woensdag 10 februari 2016

Een verloren tas

Vandaag heb ik iets prachtigs meegemaakt.

Mijn trein reed niet verder dan Rotterdam Centraal vanwege geweld tegen een conducteur (schandalig!) in Delft. Ik moest overstappen op een andere trein. Met mij stapte een bejaarde mevrouw over. Ze kwam naast me zitten en begon vriendelijk tegen me te babbelen in een heel mooi, chique accent. Ze was ook in Brabant geboren, dat zorgde meteen voor een band. Zij moest naar Den Haag Centraal, ik naar Leiden. Omdat onze trein alleen op Hollands Spoor zou stoppen, moest ze overstappen.

Op het moment dat de trein wegreed greep ze naar haar tas. Die ze niet bij zich bleek te hebben. De tas bleek nog in de trein die in Rotterdam stond te liggen. Die trein zou teruggaan naar Venlo, was omgeroepen.

De mevrouw raakte in paniek. Alles zat in die tas: haar identiteitskaart, haar huissleutels, haar mobiele telefoon. Heel erg, want ze kon haar eigen huis niet eens in en ze kon ook geen contact met de NS opnemen.

Onze hele coupé leefde mee, maar omdat ik naast haar zat, heb ik de NS aangesproken via Twitter en Facebook en het nummer van haar huistelefoon doorgegeven. Met mijn telefoon heeft de mevrouw vrienden van haar gebeld, waar ze reservesleutels had liggen. Deze vrienden waren niet thuis en ze heeft een voicemail ingesproken.





Ik heb haar aangeraden om naar de buren te gaan en te wachten tot haar vrienden thuis zouden komen. Ook heb ik haar mijn nummer gegeven, zodat ze mij kon laten weten hoe het zou aflopen.

Toen ik bijna bij de universiteit was, werd ik gebeld: haar vrienden waren thuis! De man aan de telefoon klonk erg aardig en begaan en ik kon hem vertellen waar de mevrouw ongeveer was, waardoor ik me ook wat geruster voelde.



Tijdens mijn college kreeg ik een voicemail van de vrouw: ze was veilig thuisgekomen en zou wachten op een bericht van de NS. Niet veel later had ik een berichtje van de NS op Facebook: ze zouden kijken naar de tas en vonden het fijn dat ik de mevrouw had geholpen. Na een paar minuten wachten kreeg ik een bericht op Twitter van de NS én een nieuwe voicemail van de mevrouw.
Mijn docent was zo aardig om me toestemming te geven om de voicemail af te luisteren.
Een heel blije, opgeluchte mevrouw vertelde me in haar prachtige, waardige accent dat haar tas veilig op Rotterdam Centraal was. Als het goed was, zat alles er nog in. Ze kon hem binnen vijf dagen halen en anders zou hij thuisgestuurd worden, maar ze ging natuurlijk meteen. Ik zou nog van haar horen.
I
Na mijn college zal ik haar weer bellen om haar te vertellen hoe blij zij mij heeft gemaakt. Ik ben veel te vaak chagrijnig in de trein, ik zeur veel te vaak over de kleine cappuccino's van de Kiosk of over de vijf minuten vertraging die ik wel eens heb. Vandaag heb ik geleerd dat er nuttigere dingen zijn om te doen, dingen die mij een goed gevoel geven, dingen waarmee ik andere mensen kan helpen.

Ik ben zo gelukkig dat ik iets kleins voor deze mevrouw heb kunnen doen en nog gelukkiger dat alles ook echt goed is gekomen. Het wordt lente. Wat een topdag.

Update 18 februari: Deze mevrouw was mij zo dankbaar dat ze mij mee uit eten nam. In dit bericht lees je daar alles over.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten