woensdag 28 oktober 2015

Toerist in de trein

Een paar dagen geelden zei mijn moeder dat ik wat vrolijkheid kon gebruiken. Ze doelde op een workshop van een visagist die ze voor ons had geregeld, maar ook in de diepere zin had ze gelijk. Het is herfst, buiten gaat alles dood, het is koud, ik moet volgende week naar de tandarts, mijn hond is behoorlijk ziek geweest en ik heb een paar moeilijke beslissingen moeten maken.

Vandaag kwam ik die vrolijkheid tegen in de trein, in de vorm van een Macedoniër die vanaf Eindhoven naar Rotterdam reisde. Hij stelde zich voor als Anwar, hij was twintig jaar, hij studeerde 'English but than Macedonian', en dat was ook meteen al het Engels dat hij sprak.
'Have you been here before?' vroeg ik.
Hij begreep de vraag niet en het duurde even voordat we ons realiseerden dat het probleem bij 'been' lag. Na mijn rijtje 'to be, I am, you are, we are, I was, we were, I have been' was niets hem meer te moeilijk. Hij vond het openbaar vervoer in Nederland 'very difficult', hij snapte zijn treinkaartje niet, hij vroeg om de drie minuten 'This Rotterdam?' en hij was 'grumpy, hungry, sleepy'.

Met behulp van zijn drie woorden Engels, zijn veel grotere woordenschat Macedonisch en mijn laptop met Google Translate voerden we een gesprek. We hadden het over broers en zussen, over Dordrecht dat ik aanprees als dagexcursie (ik zou ervoor betaald moeten krijgen) -
'Are you married?' vroeg hij.
Ik gaf in mijn prachtige Engels een hele uitleg over dat het in Nederland niet gebruikelijk is om op je twintigste al getrouwd te zijn, dat we dat meestal pas doen als we tegen de dertig lopen (hij keek nogal geschrokken, ik weet niet zeker of hij het helemaal begreep) en uiteindelijk vroeg ik of hij dan wel getrouwd was en of ze dat in Macedonië dan wel zo vroeg deden.
'No, no, no!' riep hij uit.

In de trein was het heel erg druk, mensen stonden zelfs in het gangpad, maar toen ik instapte, was de plaats naast Anwar leeg. Mensen op de bank achter hem fluisterden over asielzoekers, moslims en opvang. Anwar zag er met zijn licht getinte huid, haviksneus en prachtige bruine ogen (ik heb dezelfde, haha) blijkbaar bedreigend uit.

Mijn naam leerde hij vlot, dus ik besloot om hem een wat uitgebreider lesje Nederlands te geven. In drie kwartier tijd leerde ik hem 'goedemiddag', 'Rotterdam is leuk', 'groeten uit Brabant' en 'vuile kut'.  Vooral dat laatste leek hem heel nuttig. Hij bood me een kauwgompje aan.
Ik weigerde.
'But this is from Macedonia!' zei hij, en dus nam ik er toch maar eentje. De bessensmaak sloeg het glazuur zo ongeveer van mijn tanden.
'Very good,' mompelde ik, terwijl ik de kauwgom in mijn mondhoek propte, weg van alles wat hij kon beschadigen.

'How is Rotterdam?' vroeg Anwar op het moment dat we het station binnenreden.
'There is a lot of space over there,' zei ik. Ik hield een verhaal over de Erasmusbrug en de Tweede Wereldoorlog, waarin een groot deel van de stad was verwoest -
'Spacecake?' onderbrak Anwar me.
'No. But I'm sure you can buy spacecake on every corner of the streets if you wish to.'
'No spacecake,' zei Anwar.
De trein stopte. Ik stond op om hem erdoor te laten. 'Enjoy your stay.'
Anwar liep langs me en schudde zijn hoofd. 'No joint too.'

2 opmerkingen: