zondag 8 mei 2016

Afwijzing

Ik ben afgewezen bij een literair tijdschrift en niet eens voor het eerst. Of ik het verwacht had weet ik niet - en dat is een slecht teken. Een verhaal is goed als het iets met de lezer doet. Dit verhaal deed niet eens wat met mij als schrijver, dus ik kon niet verwachten dat het iets met de lezer zou doen. Het document gaat in mijn map Leuk geprobeerd en het leven gaat door.

Zelf vind ik dat ik daar best goed mee kan omgaan, met afwijzingen. Ik mag wel naar Parijs en ik sta op de shortlist van Tilt, dat vind ik allebei leuker dan een publicatie in zo'n tijdschrift (de spanning en het plezier duren langer). Natuurlijk had ik het liefst alleen maar triomfen gehad, maar als ik twee dingen uit mijn lijstje met risico's zou moeten kiezen, zouden dat toch Tilt en Parijs zijn.

Waar ik minder goed mee kan omgaan, zijn reacties van mensen. Of het gebrek daaraan. Ik heb geen idee of het komt doordat ik misschien een aandachtsgeil persoon ben, of dat het een erfenis is van iemand die mij niets bleek te gunnen, of dat het een ander stuk van mijn karakter is. Zelf vind ik het altijd leuk als het goed gaat met iemand die ik ken. Oké, ik heb het liefst dat het met mij óók goed gaat, maar als dat niet zo is, vind ik het nog steeds fijn dat ik iemand ken die geluk heeft.

Ik heb vrienden die ook schrijven. Vrienden die ook schrijven en mij heel enthousiast feliciteerden met Parijs. Vrienden die ook schrijven en die mijn status erover leuk vonden. Vrienden die ook schrijven en mij compleet negeren sinds vorige week donderdag.
Ik vind dat zo jammer. Niet eens de gedachte dat zulke mensen misschien jaloers zijn of ook hebben meegedaan zonder gekozen te worden, maar het idee dat een uitslag genoeg is om een vriendschap stuk te maken. Ik heb veel liever dat een jaloers iemand me aanspreekt en letterlijk zegt: 'Ik vind het ongelooflijk kut dat je naar Parijs gaat, ik was liever zelf gegaan, en ik heb even een week of twee nodig om eroverheen te komen voordat ik blij voor je kan zijn.' Dat zou ik volkomen begrijpen.

Het zou oneerlijk zijn om te zeggen dat alleen de schrijfwereld zo is. Mijn opa en oma waren hier vanmorgen. Ze weten dat ik een tweede studie ga doen, dat ik dinsdag gesprekken heb voor Tilt en dat ik naar Parijs mag. Zelf had ik het de laatste tijd veel te druk gehad, dus ze hebben alles van mijn ouders gehoord. Mijn opa en oma zijn heel lieve mensen, maar sinds mijn oma over schrijven de opmerking 'wacht maar tot je getrouwd bent en kindjes hebt, dan is dat wel over' maakte, verwacht ik niet te veel van ze.

Maar blijkbaar toch wel. Ze waren hier ongeveer anderhalf uur en ze hebben geen woord over die onderwerpen gezegd.

Aan de ene kant weet ik dat mijn opa en oma genoeg aan hun hoofd hebben en dat ze vinden dat ik al veel te veel luxe dingen doe, zoals studeren en schrijven, maar aan de andere kant maakt het me toch verdrietig. Mensen zijn ingewikkeld. Ik weet best dat je dingen niet voor een ander doet - je doet ze voor jezelf - en toch blijf ik ergens die goedkeuring willen.

Waarom ik dit opschrijf?
Omdat ik niet wil dat iedereen denkt dat ik alles in de schoot geworpen krijg en dat alles zo geweldig en makkelijk gaat bij mij. Er rust een soort taboe op negativiteit - toegegeven, ik heb ook een hekel aan te veel gezeur - maar ik denk dat het toch goed is om zulke dingen te bespreken.


1 opmerking:

  1. Ik snap het volledig. Het is allebei erg vermoeiend. Zijn het mensen die een ander niks gunnen? Of is het de jaloezie die overheerst? Misschien nog wel erger, zijn het wel echt je vrienden? Zoja, wat zijn dan wel vrienden?

    Sowieso kan ik slecht tegen mensen die anderen niks gunnen. Wees gewoon eerlijk als je jaloers bent. Iedereen heeft het, maar het zou geen taboe moeten zijn.

    Let er in het leven vooral op wat jou energie geeft en volg die levensweg. De rest is allemaal bijzaak. Over 20 jaar heb je misschien nog 3 goeie vrienden van nu. Meer is het niet.

    BeantwoordenVerwijderen