zondag 3 juli 2016

Parijs #1 - Gay Pride

Na mijn belevenissen in de Starbucks op station Rotterdam Centraal ontmoette ik al snel één van de andere deelnemers aan de schrijfresidentie. We bleken met drieën op te stappen in dit station en we zaten ook nog eens naast elkaar (met achter ons een lichtelijk ontevreden baby, heerlijk). 
Waar er in de coupé van de Amsterdamse reizigers een volgens eigen zeggen 'ongemakkelijke stilte' hing, kletsten wij als Rotterdamse reizigers in onze coupé volop. Mijn reisgenoten hadden het over verschillende soorten seksualiteit, over mensen die ze gingen interviewen in Parijs... en ik had het over paarden. Tja.

Ondanks het feit dat ik een reisverzekering heb en het dus eigenlijk geen probleem is als ik andere mensen verwond, besloot ik mijn koffer pas uit het bagagerek te halen nadat de mensen die eronder zaten naar de uitgang waren gevlucht. Dat bleek een goed idee. Een paar bonk, au en fucks later kon ik uit de trein stappen.

Wat je kunt verwachten in dit verslag.

Onze residentie, Huis Biermans-Lapotre, ligt ongeveer naast een metrostation. Na wat gedoe (lees: een Frans formulier dat we in het Frans moesten invullen, ik heb er maar wat moois van gemaakt) kregen we allemaal een pasje voor onze kamer. Ik mocht helemaal naar de zesde verdieping, dat is zo'n rond raam bovenaan op de foto. Sinds dit jaar is er wifi op de kamers, wat superhandig is.

De residentie.

Nadat ik mijn koffer had leeggehaald (lees: een rotzooi van de kamer had gemaakt) was het tijd voor ons avondeten en de lezing van de uitgeefster van uitgeverij Querido. En voor de groepsfoto, waar we een discussie hadden over elkaar vasthouden, dat niet doen of doen alsof we elkaar vasthouden. Uitgeverij Querido is 101 jaar geleden opgericht door Emanuel Querido, de zoon van een man die in de diamantindustrie werkte, geen geld had en zijn kinderen toch meenam naar het concertgebouw, waar ze in de tuin (gratis) luisterden naar de muziek die door de muren naar buiten sijpelde. Emanuel Querido voerde een levenslange strijd met zijn broer, die succesvol auteur was en hij niet, en richtte uiteindelijk een uitgeverij op. Dat is een interessant verhaal.


Gezamenlijk avondeten op de eerste dag.

Daarnaast kregen we tips over van alles en nog wat, zoals debuteren. Als je wilt opvallen bij uitgevers, is het bijvoorbeeld goed om een blog bij te houden, want daarop wordt gescout. Nou ja, goed, dan kan ik het met mijn blog wel schudden, hahaha. Net zoals ik vorige week bij de redacteur van uitgeverij Atlas Contact deed, vroeg ik aan de uitgeefster van Querido hoeveel ongevraagde manuscripten er daar worden uitgegeven.
Het is namelijk nog steeds mijn ambitie om ooit gewoon met een goed verhaal ontdekt te worden, het zou niet om mij als persoon en om opvallen moeten draaien, zomaar iets opsturen is toch zo veel mooier dan -
'Ongeveer 0,0001 procent,' antwoordde ze.
Bij Querido worden ongevraagde manuscripten niet eens gelezen.
.
Voetbal kijken 'op café'.

We stopten op tijd, want België zou om negen uur voetballen tegen Wales. In een café niet ver van onze residentie hingen drie schermen, dus we keken in het café (of 'op café', zoals de Vlamingen in onze groep zeiden). De serveerster joeg wat mensen naar andere tafels en zorgde ervoor dat we bij elkaar konden zitten. We bestelden en ik kwam er voor het eerst achter hoe duur Parijs was: de goedkoopste wijn was vier euro per glas, cocktails negen euro vijftig. Ongeveer het halve café was voor Wales, dus voor ons was het niet zo'n toffe wedstrijd. Gezien het resultaat feestten we niet door.

Bureau op 'mijn kamer'. Ik heb mijn eigen waterkoker bij me haha.
Bed, raam en spiegel in 'mijn kamer'.
Selfie in die leuke spiegel.

Dag 2
Vandaag ging ik met twee groepsgenoten ontbijten bij de Spaanse residentie om de hoek. Daar heb je een soort Hema-ontbijt voor drie euro vijftig. Je moest kiezen of je fruit of fruitsap wilde. Een reisgenoot wilde allebei, dus ik stootte even een kopje uit de kast, zodat hij ongezien een kiwi kon pakken.
Aangezien het water in de kraan hier echt heel vies is (ik ben verwend), liep ik na het eten door naar de supermarkt. Ik nam ook wat fruit mee, voor het gezonde idee. Bij de kassa lukte het me om duidelijk te maken dat ik wilde pinnen. Een overwinning.

Ontbijt.

Naast de supermarkt zit een bakker die blijkbaar enorm lekkere taartjes verkoopt. Dat gaat nog wat worden deze weken. In onze buurt is ook een heel mooi, oud zwembad. Sowieso ga ik daar een keer in het water (hoewel je zo'n lelijke badmuts op moet, dat is een beetje jammer). 

We lunchten met een grote groep, want de restjes avondeten van gisteren moesten op. Eigenlijk wilde ik in de buurt van de residentie (die we inmiddels Het Kasteel noemen omdat het gewoon een kasteel is) blijven, maar er zijn wat mensen in onze groep die hun opdracht schrijven over homoseksualiteit en die naar de Gay Pride wilden, die vandaag in Parijs was. Ik was nog nooit op een Gay Pride geweest, dus ik ging mee. Het bleek geen Pride te zijn; het was een rasechte protestmars met leuzen, toespraken ('NOUS MARCHONS POUR DIT, NOUS MARCHONS POUR DAT, NOUS MARCHONS POUR...' en gejuich) en natuurlijk ook wat halfnaakte mensen. Vanwege de noodtoestand in Parijs slash aanslagdreiging was de lengte van de mars verkort: we liepen van het Louvre naar het plein bij de Bastille, hoe symbolisch. Tijdens zowel de start, de toespraken als het einde besefte ik waarom dit het land is waar de revolutie uitbrak. Wat Frankrijk Frankrijk maakt.

Ik dronk bier, genoot van de muziek, keek naar de mensen. Mijn reisgenoten en ik tekenden met lippenstift harten op elkaars gezicht. Af en toe moest ik gered worden van een drukkende massa omdat ik niet zo heel groot ben, maar het was vredig. Ik vermaakte me.
Tot ik naar boven keek en scherpschutters op het dak van een gebouw zag liggen.

Hoe de mars was, kan ik niet beschrijven. Daarom is hier een berg foto's. Als je op een foto klikt, wordt hij vergroot. 

Bij het Louvre.

'Un état civil conforme a mon genre.'
Het was best druk.


Het regende ook nog even.
Er waren niet alleen jongeren.
Leuzen.
Orlando wordt herdacht, en nog eens op een literaire manier ook.
Dat paarse ding is een vrachtwagen waar muziek uitkwam. Tussendoor werd een stilte van drie minuten gehouden. Rechts weer een spandoek.
Dat bord, vastgehouden door een blonde vrouw met die gezichtsuitdrukking...
Nous marchons.

Bonusfoto: de pizza die ik vanavond at. Mijn reisgenoot en ik kregen er gratis water, olijven en brood bij en we betaalden voor vier glazen lekkere rode wijn minder dan voor één glas witte wijn van dat vieze voetbalcafé van eerder.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten