zondag 13 november 2016

Verstandskies

Godverdomme. Tering. Kut.
Ik spreek de woorden niet uit, maar ik denk ze wel, meerdere keren na elkaar. Het is zondag, acht uur ’s morgens en ik sta voor de spiegel. Met de flits van mijn telefoon schijn ik in mijn mond en ik heb mijn vinger achter mijn mondhoek gehaakt om een goed zicht op mijn rechteronderkaak te krijgen.
Godverdomme. Tering. Kut.




Het begon eind juni met een blaar, zomaar midden in de bioscoop. De blaar zat op mijn tandvlees bedoel ik, niet in de bioscoop, want ik zat in de bioscoop. Ik heb hem doorgebeten en mijn popcorn gewoon opgegeten, ik vond het zonde van mijn geld om het niet te doen en bovendien is zout best ontsmettend en zo. Maar sinds die blaar zat er een soort krater op het tandvlees naast mijn kies, een krater die ik goed schoonhield met poetsen en die eigenlijk niet voor problemen zorgde.

Tot een paar dagen geleden. Ik had net vier vingers tweedegraads verbrand aan een bord (mijn duim is op dit moment nog steeds één grote blaar waar ik niets mee kan) en volgens van die enge internetsites waar je eigenlijk niet op moet kijken als je iets hebt, kost het je lichaam best veel energie om brandwonden te genezen. Zo veel energie dat je weerstand ervan omlaag kan gaan en dat je een ontsteking kunt krijgen. Of het is gewoon het willekeurige moment waarop alles fout gaat, dat kan ook nog. Dat lijkt me eigenlijk waarschijnlijker. In elk geval: een paar dagen geleden begon de plek bij mijn tandvlees opeens op te zwellen en goed zeer te doen.

Vandaag zie ik dat mijn tandvlees is gespleten, een beetje zoals de zee dat voor Mozart Mozes deed. Ik schraap al mijn moed bij elkaar, graai een extra dunne tandenstoker uit het doosje op de wastafel en ik por ermee in de spleet. Iets hards. Bot. Met de structuur van mijn kies.
Deze keer vloek ik wel hardop.

Het hoeft niet mijn verstandskies te zijn, lees ik vijf minuten later op een website die ik eigenlijk niet zou moeten bezoeken. Het kan ook zo zijn dat ik botkanker heb in mijn kaak en dat er daardoor vervormingen zijn opgetreden. Of het is een wortelpuntontsteking (google zelf maar als je wilt weten wat het is), dat klopt in elk geval met de blaar. Maar daarbij hoort dezelfde helse pijn als bij een zenuwontsteking, en aangezien ik die veel te recent nog heb gehad, weet ik vrij zeker dat dat het niet is.

Ik klik verder, op zoek naar meer informatie over de verstandskies. Het zou kunnen dat ik een ontsteking heb doordat er nog tandvlees ‘op’ de verstandskies ligt. Voor de zekerheid giet ik wat mondwater in het dopje van de fles (het is keimooi roze) en spoel ik een minuut. Dat ga ik vanaf nu twee keer per dag doen, want het advies bij zo’n ontsteking is om óf je tandvlees óf je verstandskies te laten wegsnijden.

En dat gaat dus mooi niet gebeuren. Als mijn mond heeft besloten om me een week voor mijn tweeëntwintigste verjaardag een nieuwe tand te geven, is die nieuwe tand welkom. Als ik hem eruit zou laten halen is dat niet alleen heel ongastvrij, nee, ik heb dan ook 1% kans om al het gevoel in mijn onderlip te verliezen. Voor altijd. En ik ken iemand wier kaak ‘per ongeluk’ is gebroken tijdens het verwijderen van een verstandskies. Volgens mij was dat gewoon een kaakchirurg met agressieproblemen, maar goed, dat weet je natuurlijk van tevoren niet. Sowieso zou ik niet eens naar de kaakchirurg durven, ik vind mijn eigen tandarts al doodeng terwijl die gewoon fatsoenlijk kan verdoven en volgens mij ook wel weet waar hij mee bezig is.

‘Het spijt me dat ik eerst niet blij met je was,’ mompel ik en ik prik met de tandenstoker in mijn tandvlees. Als het gaat bloeden, is het sowieso ontstoken. Het bloedt niet. Nog niet. Ik aai ermee over de vierkante millimeter verstandskies of kaakbot die bloot ligt. Kom maar naar boven, je hoeft niet verlegen te zijn. Je bent echt welkom.

Hij luistert niet. Ik vloek nogmaals en kijk op de klok. Kwart over acht. Er is genoeg tijd om terug in bed te gaan liggen en opnieuw op te staan, om te vergeten wat voor enge dingen ik allemaal op internet heb gelezen. Terwijl ik terug in bed kruip (het is nog warm, yes!), ben ik blij dat ik mijn tandartsafspraak van volgende week heb verzet.
Mijn nieuwe tand heeft nu tot 5 december om niet-ontstoken en gezond uit te groeien tot een volwaardige aanvulling van mijn gebit waar geen kaakchirurg aan te pas hoeft te komen. Dat moet lukken, toch?

Een ideetje voor iedereen met een verstandskies die helaas geen volwaardige aanvulling  van het gebit is geworden.
Noot achteraf: ik wist inderdaad al eerder dan op de dag dat ik dit bericht plaatste dat die kies er zat, maar het duurde een week voordat ik er een fatsoenlijk bericht met een soort van humor over kon typen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten