zondag 18 september 2016

Jaloezie

Oh, wat haat ik jaloezie. Het is zo’n slechte eigenschap die in een paar seconden heel veel in een vriendschap kan verpesten. Ik heb mezelf lang wijsgemaakt dat ik niet jaloers was, dat ik mensen al hun succes gunde en dat ik niet zo’n ‘het is heel leuk dat het goed met je gaat, zolang het niet beter met jou gaat dan met mij’-type zou zijn.
Ik ben dat wel. En niet zo’n beetje ook.

Eerder schreef ik dat ik mocht deelnemen aan een talentontwikkelingstraject voor jonge schrijvers. Een fantastische kans. Er zijn nog vijf andere deelnemers. In het kort gezegd worden deze vijf deelnemers elk begeleid door een redacteur van een uitgeverij en is de kans heel erg groot dat er daadwerkelijk boeken van ze gaan verschijnen.

Ik word ook begeleid door een redacteur van een literaire organisatie en literair tijdschrift, en hij geeft heel fijne, eerlijke feedback. Wat dat betreft is er dus niets aan de hand.

Het probleem is dat de vijf anderen interesse hebben van uitgevers, terwijl ik niet eens goed genoeg kan schrijven om gepubliceerd te worden in een literair tijdschrift, laat staan dat ik aan een boek kan beginnen. Zij zijn gewoon meerdere klassen beter dan ik. Dat is niet erg, ik voel me vereerd om ze te kennen en ze zijn stuk voor stuk interessante, aardige en hartelijke mensen, maar ik kan waarschijnlijk alleen dromen van hetgeen wat zij nu meemaken.
En dat doet zeer.

Gelukkig is het niet zo dat ik het de anderen niet gún. Ik kan blij voor ze zijn, ik ben zelfs blij voor ze. Maar ik vraag me op dit moment wel af of dit is wat ik wil. Schrijven zal ik altijd blijven doen, dat vind ik gewoon te leuk. Het is alleen een beetje sneu om jarenlang in de literaire kringen te blijven rondcirkelen, mensen te leren kennen en te zien hoe iedereen zichzelf verbetert, behalve jij.

Er is meer. Ik heb namelijk een groot verschil ontdekt tussen de meeste jonge (amateur)-schrijvers en ikzelf: ik ben heel erg praktisch, ik bedenk een begin- en eindpunt van een verhaal en zorg dat de personages die reis in het gewenste aantal woorden afleggen. Ik bedenk een verhaallijn vol met hints die ergens aan het einde naar een twist leiden. Mijn verhalen gaan niet over mij als persoon, ik kan ook prima schrijven over zaken die ik niet interessant vind. Andere jonge (amateur-)schrijvers gaan niet zo aan het werk. Zij zijn persoonlijker, emotioneler, denken na over mooie zinnen en kunnen zelfs een verhaal dat helemaal nergens over gaat boeiend maken omdat ze zo veel talent hebben.

De jonge schrijvers die ik ken, zien schrijven als kunst.
Ik zie schrijven als schrijven.

Kortom: ik ben geen kunstenaar en ik mis de diepgang die anderen wel hebben.

Daarnaast, ook niet onbelangrijk, zijn er gewoon te veel mensen (van mijn leeftijd) die graag schrijven. Ze zijn allemaal diepgaander, intelligenter en getalenteerder dan ik. De kans dat ik ooit beter word dan zij, zeker als we in aanmerking nemen dat zij zich ook nog ontwikkelen, is heel erg klein.

Zoals ik eerder al zei, wil ik niet stoppen met schrijven. Maar wat wil ik dan?

Misschien wel een ander genre proberen dan dat vage 'literair kort verhaal'. Een detective of thriller bijvoorbeeld, dat soort verhalen lees ik zelf graag. Ik ben goed in plot (= verhaallijn) en plot is in dat genre belangrijk. Of een chicklit, daarin speelt humor een grote rol en humor vind ik leuk. Bovendien hoeft zo’n verhaal niet erg diepgaand te zijn. Of erotiek, om mijn moeder te laten schrikken. Dat is trouwens echt een moeilijk genre, want probeer maar eens iets opwindends te schrijven dat niet grof is. Erotiek is een sfeer die door een verhaal heen te proeven moet zijn, geen expliciete seksscène (want dat is gewoon porno). Als je dát kan schrijven, verdien je wat mij betreft de Nobelprijs voor Literatuur. Maar goed, ik dwaal af, niet elke blog hoeft het woord 'porno' te bevatten.

Wat ik eigenlijk wil zeggen, denk ik, is dat jaloezie ook best leerzaam kan zijn. Ik haat de mensen op wie ik jaloers ben niet, ik vind ze oprecht aardig. Ik weet waardoor het komt dat zij iets hebben wat ik ook zou willen maar niet heb. Dat is iets waardoor ik ga nadenken, zoals je hierboven leest. Iets waardoor ik zin krijg om nieuwe dingen te proberen. Eigenlijk is dat iets goeds, toch?

Ja, jaloezie is eigenlijk een heel goede eigenschap.



3 opmerkingen:

  1. Thrillers en Fantasy zijn 10x zo populair als literatuur... en met jouw schrijftalent is daar ook heel veel van te maken! :-)
    Johan

    BeantwoordenVerwijderen
  2. He wat heb je een leuk blog! Ik kwam op je blog doordat ik google op de Loren Brouwers Die ken ik nog van puberpoezie.nl en ik was erg benieuwd hoe het er voor stond met haar gedichten. Ik kwam bij het project van Tilt uit en toen las ik over de kandidaten, zag ik dat je even oud bent als mij en ging ik je googlen, kwam ik bij je metro stukje en toen bij dit blog. En ik wil je graag laten weten dat wat ik zo even snel heb gelezen hier erg leuk is. Dus geef de moed nog niet op, blijf nog even lekker jaloers en start dan met.. een chicklit. Of thrillers. Een van je lievelingsgernes las ik. Dan komen hints geven e.d. wel van pas dacht ik zo. Groetjes, Luna

    BeantwoordenVerwijderen