donderdag 12 mei 2016

Een eerste prijs

Gisteren heb ik een voorronde van Write Now! gewonnen. De Brabantse uiteraard, die dit jaar voor het eerst sinds 2012 weer in Eindhoven was. In dat jaar deed ik voor het eerst mee. Er zijn overeenkomsten met dit jaar, zoals het gevecht om een zitplaats in de zaal te bemachtigen, maar er zijn ook verschillen. Zo ging ik dit jaar alleen naar de prijsuitreiking. Dat klinkt een stuk triester dan het is, want ik had daar afgesproken met twee ongelooflijk getalenteerde andere deelnemers.

Over talent gesproken: de muzikale bijdrage van gisterenavond kwam van Iris Penning, die ik al eerder had zien optreden. Zij kreeg een doodzenuwachtige zaal aan het huilen tijdens het spelen van haar liedjes. Heel indrukwekkend. Terwijl zij aan het zingen was, vergat ik even dat ik bij een prijsuitreiking was.

Ik heb nu vijf keer meegedaan aan Write Now! en vijf keer een prijs gewonnen in een voorronde. Er is dus nog nooit een jaar geweest waarin ik niets heb gewonnen. Vaak krijg ik de vraag hoe je dat kan, hoe je dat doet. Daar heb ik geen antwoord op, sorry. Ik heb geen aandelen in de wedstrijd, ik ben niet slim genoeg om de boel te saboteren en de beoordeling is volledig anoniem. Elke tekst krijgt een nummer, zodat de jury niet weet wie hem heeft geschreven.

Wat ik wel doe, is elk jaar opnieuw beginnen. Ik had bijvoorbeeld geen idee wie de jury was, daar had ik expres niet naar gekeken. De andere deelnemers bestaan niet. Tot de prijsuitreiking, toen kreeg ik een hartverzakking van de hoeveelheid mensen in de zaal. Mijn eerdere verhalen bestaan niet, hooguit één. Over Prinses, mijn inzending van vorig jaar, heb ik heel veel complimenten gehad. Dit jaar wilde ik iets totaal anders schrijven, mezelf uitdagen. Waar ik vorig jaar van mezelf in de prijzen moest vallen, voelde ik nu helemaal geen druk. Ik had al vier keer een prijs gewonnen en ik zou nog mee mogen doe tot ik vierentwintig ben. Er was ruimte om een verhaal eens op een andere manier aan te pakken, om mijn dialoog te oefenen en sprongen in de tijd te maken.

Er was niet zo heel veel tijd. In maart - de deadline van Write Now! is altijd op 1 april - zaten een tentamenweek, de deadline van Parijs, de deadline van een nieuw historisch verhaal en een optreden tijdens het Tilt Festival. Dat haalde de laatste restjes druk weg. Niets winnen was dit jaar echt niet erg, want ik had al zo veel andere leuke schrijfdingen gepland staan dat ik niet afhankelijk was van de wedstrijd.

Het verhaal waarmee ik dit jaar eerste werd is niet mijn beste verhaal. Eergisteren had ik gesprekken met twee uitgeverijen, een literair tijdschrift en deBuren voor het talentontwikkelingstraject Talent Op Tilt, waar ik eerder over blogde. Ik moest mezelf aan die partijen proberen te verkopen.
Mijn verkooppraatje ging ongeveer zo: 'Ik heb vier keer een prijs gewonnen in een voorronde van Write Now! en ik heb twee keer in de finale gestaan, maar dit jaar zal het niets worden. Die inzending was slecht. Ik wilde iets nieuws uitproberen, dus ik vind het niet erg. Maar ik weet wanneer ik iets goeds heb geschreven en wanneer ik iets slechts heb geschreven, dus ik heb zelfreflectie.'
Oeps.

Om het nog wat gênanter te maken: de redacteur van één van de uitgeverijen vroeg waar mijn verhaal dan over ging, hoe het heette. Ik vertelde uitgebreid hoe slecht het was, waarna we heel gezellig hebben gekletst over het feit dat je je eigen verhalen ook best goed mag vinden.
Vanmorgen zag ik dat hij een jurylid van mijn voorronde was.

Ik vind het nog steeds geen fantastisch verhaal. Er zitten twee foutjes in - of meer, ik kan heel blind zijn wat dat betreft - en het is niet een verhaal dat ik zelf graag zou lezen. Dat betekent niet dat ik niet blij ben met de overwinning - het maakt me juist extra blij. Zeker omdat het juryrapport zo ongelooflijk positief was:

'Het verhaal dat op de eerste plek is gekomen was een duidelijke winnaar. Het verhaal is mysterieus en helder. De schrijver lijkt een hele goede intuïtie te hebben voor hoe je een lezer een verhaal binnenzuigt, want de eerste alinea is genadeloos goed geschreven. Het is spannend en er is een echte verteller aan het woord. De dialogen zijn heel goed en het is ambitieus. Het is precies en groot en de schrijver zou dit verhaal kunnen uitwerken tot een roman. Het winnende verhaal in Eindhoven is ‘Wachter’ van Marjolijn van de Gender.'
- juryrapport Write Now! Eindhoven 2016

Voor mezelf heb ik alvast één kritiekpunt: aan mijn zelfreflectie moet ik nog gaan werken. Nee, serieus, ik vind het fantastisch dat ik eindelijk de Brabantse voorronde heb gewonnen. Dat wilde ik al heel lang.

De hele top drie van Brabant - wat ik hoorde van de derde en de tweede plaats klonk echt heel goed, dus die zijn zeker het lezen waard, ergens vind ik het jammer dat het vooral om de winnaar draait - kan je hier lezen, net als het juryrapport.

Om af te sluiten is hier een overzichtje van mijn ervaringen met Write Now! tot nu toe. De stijgende lijn die erin zit is awesome. De verhalen en een citaat uit het bijbehorende juryrapport heb ik zelf online gezet.

2012: 2e plaats in Eindhoven met het verhaal Een betoog.
2013: 2e plaats in Den Bosch met het verhaal Ontwaken.
2014: 3e plaats in Den Bosch met het verhaal Façade en een wildcard voor de finale.
2015: 2e plaats in Den Bosch met het verhaal Prinses en een wildcard voor de finale.
2016: 1e plaats in Eindhoven met het verhaal Wachter en rechtstreeks door naar de finale.

Bron foto: @writenow2016 op Twitter.

1 opmerking: