donderdag 20 oktober 2016

Wortelkanaalbehandeling

Dit bericht is veilig voor iedereen met tandartsangst.

Ik ben echt zo blij dat ik dit even moet delen. De afgelopen vierentwintig uur werd ik helemaal gek van een verschrikkelijke pijn in mijn kaak. Vanmorgen besloot ik om voor het eerst in jaren naar de huisarts te gaan, want pijnstillers hielpen niet meer. Echt een geweldige beslissing, ik heb mezelf heerlijk een uur onder laten hoesten door mensen die blijkbaar allemaal geen handen meer hadden om voor hun mond te houden.

Het advies van de huisarts?
'Even wat oplosbare ibuprofen halen bij de apotheek en dan de tandarts bellen.'

De apotheek was een topervaring, vooral het zeer vriendelijke en op fluistertoon gevoerde gesprek dat ik had met een vrouw die haar auto zo had geparkeerd dat ik niet meer kon wegrijden en die volgens mij dacht dat ik 'hoer' heette.
Ik heb haar vriendelijk verteld dat ze kon kiezen: of ze zette haar auto aan de kant, of ik reed er een deuk in.
Ze koos heel wijs voor de eerste optie, dus de mensheid is nog niet verloren.

 Het bellen van de tandarts was ook leuk, maar het langskomen nog veel leuker. Dat vond de tandarts ook, want anderhalf uur later mocht ik terugkomen, yes!
Voor een wortelkanaalbehandeling. Want een van mijn zenuwen was ontstoken, zomaar, gewoon omdat dat stomme ding daar zin in had. #badboysdoenwatzewillen

Ik ben niet zo'n fan van de tandarts. Tot een jaar of drie geleden ging ik zelfs niet omdat het ooit een keer goed is verpest. De anderhalf uur voor de wortelkanaalbehandeling hoopte ik dat er een UFO boven mijn hoofd zou neerstorten, zodat ik er niet heen zou hoeven. Best erg eigenlijk, zeker omdat iedereen in mijn tandartspraktijk superaardig is. Maar...

Ik meen dat ik blij ben. Vanaf de eerste verdovingsprik (het waren er maar twee, geen zeven, 'wortelkanaalbehandeling' googelen is geen aanrader) was mijn pijn weg. Goed, tijdens de behandeling smaakte mijn mond naar zwembad en probeerde de assistente me te laten stikken in mijn eigen kwijl, maar ik heb er nauwelijks wat van gevoeld. Nu is de verdoving uitgewerkt en dankzij mijn eerder opgehaalde pijnstillers bij de apotheek voel ik nog steeds niets.

Morgen mag/moet ik de tandarts bellen hoe het gaat. Of ze zijn daar heel betrokken, of ze zijn erachter gekomen dat ze opeens een boortje missen dat wel eens in mijn tand achtergebleven zou kunnen zijn. Nou ja, oké, moraal van het verhaal is dus dat die zenuwbehandeling me enorm is meegevallen. 'Wortelkanaalbehandeling' stond altijd in mijn top drie van tandartsnachtmerries (op nummer twee, achter 'verstandskies laten trekken' (update 13 november: fuck)) en het kiepert nu mijn top tien uit. Meer dan tien tandartsnachtmerries durfde ik niet te bedenken. Fuck de vrouwen op internetforums die zeggen dat ze liever een kind baren dan dit laten doen bij de tandarts (of is een kind baren zo makkelijk?), het kan ook gewoon zonder ellende.

En het allerbeste nieuws bewaar ik voor het laatst: ik mag terugkomen bij de tandarts, op mijn verjaardag. Joepie!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten