zondag 17 april 2016

Recensie: Het slechte pad - Robert Galbraith

Op dit boek heb ik lang gewacht. Ik heb zelfs overwogen om het in het Engels (Career of Evil) te kopen, want de Engelse versie verscheen op 20 oktober 2015 en de Nederlandse versie afgelopen donderdag. Maar ik lees nog steeds het liefst in het Nederlands en de vorige vertalingen waren goed, dus ik wist mezelf te beheersen. De Engelse recensies waren fantastisch, dit boek zou het beste deel uit de serie zijn. Maar dat vind ik, na Het slechte pad één keer gelezen te hebben, niet.

Niet dat ik dit boek slecht vond, hoor. Ik vind het echt heel goed. Waar het bij de twee eerdere delen nogal lang duurde voordat je in het verhaal zat, is dat hier binnen twintig pagina's. De humor, zeker in het begin van het boek, is geweldig. In mijn ogen zijn er echter wel wat problemen. Het eerste is de kaft. Een heel mooie kaft weer, overigens. Alleen staat er 'thriller'. Als je mijn recensies van Robert Galbraiths eerdere boeken Koekoeksjong en Zijderups hebt gelezen, weet je dat ik de serie juist zo leuk vind vanwege de detective-elementen, vanwege het feit dat de auteur de lezers niet probeert te choqueren, de satire en de originaliteit.

Zonde grote spoilers te geven: in het boek zitten hoofdstukjes die zijn geschreven vanuit de dader. Deze zijn zeer vrouwonvriendelijk, heel hatelijk en de persoon in kwestie krijgt eigenlijk geen positieve eigenschappen of diepere laag. Ik zou ze geschreven kunnen hebben, zo vlak en doelloos zijn ze. Daarnaast halen ze een groot deel van het mysterie weg. Je wilt dat Strike de dader opspoort, dat hij meer weet dan jij, maar nu ben jij als lezer degene die meer weet. Dat haalt het gevoel dat Strike zo slim is onderuit; hij anticipeert voor de lezer juist redelijk laat, omdat de lezer allang weet wat er in het hoofd van de dader omgaat.

Hier staat 'mysterie'. Op mijn eigen exemplaar staat echt 'thriller'. Persoonlijk vind ik het eerste beter.

Verder is Robin Ellacott mijn favoriete personage. In dit boek speelt ze een heel grote rol, daar was ik blij mee. Ze is sympathiek, ze handelt zoals de lezer ook zou handelen en ze wordt hier verder uitgediept. Toch heb ik moeite met haar verleden, met de reden dat ze haar studie vroegtijdig heeft afgebroken. Dat is een cliché van hier tot Tokio. Galbraith was prima in staat geweest om iets originelers te verzinnen in plaats van iets wat ik in meerdere thrillers al heb gelezen.

In het vorige boek, Zijderups, werd al een gruwelijke moord beschreven. Dit boek gaat voor mijn gevoel té veel naar de choquerende kant: verminking, meerdere moorden, wurging, mishandeling, verkrachting, pedofilie... Dat is geen doodzonde, maar ik vind het jammer. In mijn recensie voor Koekoeksjong schreef ik letterlijk dit: 'Het is een mooie reactie op moderne thrillers, waar zoveel mogelijk seks, bloed, dood en verkrachting in voor moet komen.'
Na dat eerste boek had ik het idee dat deze serie classy zou worden, origineel, maar hoewel de zaak in dit boek zeker interessant is, vroeg ik me tijdens het lezen af wat precies de meerwaarde van al die gruwelijkheden was. Waarschijnlijk schatte ik deze serie gewoon 'te hoog in' en is het ook niet meer dan een kruising tussen thriller en detective met bovengemiddeld goedgeschreven personages.

Van de nieuwe uitgeschreven personages vond ik Leda Strike, de moeder van Cormoran, interessant. Ook Shanker was leuk, ik hoop hem terug te zien in het volgende boek. Personages als Nick en Ilsa, de moeder van Robin (jammer dat de rest van haar familie een relatief kleine rol had) en Elin mogen nog een stuk verder worden uitgediept, want ook zij zijn leuk. Ik hoop ze allemaal terug te zien.

In Het slechte pad spelen onderlinge relaties weer een belangrijke rol. Voor het eerst is er een echt conflict tussen Cormoran Strike en Robin Ellacott. De karakterontwikkeling is opnieuw sterk. Galbraith weet de lezer weer op het verkeerde been te zetten, het geheel is heel vlot geschreven en de ruim vijfhonderd pagina's vervelen geen moment. Ik vind dit dan ook geen slecht boek - ik vind het zelfs een heel goed boek, alleen niet het beste boek van de serie tot nu toe.

Als ik een voorspelling mag doen voor het volgende boek (wanneer komt dat uit? Ik moet echt weten hoe het verder zal gaan na dit einde) hoop ik dat Matthew de dader wordt of dat zijn gedrag tot een climax komt. Ik bedoel, Robin is verliefd op hem en daarom zien wij hem door een roze bril, maar laten we eerlijk zijn: die kerel is gewoon een fucking psychopaat.

Kortom, Het slechte pad is een mooie stap verder in de serie, maar ik hoop dat de satire uit de eerdere delen terugkomt. Hopelijk hebben we alle mogelijke cliché-gruwelen nu gehad, dus het volgende boek kan weer heerlijk origineel zijn.

Cijfer: 7,5. De andere twee boeken zijn naar mijn mening beter en aangezien die allebei een 8 hebben gekregen, geef ik dit boek een half puntje minder.

1 opmerking:

  1. Leuke recensie! Zelf groot fan van deze serie. De karakter ontwikkeling is inderdaad ijzer sterk. In de zoektocht of er mogelijk al een nieuw boek is kwam ik hier terecht. Jammergenoeg nog geen vervolg (wel een Tv- serie Strike op BBC). Voor aankomende reis maar een boek van M.J. Arlidge meenemen (Wie zegt dat dyslexie geen voordelen heeft?!), de recensie ziet er veelbelovend uit

    BeantwoordenVerwijderen