maandag 19 december 2016

Schrijfwedstrijd, optreden & Parijs

Ik heb het nogal druk en mijn blog is er een beetje bij ingeschoten. Maar ik probeer het weer op te pakken, dus hier zijn mijn hoogtepunten van de afgelopen week (en een moralistisch lesje: wees voorzichtig wanneer je schrijven een 'hobby' noemt).

Kerstverhalenwedstrijd
Afgelopen donderdag werd bekend dat ik de Mare Kooyker Kerstverhalenwedstrijd heb gewonnen. Vorig jaar werd ik tweede, dus het is mooi om ‘vooruitgang’ te zien, voor zover je twee edities van een wedstrijd met elkaar kunt vergelijken. De prijs is 250 euro aan boekenbonnen – de enige andere wedstrijd waar je die kunt winnen is Write Now!, waar jaarlijks meer dan duizend inzendingen voor zijn. Dat alleen al is een goede reden om mee te doen.


Ik ben niet iemand die uitblinkt in woordkunst. Mijn verhalen zijn vooral praktisch: je gaat van punt A naar punt B. Spelen met taal is niet iets wat me ligt, als ik het probeer is het al heel snel geforceerd, dus meestal doe ik het niet. Bij het verhaal dat ik inzond naar de wedstrijd deed ik dat juist wel. Ik koos expres een alledaags, saai onderwerp wat ik door mijn manier van omschrijven interessant moest maken. Met aan het einde een randje thriller of horror, hoe je het noemen wilt, dat kon ik niet weerstaan, haha. Daar staat trouwens wel een joekel van een taalfout in: ‘Mijn tanden klapperen tegen elkaar en de rest van mijn lichaam trilt mee.’

Natuurlijk klapperen je tanden tegen elkaar muts, waar moeten ze anders tegenaan klapperen? Door ‘tegen elkaar’ te benoemen, leg ik er nadruk op, alsof het iets speciaals is. Maar het is zo volslagen logisch dat ik het had moeten weglaten. Zelfs tegen je tong kunnen je tanden niet klapperen: als je daar één keer op bijt, ben je in elk geval voor de rest van de dag gewaarschuwd en doe je dat geen tweede keer. Laten we het er maar op houden dat mijn hoofdpersoon niet meer helder kon nadenken en dat ik dit volkomen expres heb gedaan. Eigenlijk is het een soort stijlfiguur, geen taalfoutje. Eigenlijk is het gewoon vet literair.


Het volledige juryrapport van de wedstrijd kan je hier lezen en het verhaal staat ook op mijn blog.

Frontaal
Dit is serieus het meest toffe podium dat ik ken. De locatie, WORM in Rotterdam, is fantastisch: de zaal heeft vliegtuigstoelen, de toiletten lijken op koelcellen en er zijn tafels die op rails staan en die je door aan een stuur te draaien kunt verplaatsen. De organisatie bestaat uit leuke mensen en in tegenstelling tot veel andere activiteiten doet Frontaal precies wat het belooft: een middag organiseren die bewijst dat literatuur niet stoffig is.

Ik las het kerstverhaal voor dat ik schreef voor de Mare Kooyker Kerstverhalenwedstrijd. In mijn kersttrui, natuurlijk. Dat was op 11 december, toen ik nog geen idee had of ik een prijs zou winnen. Zelf vond ik mijn eigen optreden het saaiste: er waren nog vijf andere optredens van de personen die op de poster hierboven staan. Op het podium komen poëzie en spoken word beter tot hun recht dan proza, vind ik. Al zijn er ook mensen die hun verhalen zo fantastisch kunnen voorlezen dat ik urenlang geboeid naar ze zou kunnen luisteren.

Fotograaf: Purdey van Dijke.

In de vorige alinea had ik het over 'mijn eigen optreden'. Laatst vertelde ik tegen iemand dat ik moest optreden. 
De reactie: 'Oh, zit je in een bandje of zo?'
Nou ja, goed, als 'een bandje' al als denigrerend wordt beschouwd, kan ik misschien beter niet vertellen dat ik wel eens een verhaal voorlees op een podium, want dat is natuurlijk al helemaal minderwaardig.

Zo vertelde iemand bij Mais Oui, Paris! (onder het volgende kopje lees je daar meer over) dat ze een cursus volgt. Schrijven en optreden is haar werk en dat kan je ook merken, ze rockte het podium, maar dat terzijde. Tijdens die cursus vertelde ze een vrouw dat ze een optreden had en dat ze schreef.
De reactie van de vrouw: 'Oh, wat een leuke hobby!'

Zelf neem ik schrijven lang niet altijd serieus en voor mij ís het nog altijd een hobby die mij nauwelijks geld kost en soms wel geld oplevert. Maar ik zou wel willen dat er wat meer respect is voor mensen die echt talent hebben en die steeds verder komen in het wereldje. Tegenwoordig kan iedereen een boek schrijven en het in eigen beheer uitgeven, dat is waar, maar het is absoluut niet makkelijk om in een literair tijdschrift gepubliceerd te worden of om bijvoorbeeld mee naar Parijs te mogen.

Wat je als lezer vaak niet ziet, zijn de talloze afwijzingen die een schrijver krijgt. Een manuscript van honderdvijftig pagina's waar ik als vijftienjarige snippers tussen stopte om te zien of het door de uitgeverij werd gelezen - en ik kreeg het terug met alle snippers er nog in en een afwijzingsbrief van twee regels waarin mijn naam niet eens werd vermeld. Het is niet makkelijk om iemand te horen zeggen dat je 'precies schrijft wat hij nooit zou publiceren' en vervolgens niet eens tips te krijgen. Het is niet makkelijk om te dealen met mensen die enkel aardig tegen je doen omdat ze denken dat je connecties hebt die je helemaal niet hebt, of om vrienden te maken en vervolgens te verliezen omdat jullie hetzelfde willen en er maar plaats is voor één.

Het is het volledig waard, hoor. Dingen als een fantastisch verhaal bedenken, optreden, wedstrijden en andere schrijvers van wie je veel kunt leren maken alles meer dan goed. Het is alleen niet zo dat je automatisch een wedstrijd wint, een optreden krijgt aangeboden of een boek publiceert. Doordat er veel schrijvende mensen zijn, kan de wereld zich veroorloven om hard te zijn. Voor elk stukje succes dat je van mij leest, bestaat er minimaal één rotopmerking of afwijzing. Dat is oké, je kunt er veel van leren en er zelfs goede grappen over maken. Grappen mogen altijd. Maar wees voorzichtig als je schrijven een hobby noemt: voor mij is het dat, voor een ander niet.

In elk geval was het echt een leuke middag bij Frontaal met heel veel humor, een quiz en pauze met bier. Er stonden supergetalenteerde mensen op het podium. De hoofdact was Thomas Verbogt, die naast romans ook een leuk en vooral grappig boek heeft uitgebracht over ‘waaiwoorden’: nieuwe woorden in de Nederlandse taal die hij lelijk vindt. Zodra ik mijn gewonnen boekenbonnen heb (13 januari geeft Lize Spit een lezing en mij hopelijk mijn prijs). Net als Gifjes van Daan Windhorst, dat heel humoristisch de actualiteit schetst.

Fotograaf: Purdey van Dijke.
Op 15 januari is de volgende editie van Frontaal. Als ik geen hertentamens heb, zit ik zeker in het publiek. Kaartjes kosten zes euro. Als je overweegt om ooit naar een literaire middag te gaan: ga hierheen.

Mais Oui, Paris!
In september stonden we in Brussel, eergisteren in Amsterdam: het grootste gedeelte van de groep crazy talented (even in het Engels voor de variatie, ik wilde het eigenlijk in het Frans doen maar ik kan geen Frans) mensen met wie ik deze zomer twee weken in Parijs was. De optredens in Brussel zijn terug te luisteren en zeer de moeite waard als je mij overslaat, want ik was niet zo goed, haha. In Amsterdam ging het beter. Ik had een fragment zonder dialoog gekozen, zodat de luisteraar wél kon begrijpen waar het over ging. Het fragment kwam uit Oude vrienden, mijn leuke verhaaltje over twee mannen die de Eiffeltoren willen verkopen, maar dat geen enkel literair tijdschrift wil publiceren. Het ligt sinds ruim een maand bij De Revisor, dat wel. Alleen heb ik er nog helemaal niets van gehoord en had iemand anders die haar Parijsverhaal ook naar De Revisor had gestuurd binnen een dag antwoord, dus ik denk niet dat het gepubliceerd gaat worden.

Amsterdam in kerstverlichting.
Het was superleuk om de mensen met wie ik in Parijs was weer te zien. Het chapbook van Lisa Weeda, dat ze net heeft uitgebracht, staat inmiddels ook op mijn ‘kopen als ik mijn boekenbonnen heb’-lijstje. Het was een leuke, gezellige avond met wijn en kaas en geblokte tafelkleedjes en een volle zaal. deBuren, de organisatie hierachter, is heel open een benaderbaar en regelt dingen goed.

De oproep voor de Parijsresidentie van volgend jaar. Als je erop klikt, is hij leesbaar!
In oktober ging ik trouwens met dezelfde organisatie naar een tentoonstelling van Erik van Lieshout, een kunstenaar. Ik schreef er een blog/column/recensie over die je hier kunt lezen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten