Alexandrië is behoorlijk bekend, dus ik wist al heel snel dat ik een originele invalshoek nodig had. Zo’n invalshoek moet je verzinnen. Daarna komen de personages. Wat heeft je hoofdpersoon met de bibliotheek te maken? Waarom gaat het verhaal over je hoofdpersoon? Elk verhaal heeft een urgentie nodig, een reden om verteld te worden. Wie is je hoofdpersoon? Wat is zijn – in dit geval is het een man – geschiedenis? Wat wil hij?

De mooiste boeken uit de winkel van het Rijksmuseum van Oudheden.

Als je die basis hebt, komt het allermoeilijkste gedeelte: historische juistheid. Je gaat artikelen lezen, vaak in het Engels, uitzoeken wat er bekend is over de Bibliotheek van Alexandrië, je komt erachter dat er eigenlijk heel weinig bekend is, je gaat zelf dingen invullen… en je moet opletten dat je details kloppen. Zou iemand in 391 na Christus in Alexandrië een appel kunnen eten? Een sinaasappel? Bestond er al glas en zo ja, werd het gebruikt voor gebouwen? Schreven mensen eigenlijk op perkament of op papyrus, of op nog wat anders?

Ondertussen heb je de eerste versie geschreven. Die houd je nog even voor jezelf en verbeter je nog een keer of tien, daarna gaat die eerste versie naar de redactie. Binnen een paar dagen (de redactie van Historische Verhalen is snel) tot twee weken krijg je hem terug met opmerkingen. Tijdens het lezen krijg je zelf nieuwe ideeën, dus die verwerk je samen met de opmerkingen in je tweede versie. Ook die wordt gelezen en met nieuwe opmerkingen naar je gestuurd. Dit proces herhaalt zich tot de redacteur en jijzelf tevreden zijn. Ten slotte krijgt de eindredactie de tekst onder ogen en geeft die de laatste opmerkingen.

Bij Historische Verhalen moet je bij elk verhaal ook een historische achtergrond schrijven, dus je verwerkt je bronnen in een kortere, informatieve tekst van ongeveer drie pagina’s die historisch gezien voor honderd procent correct moet zijn. Over die tekst volgt een vergelijkbaar redactieproces. Op die manier heb ik binnen een jaar negen verhalen en achtergronden geschreven, naast het meelezen van de verhalen van de andere auteurs van de bundel, het volgen van twee studies, het werken aan een afstudeerscriptie, een talentontwikkelingstraject voor schrijvers, een bijbaan en een leven. Gelukkig is het resultaat, deze prachtige bundel, de moeite waard en heb ik van elke drukke seconde van het afgelopen jaar genoten!

Het bewijs dat schrijven leuk is: we lachen nog!

3 opmerkingen:

  1. Je hebt het zo gigantisch druk gehad, maar wat mag je trots zijn op deze bundel met verhalen (en alle andere dingen die je af hebt kunnen ronden dit jaar). WOW! KANJER!

    Ik vind trouwens de voorkant van het boek al super en uitnodigend om te gaan lezen. Bij mij maakt de "kaft" van een boek veel uit, zal wel mijn design achtergrond zijn.
    Dus .. dit moet wel een succes worden!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat ongelofelijk knap, al die toewijding! Ik ben erg benieuwd naar het boek; is het ook als e-book te verkrijgen?

    BeantwoordenVerwijderen