zaterdag 2 april 2016

Risico's

Ik weet niet of ik wel eens heb verteld over het manuscript dat ik jaren geleden naar een uitgeverij stuurde. Het was, nu ik het document open heb staan en het teruglees, niet eens dramatisch slecht. Het was gewoon een aaneenschakeling van clichés en namen die elk hoofdstuk weer anders werden gespeld, maar het had een constante toon en ik zie er vooral veel plezier in. Ik had het niet echt herschreven. Daar had ik twee redenen voor.

Eén: dat vond ik gewoon kutwerk.
Twee: ik was doodsbang dat iemand anders hetzelfde idee zou hebben en eerder klaar zou zijn.

Ik heb al heel lang geen verhaal geschreven met zo veel woorden, maar ik denk dat ik het redigeren daarvan nog steeds kutwerk zou vinden. Als ik bedenk hoe lang ik soms bezig ben om een kort verhaal (lees; drie A4'tjes) 'goed' te krijgen, ben ik bang dat een manuscript me minimaal tien jaar zou kosten. Mijn tweede reden is natuurlijk bullshit. Als je zelf origineel bent, hoef je niet bang te zijn dat mensen hetzelfde bedenken. En als je niet origineel bent, is hetgeen wat je niet wilt allang gebeurd en zijn er al boeken met dat onderwerp.

Je denkt natuurlijk dat dat manuscript werd afgewezen. Maar dat werd het niet, niet meteen. Na maandenlang gewacht te hebben - langer dan er op de website van de betreffende uitgeverij stond - was ik het zat en besloot ik de uitgeverij te mailen om te vragen waar mijn afwijzing bleef.
Dat konden ze mij niet vertellen.
Want ze waren mijn manuscript kwijt.


In dezelfde periode besloot ik eens mee te doen aan een schrijfwedstrijd. Je moest je inzending per mail insturen. Daar kon niets fout gaan, toch?
Oh jawel.
Want ze raakten mijn inzending kwijt.
(Overigens heb ik jaren later opnieuw meegedaan en was karma aardig voor me.)

Dat waren mijn eerste afwijzingen. Daarna heb ik nauwelijks risico's genomen. Tot de afgelopen maanden. In mijn column voor Write Now! en in mijn speech van een paar weken geleden schreef ik over de gebeurtenis die mij als amateurschrijver heel erg heeft beïnvloed. Ik wil dat graag afsluiten. Ik wil meters maken, mezelf ontwikkelen, een talent worden. Dat is, denk ik, het grootste risico dat ik ooit heb genomen. Wat zal er gebeuren als ik erachter kom dat ik geen talent voor schrijven heb? Als mijn droom om ooit in een literair tijdschrift te publiceren of om schrijver te worden lachwekkend blijkt?

Dan zou ik mijn leven om moeten gooien, nieuwe doelen moeten zoeken. Dat klinkt heel eng.
Maar zo ver is het nog niet. Op dit moment zit ik middenin het proces zelf. Deze maand - april - verwacht ik afwijzingen, want het kan niet zo zijn dat alles wat ik graag wil doorgaat. Van twee dingen had ik verwacht dat ik ze vandaag al wist.
Naar het eerste heb ik gewoon gemaild, zoals ik jaren geleden een mail naar die uitgeverij stuurde. Dat is ook een risico, want ik geloof niet dat ze dat soort assertiviteit waarderen in de schrijfwereld. Ik kreeg snel een reactie.
Mijn inzending is (gelukkig?) niet kwijtgeraakt.

Het tweede is RUMAG. Gisteren zou ik gebeld worden voor een evaluatie, maar nadat mijn telefoon de hele dag stil was gebleven, kreeg ik een mailtje met de mededeling dat ze maandag zouden bellen. Na het lezen ontstond het volgende gesprekje in mijn hoofd:

Shit, ze hebben tijd nodig om te overleggen over mijn matige blogs. 
Ze hadden gewoon een onverwacht drukke dag en kwamen er niet aan toe.
Ze willen me niet, zoeken een manier om me dat te vertellen, willen mijn weekend niet verpesten.
Als ze echt niet meer met me wilden samenwerken, hadden ze dat wel in het mailtje gezegd.
Ik had nooit moeten vertellen dat ik voor ze ging bloggen. Nu weet iedereen het en is een afwijzing extra zuur.
Ze hebben jou gevraagd, ze weten wat je doet, ze gaan echt geen nee zeggen.

Ik zal het maandag wel horen.

Over de andere dingen kan ik nog niets zeggen, want - zoals het stemmetje in mijn hoofd het verwoordde, 'dan is een afwijzing extra zuur'. Het is geen geheim dat ik iets heb ingezonden voor Write Now! en vreemd genoeg is dat het enige waar ik niet mee zit. Toegegeven, het is echt een afschuwelijk verhaal dat veel te snel is geschreven, dat ik nooit voor mijn plezier zou lezen en dat geen prijs gaat winnen, maar geen prijs winnen is niet erg. Ik wilde iets schrijven wat heel anders is dan mijn inzending van vorig jaar en dat is (misschien op een niet heel positieve manier) gelukt. En ik heb dit jaar eens een keer zelf de titel verzonnen, dus dat is ook leuk.

Ze zijn spannend, die risico's. Ik hoop dat ik niet voor alles afgewezen word.

Het begon zo positief, Mr. Hemingway. :(

1 opmerking:

  1. Zag op twitter dat je bent geshortlist voor een talentontwikkelingstraject.... cool! Da's in ieder geval één potentiele afwijzing minder :-)

    BeantwoordenVerwijderen