donderdag 18 februari 2016

Een gevonden tas

Een week geleden blogde ik over een oudere dame die haar tas in de trein had laten liggen. Wat ik op dat moment niet wist, was dat onze ontmoeting nog een staartje zou krijgen. De dag nadat ze haar tas had teruggekregen belde ik haar op, omdat ik haar nog niet persoonlijk had kunnen vertellen hoe blij ik was dat ze haar spullen weer had.

Ze stond erop om mij mee uit eten te nemen in Leiden. Hoe ongelooflijk lief was dat!
Natuurlijk was dat totaal niet nodig. Ze had al drie voicemailberichten achtergelaten om me te bedanken, dus ik voelde me al bedankt genoeg. Maar sommige voorstellen zijn te lief om te weigeren en bovendien leek de mevrouw me een fascinerend persoon.

Ik stelde maandag of woensdag voor. Op maandag kon de mevrouw niet, dan moest ze roeien (in het water, niet in de sportschool), dus het werd woensdag. Ik mocht kiezen waar we zouden gaan eten, zolang het niet te ver bij het station vandaan was. Eén van mijn favoriete cafés in Leiden is De Bruine Boon (die appeltaart is nog beter dan die van mijn moeder - niet tegen mijn moeder zeggen!) en toevallig ligt dat ook nog eens bijna naast Leiden Centraal.

Het eerste wat de mevrouw zei, was dat ik niet naar de prijzen mocht kijken en gewoon moest bestellen waar ik zin in had. Vervolgens bestelde ze voor ons allebei een glas wijn bij wijze van voorgerecht. Ik had haar gewaarschuwd voor de porties in het café, dus we besloten alleen een mandje brood bij onze wijn te nemen.

Waar praat je dan over? In ons geval over euthanasie (zo lomp ben ik, ja), want we hadden afgelopen maandag allebei de documentaire over de Levenseindekliniek gezien. De mevrouw is bijna 83, dus ons gesprek vloeide als vanzelf over naar dementie. Mijn oma is in september 2014 (op de eerste dag van mijn tweede jaar Taalwetenschap) overleden aan de gevolgen daarvan. Het is afschuwelijk om een iemand die zo zelfstandig, intelligent en lief was te zien veranderen in een doodsbang, mager en agressief hoopje mens. De mevrouw kon daar natuurlijk over meepraten, zij ziet dementie bij leeftijdsgenoten.

Daarnaast vertelden we elkaar ook over onszelf. Haar leven is natuurlijk enorm interessant, want ze heeft de oorlog bewust meegemaakt, compleet met een onderduiker in de kelder. Ze is nooit getrouwd en bij wijze van vakantie beklom ze bergen in Oostenrijk en Zwitserland. Terwijl zij en soms ik vertelde, aten we een heerlijke salade met geitenkaas, walnoot, honing, sla, tomaat, komkommer, rode ui en (nog meer) stokbrood.

Het was zó veel eten dat zelfs ik geen dessert meer lustte. Dat geloofde de mevrouw niet meteen. Ze was bang dat ze mij met een lege maag naar huis zou laten gaan.
'Ja, ik ga onderweg nog even langs de McDonald's,' grapte ik.
We namen wel een kopje koffie 'met iets erin', om met de woorden van de mevrouw te spreken. Twee Irish Coffee dus.

Tijdens de koffie kletsten we over boeken. Zij had aanraders voor me én ze is bezig om haar eigen oude boeken op te ruimen, dus als vanzelf nodigde ze me uit om een keer langs te komen. Gezellig boeken bekijken en koffie drinken, en zij zal 'voor iets te eten zorgen'. Ze heeft me al uitgelegd welke tram ik moet nemen en bij welke halte ik moet uitstappen, dus ik kan niet te lang wachten, anders ben ik dat alweer vergeten.

Ik vind het echt heel bijzonder dat deze mevrouw mij mee uit eten heeft genomen. Deze hele week was een soort gekkenhuis vol met leuke dingen (zaterdag ging ik chic lunchen, dinsdag at ik sushi, komende zaterdag ben ik gezellig bij een vriendin voor onze 'eten en Wie is de Mol?'-traditie, komende zondag ga ik een luxe high tea doen) en goed nieuws, maar deze mevrouw is het hoogtepunt van deze week.

Nee, wat zeg ik?
Deze mevrouw is het hoogtepunt van 2016 tot nu toe.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten