vrijdag 10 maart 2017

Wandelen met ouderen

Even vooraf: als het goed is, zijn alle betrokken onherkenbaar en valt het niet te achterhalen welk verzorgingshuis ik hier bedoel. Dit bericht omschrijft puur mijn ervaringen, mijn gevoelens, en is niet bedoeld om iets of iemand zwart te maken.

Zo, nu door naar hetgeen waar het om draait.

Ik ging vandaag als vrijwilliger wandelen met ouderen die in een rolstoel zitten. Het was behoorlijk heftig. Zo was er een mevrouw met Alzheimer die geen idee had wie of waar ze was en die door het personeel van het bejaardenhuis alleen werd gelaten met een mok hete thee. Ze kon haar appeltaart niet zelfstandig eten en het personeel deed niets (niet uit onwil, maar het was heel druk en er was weinig personeel), dus ik heb de thee buiten haar bereik gezet en haar hopelijk voorzichtig gevoerd.

Daarnaast was er een oude dame die niet zelfstandig uit haar rolstoel kon komen. De verzorgers verwachtten dat ik haar na de wandeling naar kamer reed (ze hadden het te druk om me te vertellen waar die kamer was) en haar doodleuk zou achterlaten. Dat laatste weigerde ik. Pas vijfentwintig minuten en wat dringende verzoeken van mij later kwam iemand van het personeel haar uit de rolstoel halen. Nogmaals: het is geen onwil, er is gewoon veel te weinig personeel.

Maar het meest indrukwekkende was een dementerende mevrouw die ervan overtuigd was dat ze aan de andere kant van Nederland woonde (daar had ze haar hele leven gewoond voordat ze naar het bejaardenhuis ging) en dat ze door ons was ontvoerd. Ze wist nog precies hoe haar straat heette, dus ik googelde het adres om te kijken of het bestond. Twee minuten later had ik haar oude flat op Google Earth gevonden en kon ze via mijn telefoon weer 'rondlopen' in de buurt die ze zo miste.

De reden dat ik deze ervaring deel?
Het wordt lente. De eerste narcissen zijn al opgekomen, de temperatuur stijgt. Heel veel oudere mensen in een rolstoel zitten nu voor het raam van de natuur te genieten. Mocht je een middag vrij hebben: bel een bejaardenhuis bij jou in de buurt en ga een uurtje wandelen met een bewoner. Diegene zal je ongelooflijk dankbaar zijn. En het is nodig. Heel hard nodig.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten