donderdag 31 december 2015

'Ik ben een mens, geen pop uit een horrorfilm.'

Beste klantenservice van de app Microsoft Selfie*,

Ik vind het erg vervelend om u op oudejaarsdag lastig te vallen, maar dit is een spoedgeval. Een enorm spoedgeval. Wat zeg ik? Een gigantisch spoedgeval. Zoiets een baby met een navelstreng om zijn nek, zonder benen en met een hartstilstand. In die categorie spoed valt deze mail.

In het bericht dat op NU.nl staat, wordt het volgende over uw app gezegd: 'De app genaamd Microsoft Selfie is in staat om foto's automatisch mooier te maken.' Kijk, ik ben een enorme fan van selfies, zeker nu ik weer een telefoon heb die selfies kan maken, en ik stel het erg op prijs wanneer mijn selfies mooi zijn, dus ik dacht: ik download de app. Daar kan weinig misgaan, toch?

Ik liet de app mijn foto's automatisch bewerken en zette ze zonder goed te kijken op Tinder (ik had weinig batterij, dus de helderheid van mijn scherm stond op nul zodat ik toch nog kon chatten). Het was meteen raak: nog geen uur later had ik afgesproken met een jongen die we vanaf nu Egel noemen. Hij leek ook echt op een egel: bruin haar, bruine ogen en zulke harige armen dat hij met wat fantasie zelfs stekels had.

Egel en ik hadden afgesproken op een treinstation. Toen hij uit de trein stapte, zag ik meteen dat hij het was: dezelfde haardos als op de foto, zijn mouwen een stukje opgestroopt (of zijn jas was gewoon te klein, dat kan ook) zodat ik zijn stekels kon zien.
Ik rende op hem af, precies zoals je in films ziet, en ik remde natuurlijk op tijd af, zodat hij niet zag dat ik had gerend. 'Hoi,' zei ik nog lichtelijk buiten adem. In gedachten klonk de echo van mijn gehijg sexy, in de praktijk vooral eng, dus mocht u ook eens daten: niet rennen en meteen daarna hoi zeggen. Dat is nooit een goed idee.

Egel reageerde niet.
Hij keek om zich heen.
Zoekend.
Onze ogen maakten contact.
Geen vonk.
Hij zocht nog steeds.
En toen liep hij weg. Zomaar, weg. Hij ging op een bankje zitten met zijn armen over elkaar.
Wachtend.

Uiteindelijk heb ik hem maar verteld wie ik was. Dat meisje van Tinder.
'O,' zei hij, enigszins verrast of teleurgesteld, ik hoop meer verrast dan teleurgesteld, 'ik herkende je niet.'

Een kwartier later zat hij in de trein naar huis en keek ik op het scherm van mijn telefoon, op Tinder.
Degene die op mijn foto's stond, was niet ik.
Het was een wassen beeld.
Een pop.

Het is dat we niet in de Verenigde Staten wonen en Twitter me kapotmaakt als ik mijn onherkenbare kop boven het maaiveld uitsteek, maar anders had ik een rechtszaak aangespannen.

Met vriendelijke groet,
Marjolijn.

* = Deze brief, de jongen met haar op zijn armen en het concept 'date' zijn natuurlijk fictief. Wat niet fictief is, is die app. Ik heb hem gedownload omdat ik nieuwsgierig was en ik heb er een aantal van mijn profielfoto's op Facebook doorheen gehaald.  Het zijn geen selfies, dat weet ik. De resultaten, links is onbewerkt en rechts bewerkt:


Hierboven zie je wat de app automatisch doet. Ik heb niets ingesteld, niets bijgewerkt en geen filters gebruikt. Dit is wat de app uit zichzelf doet om 'foto's automatisch mooier te maken'. 


Dit is ook alleen de automatische functie van de app. Hier vind ik mezelf doodeng. Waarom zijn er mensen die denken dat je gezicht mooier is als er geen enkele oneffenheid te zien is? Ik ben een mens, geen pop uit een horrorfilm. Bij mijn hond photoshop ik toch ook geen haren weg?


Deze foto was al door Photoshop gehaald voordat ik hem in de app zette en hij is gemaakt met het meest gunstige licht dat je kunt bedenken door iemand die professioneel fotografeert. Wat opmerkelijk is, is dat de app mijn haar ook automatisch van kleur laat veranderen.

Het zal wel weer aan mij liggen, maar ik vind de bewerkte versies van mezelf niet mooier. Ze zijn als een kort verhaal waar je te lang aan hebt gewerkt, waar je te veel van hebt geschrapt, waar je de ziel van hebt stukgemaakt. Ik ben nu al bang voor mijn eigen gezicht en voor de nieuwe generatie zombiefoto's op Instagram.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten