woensdag 10 mei 2017

Een eervolle vermelding

Het is alweer een week geleden dat ik een eervolle vermelding kreeg bij schrijfwedstrijd Write Now!. De dag erna had ik er iets over op Facebook gezet, maar dat bericht was nogal lang en Facebook is niet echt een medium voor lange berichten. Vandaar dat ik er nu hier een stukje over schrijf, in een blog kan je zaken net wat beter uitleggen en ik geloof dat ik redelijk wat woorden nodig heb om dit te vertellen.

Laten we beginnen met de inhoud van de eervolle vermelding zelf. Uit het juryrapport van Write Now! Eindhoven:

'Een van de teksten die niet in de prijzen valt, maar ons in positieve zin is opgevallen, is het verhaal van Marjolijn van de Gender. De prachtige zinnen zoals ‘De advertenties veranderen in Thomas.’ En ‘Tijdens de zwangerschap ging ik naar een psycholoog om te vragen of je iemand anders kon worden wanneer je gedachten sneller veranderden dan je buik.’ Er huist een tederheid en trefzekerheid in de zinnen die je schrijft, Marjolijn. We bewonderen je ambachtelijke manier van schrijven, maar probeer iets meer aandacht aan de helderheid van het concept te besteden; de jury vroeg zich namelijk soms een beetje af waar het heenging. Vorig jaar won je de voorronde. Hopelijk stelt een eervolle vermelding je niet teleur, want dat is niet bedoeling. We willen je aanmoedigen om door te gaan, het is overduidelijk dat je het kunt.'

Ik heb hiervoor vijf keer een prijs gewonnen bij deze wedstrijd en geen enkele keer was de toelichting in het juryrapport zo lang als bij deze eervolle vermelding, dus dat is wel grappig. Wat niet zo grappig is, is de reden van deze vermelding. Bij Write Now! winnen verhalen met een plot, dat is iets wat algemeen bekend is. Daarom ben ik er ook zo vaak in de prijzen gevallen, want ik ben goed in het bedenken van een plot. Eigenlijk ben ik daar veel beter in dan in schrijven zelf.

In 2015 ging ik op zomerkamp met literair tijdschrift Das Magazin, dat nu onderdeel is van Das Mag Uitgevers. Ik weet nog dat me werd gevraagd wat ik daar wilde leren en dat ik antwoordde dat ik niet enkel afhankelijk wilde zijn van een plot, van trucjes (want mijn manier van schrijven is meerdere keren een trucje genoemd). Op dat kamp kregen we een workshop over het schrijven van mooie zinnen en ik besefte dat ik helemaal geen mooie zinnen kon schrijven.

In 2016 deed ik mee aan een talentontwikkelingstraject voor schrijvers en ging ik naar Parijs om te schrijven. Mijn doel was nog steeds om dat plot los te laten. Enkel mijn schrijfstijl moest goed genoeg zijn om mensen mee te trekken in een verhaal, om een verhaal goed te maken. Dat was ook wat de literaire tijdschriften wilden, werd me verteld, die wilden vernieuwing, experimenten, niet mijn verhalen die braaf van A naar B, oh wacht, plottwist, toch C gingen.

Write Now! is voor mij vertrouwd terrein en dat werd mijn ultieme test. Ik vond dit verhaal zelf stilistisch gezien het beste dat ik ooit heb geschreven en vrienden die het lazen bevestigden dat.

Maar het is dus niet goed genoeg.

Twee jaar ben ik nu bezig met het loslaten van dat plot en het lukt me niet. Ik blijf dat plot nodig hebben om een fatsoenlijk verhaal te schrijven. Op de middelbare school heb ik twee jaar natuurkunde gehad. Na die twee jaar snapte ik daar nog steeds geen zak van, dus ik heb dat vak laten vallen en ben fijn doorgegaan met de talen en met economie. Geen seconde spijt van gehad. Ja oké, ik kan geen astronaut meer worden, maar als je geen aanleg hebt voor natuurkunde, is die optie eigenlijk nooit echt reëel geweest.

Ik overweeg om nu diezelfde stap te zetten, want ik mis de aanleg om iets zonder plot te schrijven. Ik heb het twee jaar lang geprobeerd en ik krijg het niet voor elkaar. Bovendien vind ik dingen mét plot schrijven zelf veel leuker, en een beetje lol in het schrijven kan ik wel gebruiken na het fiasco met de literaire tijdschriften. De meest recente afwijzing is trouwens ook minder dan een week geleden, ik kan er inmiddels bijna om lachen. Als het met schrijven nou echt niets wordt, kan ik altijd nog debuteren met De Verzamelde Afwijzingen En Een Vriezer Vol Ben & Jerry’s of een andere pakkende titel.

Terug naar de eervolle vermelding. Het zijn mooie woorden, waarvoor ik de juryvoorzitter ook heb bedankt. Een eervolle vermelding was het enige wat ik nog niet had bij Write Now!, dus ik ben blij dat ik die nu aan mijn verzameling kan toevoegen. Niets winnen is zwaar klote, zeker als de top drie daarna nog uitgebreid naar voren wordt gehaald en hun winnende tekst mag voorlezen, maar ik ben wel eerlijk genoeg om toe te geven dat ik van alle drie de teksten begrijp waarom die hebben gewonnen. Na de uitreiking heb ik de winnaars gefeliciteerd en ik meende mijn felicitaties, want ik weet hoe leuk het is om met een bos bloemen en een fortuin aan boekenbonnen naar huis te mogen gaan en ik gun het ze van harte.

Iemand vroeg laatst aan mij: ‘Mag ik je feliciteren met je eervolle vermelding?’
Ja hoor, dat mag. Graag zelfs. Condoleances mogen ook en repen chocolade zijn van harte welkom, maar felicitaties zijn prima. Die heb ik liever dan stilte. Een nicht van mij had bijvoorbeeld ook meegedaan aan de wedstrijd en zat in dezelfde voorronde als ik, en van haar heb ik geen woord meer gehoord. Geen felicitatie, geen condoleance, geen chocolade, zelfs geen jaloezie. Dat vind ik veel erger dan geen prijs winnen.

Bovendien weet ik dat heel groot deel van de zaal, een heel groot deel van alle deelnemers aan Write Now!, iedereen die zonder een woord over zijn of haar inzending te horen naar huis ging, waarschijnlijk heel graag met mij geruild zou hebben om een eervolle vermelding te krijgen. En, natuurlijk het leukste argument, niets winnen betekent dat ik weer wat stappen kan toevoegen aan mijn 'Hoe word je geen succesvolle schrijver?'-stappenplan, yay!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten