vrijdag 19 augustus 2016

Recensie: Piep zei de muis - M.J. Arlidge

Ik ging op vakantie en ik had in mijn hoofd een beeld van mezelf (twintig kilo slanker dan ik ben) in bikini (tien tinten bruiner dan ik ben) op het strand met een chicklit. Zelf had ik geen ongelezen exemplaren meer liggen en mijn moeder had ook niets interessants dat ik kon stelen lenen, dus ik besloot om naar de boekhandel te gaan. Daar besefte ik dat ik bijna twee weken weg zou zijn en dat één boek niet genoeg was.

Uiteindelijk nam ik er vijf mee, maar dat is nu niet boeiend. Ik was dus in de boekhandel en ik zag een stapel zwarte kaften met een briefje erop dat niet zou onderdoen voor een monoloog uit Romeo en Julia: een heuse liefdesverklaring voor een boek dat Piep zei de muis heet. De schrijver van het briefje was gevallen voor de inhoud, maar voor mij was het bij het zien van de titel al liefde op het eerste gezicht.


Piep zei de muis is geschreven door M.J. Arlidge en is het tweede deel van een thrillerserie over inspecteur Helen Grace. Het eerste deel was niet meer op voorraad in de winkel.
‘Is het erg als ik deze eerst lees?’ vroeg ik aan de verkoper.
‘Nee hoor,’ zei hij. ‘Je kunt die boeken prima los van elkaar lezen.’

Op zich was het geen leugen. Lezen ging inderdaad 'prima'. Het is alleen een beetje jammer dat het eerste deel volledig wordt samengevat in dit boek, waardoor ik al weet wie de dader is en hoe de zaak uit dat boek in elkaar steekt. Ik hoef dat boek dus niet meer te lezen. Dat is geen wereldramp, maar als je dat wilt voorkomen: lees eerst het vorige deel, het heet Iene miene mutte. Deel drie is overigens ook al verschenen. Ik hoop ze allebei ook nog te recenseren.

Hè shit, nu heb ik al verklapt dat mijn recensie positief zal zijn. Alle spanning is weg, je kunt stoppen met lezen, fijne dag nog.

Of wacht. Ik zal het kort houden.

Piep zei de muis heeft niets met muizen te maken. Het gaat over een moord op een man die net prostituees heeft bezocht, een bizarre, zieke moord. Al heel snel volgt de tweede. Een soort omgekeerde Jack the Ripper is actief, wordt er op de achterkant van het boek gezegd, want nu gaat het om een vrouwelijke prostituee/seriemoordenaar die wraak neemt op haar klanten.

Ik moet bekennen dat ik heel even een ‘Fuck, dit wordt 50 Shades of Grey 2.0!’-momentje had. De hoofdpersoon laat zich namelijk nogal graag afranselen. Maar gelukkig is het juist een element dat Helen Grace als personage verrijkt en haar interessanter maakt. De verhaallijn is goed te volgen, de opbouw is top en het boek weet continu spannend te blijven. Ik had het binnen een dag uit. Aan de manier waarop scènes zijn opgebouwd kan je goed zien dat de auteur ook schrijver is van verschillende Britse crimeseries. Het taalgebruik is simpel en effectief. De dialogen zijn ook opvallend sterk.

De vertaling is prima, hier en daar zit een slordigheidsfoutje dat bij een volgende druk ongetwijfeld verdwenen zal zijn. De zaak op zich is interessant, en de uiteindelijk dader ligt enorm voor de hand maar dat zie je als lezer niet, wat echt heel goed gedaan is van de auteur. Wat ik ook prettig vind, is dat deze thriller zich ‘gewoon’ bij de politie afspeelt. Het is eens een keer geen speciale eenheid, geen detective (sorry Robert Galbraith) en geen betrokkene die zelf op onderzoek gaat. Dat is verfrissend en de dynamiek op het bureau is leuk.

De personages voelen heel menselijk aan. Ik denk dat er zeker ruimte is om ze verder uit te diepen, maar daar zijn de volgende boeken voor. Zelf heb ik Piep zei de muis in elk geval met plezier gelezen, het was een verfrissende combinatie van ‘gewone’ situaties en originele invalshoeken. Zodra ik nog een boek van mijn to read-lijstje heb afgestreept, ga ik deel drie, Pluk een roos, zeker kopen.

Cijfer: 8.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten