vrijdag 26 februari 2016

5 studentenkamers waar je niet wilt wonen

Ik zit nu in de trein - met al een halfuur vertraging - na een mislukte hospiteerpoging. Hospiteren betekent dat je graag op kamers wilt wonen, bent uitgenodigd (vaak met duizend anderen) om een kamer te bekijken en dat je indruk probeert te maken op je toekomstige huisgenoten. Zelf doe ik het niet vaak. Ik wil dolgraag in Leiden wonen (ben of ken je iemand die mij kan helpen? Neem contact met me op!) maar ik probeer alleen te reageren op kamers waar ik een kans denk te maken.

Anyway, geïnspireerd op mijn hospiteerervaringen van twee jaar geleden (toen had ik na een maand een kamer, hoe luxe was dat achteraf) en van 2015/2016 komen hier vijf studentenkamers waar je niet wilt wonen. Als ze je toch aantrekkelijk lijken: je kunt ze allemaal in Leiden vinden.

1. De kamer met 20 Polen als buren.
Als een kamer relatief groot en goedkoop is, weet je dat er haast wel íéts moet zijn. In dit geval blijken er in het huis naast dat studentenhuis twintig Polen te wonen. 'Af en toe bellen we de politie,' vertelt één van de bewoners aan ons. Als ze de ongeruste blikken ziet, voegt ze toe; 'Dat doet de buurt ook vaak, hoor.'
Iemand schuift ongemakkelijk op de bank, twee anderen kijken naar elkaar en dan naar de vloer.
Ik gebruik de stilte om een vraag te stellen over de fietsenstalling, die er niet is.
'We zetten de fietsen gewoon hiervoor neer,' zegt een meisje dat al in het huis woont.
'De banden van mijn fiets zijn laatst kapot gesneden,' zegt het andere meisje opgewekt.
'Oh, door de Polen?' grap ik.
Inderdaad, door de Polen.

2. De kamer boven de drugsverslaafde.
Ik had verschillende redenen om mijn vorige kamer op te zeggen, maar één ervan was mijn huisgenoot. Hij had de kamer onder me en was daar altijd. Een studie deed hij niet, het woord 'werken' kende hij niet. De relatie tussen 'vuilnis' en 'buitenzetten' ontging hem, hij gamede de hele dag en wanneer wij na een weekend thuis terugkwamen en hij daar was gebleven, was de wc-rol op maandag nog even leeg als op vrijdag.
Dat was niet het ergste.
Hij gebruikte drugs. Vooral wiet. Niets bijzonders, ware het niet dat ik boven zijn kamer sliep en dat die lucht als een soort hardnekkige schimmel door mijn vloer drong. Wanneer ik op de universiteit was, had ik al mijn ramen gesloten, dus wanneer ik terugkwam, kon ik gratis van de wiet van mijn onderbuurman meegen(w)ieten.

3. De kamer die de enige toegang tot een andere ruimte is.
Of het nou om een balkon, een badkamer of een keuken gaat: als je ziet of hoort dat de kamer die jij graag wilt de enige toegang is tot een andere ruimte, moet je rennen. Niet naar die ruimte toe, nee, uit dat huis, naar het station, naar je moeder. Privacy kan je in zo'n geval vergeten. Dat lijkt niet erg, tot je tentamens hebt en keihard wilt studeren met een kopje thee (dat je in de universiteitsbibliotheek niet bij je mag hebben, flauw), of totdat je een leuk persoon ontmoet met wie je best een beschuitje - ik bedoel, een bedje mee wilt delen. Een nacht zonder privacy, ik heb ook een nacht zonder badkamerdeur overleefd, maar leven zonder privacy is een groter offer dan je je als wanhopige kamerzoeker kunt voorstellen.

4. De kamer met twee (of meer) schuine wanden.
Dit geldt vooral voor zolders. In advertenties zien ze er aantrekkelijk uit: ze zijn groot en je hebt gewoon je eigen verdieping. Maar in de praktijk heb je een probleem met schuine wanden, zeker ineen stad als Leiden waar het typische huis zo'n V-vormig dak heeft. Zo'n dak betekent dat je niet kunt lopen, dat je continu je kop stoot of je knokkels schaaft als je jezelf in je bed wilt uitrekken, dat je niet rechtop op je bank kunt zitten en dat je geen kast kwijt kunt. Bonusminpunten: een zolder heeft vaak op de kleinste ramen, is het snelste warm in de zomer en het snelste koud in de winter.

5. De kamer die je niet mag zien of die anders is dan op de foto's.
Ik heb het serieus wel eens meegemaakt. 'Nee, sorry, hij is niet opgeruimd, maar die van huisgenoot X mag je wel zien en die is vergelijkbaar.'
Dat was bij een hospiteeravond die een week eerder was aangekondigd. In een week heb je tijd zat om op te ruimen, dat kan zelfs ik in een dag, dus dat betekent dat er iets is wat je niet mag niet. Niet voordat je het contract hebt getekend. Toen ben ik zelf opgestapt. Hoe kan ik mijn best doen om leuk gevonden te worden als ik zelf niet eens zie waar ik terechtkom? Tot mijn verbazing bleven de veertien andere hospitanten zitten.
Ik heb ook een keer gehad dat de kamer er totaal anders uitzag dan op de foto's. De muren bleken blauw in plaats van wit (dat was wel awesome) en hij was ongeveer de helft kleiner dan de kamer van de foto's. Ze hadden dus gewoon een andere kamer online gezet en gelogen over de omvang.
Tja. Als ik een Whopper bestel, eis ik ook mijn geld terug als ik een cheeseburger krijg.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten