woensdag 28 september 2016

'Doe eens gezond'-dag

Het is vandaag blijkbaar een ‘doe eens gezond’-dag. De ellende begon al bij de AH to go, jullie weten wel, die dure variant van de Albert Heijn die bij de stations te vinden is. Ik was vanmorgen te lui om zelf eten mee te nemen, dus ik besloot wat te halen. Een muffin, ja, daar had ik wel zin in. Zo’n lekkere met stukjes half gesmolten chocolade in elke hap. Ik graaide in het bakje met chocolademuffins, pakte de voorste en rekende mijn pas gevonden schat af. Niets aan te hand.

Tot ik die muffin daadwerkelijk wilde opeten. Er zat al iets raars op de bovenkant, maar goed, daar besteedde ik niet veel aandacht aan, want ik had honger. Ik zette gewoon mijn tanden in de bovenkant en genoot alvast van de stukjes chocolade die ik zo zou proeven.

Maar ik proefde ze niet.
Er was helemaal geen chocolade.

Zodra ik begon te kauwen werd ik nog erger: de muffin smaakte als een spons die al maanden niet meer in een emmer met water heeft gelegen. Die ene hap heb ik doorgeslikt, de rest van de muffin heb ik op een stationsplein geprobeerd aan de vogels te voeren. Helaas had zelfs de allerdikste obesitasduif geen interesse meer nadat hij zijn snavel tegen een kruimel had geduwd.


Ondertussen ving ik een gesprek op tussen twee meisjes. Meisje één, veel langer en dunner dan ik, vertelde dat ze op dieet was en elke morgen havermout met ‘gore bessen’ at.
Ik wilde haar vragen of ze gojibessen bedoelde, maar ik heb zelf ook geen flauw idee hoe je ‘gojibessen’ uitspreekt, dus ik hield mijn mond.

Aangezien die vieze vuile Murphy heeft bedacht dat ellende altijd in drie keer komt, moest mijn derde gezonde onderbreking van de dag nog komen.
En die kwam, hoor. Natuurlijk.
Op het moment dat ik op de bus stond te wachten, want ik was op weg naar de universiteit met een tas vol boeken die ongeveer drieduizend kilo woog, zag ik dat de bus helemaal niet zo komen. Sterker nog: dat er nog een week geen bussen door de binnenstad zouden rijden. Helaas was ik al lichtelijk laat bij het busstation, dus op dat moment had ik nog negen minuten om twaalf minuten naar de universiteit te lopen.

Dat werd dus rennen. Met drieduizend kilo boeken.

Ik heb echt minstens een kilo frikadellen nodig om al deze gezondheid goed te maken.

1 opmerking:

  1. Erg moeten lachen hierom.
    Per toeval door #bonjemetdeburen op je Twitter gekomen en zodoende op je blog. Erg leuk! Xx Laura

    BeantwoordenVerwijderen