zaterdag 22 oktober 2016

Optredens Tilburg & Brussel

Noot vooraf: dit bericht is geschreven op 14 oktober, maar ik was vergeten het op die dag te plaatsen. Oeps.

Degene die heeft bedacht dat schrijven eenzame en asociale activiteit zou zijn, verdient wat mij betreft een nekschot (als hij, het was vast een hij, niet allang dood is). Om te beginnen is schrijven niet eenzaam. Tentamens leren is een stuk eenzamer. Ik kan mijn laptop meesjouwen naar elk willekeurig café en daar met plezier een verhaaltje bedenken, maar ik kan mijn aantekeningen onmogelijk leren als er allemaal mensen om me heen aan het praten zijn. Schrijven is ook niet asociaal. Zo ging ik vorig jaar met twintig jonge schrijvers op kamp, deze zomer met zeventien andere jonge schrijvers/journalisten/radiomakers/kunstenaars tw
ee weken naar Parijs en eergisteren met vijf andere talenten van een talentontwikkelingstraject twee dagen naar Brussel.


We gingen daarheen om op te treden. Een week eerder stonden we in Tilburg.

Optreden Tilburg













Ik sta met vijf andere talenten van het talentontwikkelingstraject Talent Op Tilt (wow, dat vaak ‘talent’ in één zin, goed voor m’n ego) in de NWE Vorst in Tilburg. We treden op tijdens een programma dat Verse Taal heet: in de zomer hebben we allemaal iemand gestalkt op social media en over die persoon hebben we een verhaal of een paar gedichten geschreven. Als je te lui bent om door te lezen, wat ik best begrijp want ik ben ook lui, kan je op deze link klikken om onze teksten te lezen.

Voor het optreden eten we met z’n allen soep en sandwiches. Ik kom net van de universiteit en ik ben doodmoe, dus ik vergeet de helft van het gezelschap te begroeten. Oeps. Alsnog is het erg gezellig, en voor we het weten begint het optreden. De avond wordt geleid door een presentator, die ons alle zes heeft gegoogeld en zijn meest gênante ontdekkingen met het publiek deelt. Bij mij zegt hij: ‘Marjolijn wil graag de Nobelprijs voor de Literatuur winnen.’

Nou, we weten allemaal dat dat dit jaar helaas nog niet is gelukt, want Bob Dylan heeft hem voor mijn neus weggekaapt, maar volgend jaar beter. Nee, even serieuzer: als iemand dat over je zegt, kom je natuurlijk superarrogant over. Dat ben ik misschien ook wel, daar niet van, maar de presentator had de zin gevonden in het ‘Over mij’-gedeelte van mijn blog. Het hele citaat is: ‘Van elk boek dat ik lees probeer ik te leren, omdat ik zelf hoop om ooit een boek te publiceren. Eigenlijk wil ik de Nobelprijs voor Literatuur winnen, maar ik heb geleerd dat het verstandig is om bescheiden te beginnen.’ Als je mijn blog kent, waar ik wel vanuit ga omdat je hem op dit moment leest, kan je heel misschien wel raden dat die zin enigszins humoristisch is bedoeld. Of hij dat ook is, laat ik aan jou over.

De presentator is goed hoor, hij haalt dat geintje uit bij iedereen. Degene die na mij moet voordragen en die dezelfde persoon als ik heeft gestalkt, bedacht in de auto naar Tilburg dat hij niet zo tevreden was met zijn verhaal en besloot van alles door te krassen en nieuwe dingen in de kantlijn te schrijven. Tel daarbij op dat zijn A4’tje nogal gekreukt is en dat we specifiek gevraagd waren om ‘geen vodje’ mee te nemen, en je kunt al raden dat de presentator het publiek vol trots het vodje laat zien.

Bron: Instagram Alex Deforce, degene die wij stalkten. 

Na elk tweetal mag iemand uit het publiek vertellen welke tekst hij of zij het beste vindt. Twee goede vriendinnen zitten in de zaal, net als mijn moeder, tante en oma. Ze hebben bij binnenkomst een lotje* gekregen en omdat ze er vroeg waren, gok ik erop dat het lage nummers zijn. Als ik in de bloempot met lotjes mag grabbelen, gris ik expres een papiertje van de bodem, want de lage cijfers zijn er ongetwijfeld als eerste ingegaan. Het is nummer één, mijn oma. Die, tenzij ze over een jaar graag op televisie wil bij Het Familiediner, geen andere mogelijkheid heeft dan mijn tekst aan te wijzen als de beste.

Na afloop maakten we een verplichte selfie.

Topavond.

Optreden Brussel













Over Tilburg waren we allemaal enthousiast: bij ons alle zes ging het voordragen goed en de avond was geslaagd. Daarom sta ik op 12 oktober vol verwachting op de trein naar Brussel te wachten. Op het perron hoor ik opeens iemand mijn naam roepen: één van de zes andere talenten heeft besloten om dezelfde trein te nemen. We stappen in en vinden al gauw een lege tweezitsbank. Opnieuw hoor ik mijn naam. De organisatie blijkt op de bank achter de onze te zitten. Hoe toevallig en gezellig.

We zijn zo in Brussel, waar we hartelijk worden ontvangen door deBuren, de organisatie met wie Tilt de optredens organiseert. Het is pas één uur ’s middags, ik heb vrij genomen van de universiteit, en we gaan met zijn allen een tentoonstelling bezoeken in WIELS, een centrum voor hedendaagse kunst met een toprestaurant waar we een fantastische lunch krijgen. De kunstenaar eet met ons mee en is een gedeelte van de middag aanwezig om vragen te beantwoorden en toelichting te geven. We hebben als opdracht meegekregen om een tekst te schrijven die is gebaseerd op de tentoonstelling, een leuke uitdaging. De tekst moet voor 1 november worden ingeleverd.

Update 22 oktober: misschien moet ik eens aan die tekst beginnen.


Vanaf het dak van WIELS heb je een fantastisch uitzicht en ik moest natuurlijk even een selfie maken.

Aangezien het treinverkeer tussen België en Nederland na negen uur ’s avonds niet meer bestaat, heeft deBuren een hotel voor ons geregeld. Het ligt aan de overkant van de straat, is superluxe en heeft een ontbijt dat in alle recensies wordt aanbeden. Het is nogal donker ingericht en op de tweede verdieping, waar we slapen, hangen schilderijen in Halloweenthema: een vrouw in een witte, bijna lichtgevende jurk danst tegen een zwarte achtergrond op iets wat verdacht veel lijkt op een grafsteen. Als we de deur van onze kamer openmaken, staat de televisie aan. Er klinkt een soort operaduet tussen Jezus en de Duivel. Gezellig.

Hotelkamer!

We kunnen de uitknop van de televisie niet vinden, dus we trekken de stekker eruit. Probleem opgelost. Ik steel alle shampoo en zeep uit de badkamer en we kunnen door naar het avondeten.

Brussel!

Daarna is het tijd voor het optreden. We hebben, net als in Tilburg, versterking van een muzikant. Hij is weer fantastisch. Het optreden gaat bij ons allemaal goed. Deze keer is de presentatie in handen van een medewerkster van deBuren die ook is meegeweest naar Parijs en die geen gênante bijbedoelingen heeft, yay! De sfeer is wat intiemer en deze keer mag het publiek over elke tekst wat leuks kiezen en hoeft er geen beste tekst gekozen te worden. De zeer vriendelijke meneer uit het publiek noemt mijn tekst ‘filmisch’, kan zich goed inleven voor de hoofdpersoon en begrijpt precies waar het verhaal over gaat. Echt superfijn.

De avond is voorbij voordat we het weten en we duiken een café in. Het heet À la mort subite en het heeft bier dat hetzelfde heet. Ik bestel een variant met perzik en het is serieus een van de lekkerste bieren die ik ooit heb gedronken.

Zelfs één van de Belgische talenten vond ik dat beter bier had gekozen dan hij.


Daarna ga ik voor een Rochefort acht. In Parijs heb ik een verhaal geschreven over een man die dat graag drinkt, maar ik ken dat bier alleen van Google. Het blijkt heel lekker te zijn, en mijn beschrijving ervan blijkt totaal niet te kloppen. Later op de avond verdwalen we nog in Brussel en proberen we pizza te bestellen in het Frans, iets wat verrassend genoeg niet helemaal goed gaat.

In de openbare toiletten van het hotel kan je gewoon je eigen handdoekje pakken.

Ik wilde eigenlijk laten zien hoe mooi de toiletten waren, maar mijn jas eist alle aandacht op.

De volgende ochtend, nadat mijn kamergenootje om tien voor vijf ’s morgens is vertrokken om een vliegtuig te halen, is het tijd voor het ontbijt. Het bestaat uit een buffet, een kaart waarvan je kunt bestellen, een sapjeshoek, goeie koffie, duizend soorten thee. Ik moet echt rozenblaadjesthee gaan aanschaffen, dat is zoooo lekker. De foto’s hieronder spreken ongetwijfeld voor zich.




Het gaat dus om die bak met twintigduizend soorten thee.

Bij het uitchecken, dat half in het Frans en half in het Engels gebeurt, zegt de receptioniste: ‘Your company has paid everything for you, madame. Have a nice day.

Mijn company. Ik kan het niet laten om mijn businesswoman-walk naar buiten te doen.

Mijn verhaaltje. Klikbaar voor een vergroting. Als het niet leesbaar is, kan je het hier lezen. Andere verhalen van mij vind je onder het kopje Publicaties.


* = zowel lotje als lootje is hier goed Nederlands.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten