maandag 9 november 2015

Toiletten op Den Haag Hollands Spoor

Er is ook een columnversie van dit blogbericht.

*

Sinds een vriendin van mij een junk in het toilet van de trein vond, mijd ik die privécoupé. Met een volle blaas red je de anderhalf uur van Leiden naar Tilburg niet, dus als de nood hoog is, kom ik uit bij de openbare stationstoiletten. 

Je betaalt vijftig cent aan een bakje of als je gelukt hebt aan een toiletjuffrouw, je haast je het hok in, met een beetje geluk heb je een haakje waaraan je je tas kunt ophangen, je stapt het hok uit, richting de wastafel, waar hopelijk nog zeep aanwezig is. Dat is tot nu toe mijn ervaring met de stationstoiletten. Die ervaring is redelijk beperkt, want tot vandaag had ik alleen Den Bosch gehad.

Den Bosch is een lief station. De omroepers zijn behulpzamer dan elders, de conducteurs geven je informatie wanneer er iets niet volgens plan loopt en degene die de bestemming in de trein aankondigt noemt het regelmatig 'het station in de mooiste stad van Nederland'. De toiletten in Den Bosch voldoen, maar niet meer dan dat.

Nu riep de natuur mij in Den Haag. Hollands Spoor nog wel, het station in de beruchte Schilderswijk, waar ook wel eens iemand is doodgeschoten door een agent. Je kunt je voorstellen dat ik lichtelijk huiverig was toen ik naar het bordje met 'WC' schuifelde. Dit zou een andere ervaring worden dan Den Bosch, dat wist ik zeker. En inderdaad, dat werd het.
Ten eerste was er een toiletjuffrouw die mijn vijftig cent in ontvangst nam. Twee schoonmaakkarren stonden in de centrale ruimte. Ik liep naar het hok en omdat er een haakje hing, hing ik mijn tas op. Dat was namelijk absoluut niet nodig. De vloer glom. De bril van de wc was witter dan de tanden van Beyoncé en hij was omhoog geklapt. Een prettige luchtverfrisser zweefde door de ruimte, aanwezig maar niet té. Op het muurtje boven de wc-pot zelf stonden een prullenbakje, de luchtverfrisser en een bloemetje. Je zou er bijna een tijdschriftenrek bij verwachten, zo gezellig was het.

Bij de wasbakken werd het nog beter. Niet alleen waren er goedgevulde zeepflesjes (roze), nee, er waren zelfs nepkaarsen die vrolijk brandden. Ik kreeg spontaan zin om tijdens het wassen van mijn handen een boek te lezen, even vergetend dat dat papier en water elkaar niet echt aardig vinden en ik niet eens een boek bij me had. Alles was brandschoon.

Een gevarieerde keuze aan wifi-netwerken in de trein.

'Hier zijn doekjes,' schoot de toiletjuffrouw me te hulp op het moment dat het tijd was om mijn handen af te drogen. Ze had ze op haar balie liggen, want de doekjesautomaat was leeg. Ik vertelde haar dat ik het fantastisch vond dat de toiletten zo schoon waren.
'Daar ben ik voor,' zei ze. 'Na elke klant maak ik weer schoon, zodat de toiletten voor iedereen fris zijn.' Ten slotte wenste ze me nog een heel fijne dag.

Ik heb nooit bedacht hoe belangrijk de toiletjuffrouw is. Hoe mooi een openbaar toilet kan zijn. Hoe een toilet überhaupt zou kunnen bijdragen aan mijn levensgeluk. Deze vrouw verdient een lintje en een salaris vergelijkbaar met dat van Mark Rutte. Wat een prachtige, ondergewaardeerde baan heeft ze en wat veel mensen heeft ze tijdens haar dienst al een nieuwe wereld laten zien.

Dus mocht je op station Den Haag Hollands Spoor staan en je blaasspieren voelen verkrampen: bij deze toiletjuffrouw ben je veilig. In deze toiletten kan je jezelf zijn. Op dit station begrijpen ze wat een mens nodig heeft.

Ik ben overigens niet de enige fan:



2 opmerkingen:

  1. Leuk te zien dat ook je Tinder-vriend Descartes in de trein zat!

    (ik heb ook maar voor je gestemd bij Metro)

    BeantwoordenVerwijderen