zondag 25 oktober 2015

Een rijbewijs halen

Het is nu iets meer dan een jaar geleden dat ik mijn rijbewijs heb gehaald. In mijn eindexamenjaar, vlak voor de examens, begon ik met lessen. Voor mijn theorie leerde ik niet. Mijn instructeur liet me de situaties zelf oplossen in de auto, wat voor mij veel beter werkte dan situaties uit een boek visualiseren. Wel had ik een CD-rom met een leuk spel erop: je zag een verkeerssituatie met meerdere weggebruikers, je moest aangeven wie er voorrang had, wie daarna, etc. en als je dat niet goed had, zag je hoe ze tegen elkaar knalden. Ook stonden er wat oefenexamens op die CD-rom. De dag voor het theorie-examen maakte ik er drie en voor alle drie zakte ik.

Een vriendin van mij en een jongen die we goed kenden deden het theorie-examen op dezelfde dag als ik. Terwijl we wachtten tot we de zaal binnen mochten, namen we wat zaken door. Zij wisten elk antwoord, ik wist letterlijk niets. Toch was ik degene die na het examen met een 'geslaagd'-papiertje naar buiten liep. Hoe dat kon weet ik nog steeds niet.

Eerste examen
Mijn eerste praktijkexamen was in de zomervakantie. Mijn lessen gingen goed, dus van mijn instructeur moest ik dat examen plannen. Zodra de datum stond, verslechterden mijn prestaties dramatisch. Ik was nog helemaal niet klaar om examen te doen, ik zag niets op de weg en tot overmaat van de ramp dacht mijn instructeur dat mijn zicht niet goed was. Ik had toen al jaren nachtlenzen. Mijn opticien was zo vriendelijk om mijn ogen tussendoor te testen. Mijn zicht was 120%. Voor de deur van de zaak bekeken we nummerplaten van auto's en ik kon alles zonder problemen lezen. Vanuit de lesauto kon ik dat niet.

Van dat rij-examen weet ik nauwelijks nog iets. Ik zakte en de opmerking 'kijken' stond zo ongeveer bij elk onderdeel aangegeven, soms zelfs met een uitroepteken. Ik leste trouwens in zo'n leuke Volkswagen Golf met een dieselmotor.

Lessen
Daarna stopte ik met rijden. Ik studeerde, ik ging op kamers, er was geen tijd en vooral geen zin. Ruim een jaar later, september 2014, had ik weer rijles. Die pauze is één van de beste beslissingen die ik in mijn leven heb genomen. Tot mijn verbazing ging het rijden redelijk goed. Mijn instructeur haalde  me over om een nieuw examen te plannen, zodat ik in oktober al op kon gaan.
Helaas ging diezelfde instructeur met pensioen. Ik kreeg een vervanger, een ongelooflijk aardige instructeur die mij de auto na de eerste les aan de kant liet zetten. 'Je kijkt wel, maar je ziet niets,' zei hij nadat we nog geen halfuur hadden gereden. Hij bedoelde dat ik deed wat me was geleerd zonder de omgeving in me op te nemen. Ik gunde mezelf de tijd niet om iets te verwerken. Als ik in de binnenspiegel keek en de instructeur aan me vroeg of er iets achter me reed, kon ik hem vertellen dat dat inderdaad zo was. Welke kleur dat voertuig had, geen idee.

Diezelfde instructeur leerde me dat ik veel te veel nadacht. Met autorijden moet je kijken, zien en reageren, niet kijken, zien, nadenken en reageren, want dat kost te veel tijd. Overigens geldt dit niet alleen voor autorijden: met bijvoorbeeld schrijven gaat het bij mij ook helemaal mis als ik begin met nadenken, dan ben ik bang dat niemand geïnteresseerd is, dat ik niets te vertellen heb en dat ik (niet-bestaande) verwachtingen niet kan waarmaken. Maar goed, ik ga dus niet nadenken en gauw door met deze blog.

Het tweede examen
De week voor het examen raakte de nieuwe instructeur geblesseerd en mijn gepensioneerde instructeur kwam terug. Ondanks het feit dat de toon waarop ik over hem schrijf redelijk negatief kan overkomen, waren we een team. Een team met een missie.
Mijn ouders waren ervan overtuigd dat ik zou zakken en ik was zo boos vanwege dat gebrek aan vertrouwen dat ik alles elke keer afkapte met de woorden 'Ik ga slagen'.

Onderweg naar het CBR reed ik bijna twee fietsers van hun sokken, moest mijn instructeur vol op de remmen en wist ik niet meer hoe ik mijn ruitenwissers aan moest zetten. De nacht ervoor had ik nauwelijks geslapen. Op het CBR zelf bestelde ik daarom cola, zodat ik cafeïne binnen zou krijgen en geconcentreerd zou zijn.

Ik praat veel, mijn examinator praatte niet. Hij schoof zijn stoel zo ver naar achteren dat de knieën van mijn instructeur, die op de achterbank zat, klem kwamen te zitten. Die had beloofd om mij te steunen, dus hij klaagde niet. Nog voordat ik tien minuten had gereden, moest ik onverwacht remmen omdat ik niets had gezien. 'Ja sorry, ik ben zo zenuwachtig,' zei ik, in de hoop dat de examinator medelijden met me zou hebben. Hij bromde iets.

Mijn instructeur probeerde hem af te leiden. We reden door een straat met een sushi-restaurant. 'Ik ben gek op sushi,' zei ik.
Mijn instructeur loofde de Japanse gerechten ook, vooral de varianten met zalm. Hij vertelde over diverse restaurants waar hij zelf had gegeten en wanneer ik er één herkende, reageerde ik enthousiast. 'Houdt u van sushi?' vroeg hij uiteindelijk aan de examinator.
'Ik eet geen vis,' bromde die.

Er hing dus een uitermate gezellige sfeer in de auto. Ik had het geluk dat ik in de omgeving van mijn oude middelbare school moest rijden, waar ik alle zijstraten en moeilijkheden kende. Het gevaar van de fietsers - de school was net uit - kon ik prima inschatten, want ik was zes jaar lang zelf zo'n fietser geweest. Ik mocht bijna rijden tot mijn eigen huis, tot de examinator me de snelweg wilde opsturen.
'Volgens mij zijn ze daar aan het werk,' zei mijn instructeur nog.
Maar nee, ik moest gewoon doen wat de examinator zei, en dat was aansluiten achter een enorme file.

We stonden daar drie kwartier. Mijn instructeur en ik praatten wat, de examinator was, op het verzoek om mijn knipperlicht uit te zetten na, stil. Ik werd met de minuut zenuwachtiger, wat resulteerde in een spraakwaterval: 'Eigenlijk is dit best fijn, in de file. Ik voel de zenuwen gewoon wegglijden. Hoe zei Cruijff dat ook alweer, "elk voordeel heb z'n nadeel"?'
Er gebeurde een wonder. De examinator barstte in lachen uit en verbeterde me.

De snelweg zelf duurde nog geen vijf minuten. Eenmaal terug bij het CBR zei de examinator haastig dat ik was geslaagd - er wachtte een ander, al enorm uitgelopen examen op hem.

Nu
Op dit moment heb ik - even afkloppen - nog geen schade gereden. Ik rijd minimaal eens per week, krijg de auto in elk vak geparkeerd en kan het gedrag van andere weggebruikers steeds beter inschatten. Je hebt een verantwoordelijkheid als bestuurder, daar ben ik me van bewust, en het is niet erg om fouten te maken, zolang je ze maar weer oplost. Dat zijn de belangrijkste lessen die ik van mijn instructeurs heb geleerd.

Meer lezen over mijn autorijskills

3 opmerkingen:

  1. Leuk om jouw ervaringen te lezen! Het komt inderdaad vaak voor dat mensen bang zijn voor het examen. In principe is dat nergens voor nodig, want jouw instructeur zegt niet voor niks dat je op examen kunt.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leuk om te lezen, ik ben ook lang bezig geweest met afrijden voor mijn rijbewijs. Heb het op een gegeven moment opgegeven. Rijd nu in een brommobiel en ik vind dat ook gewoon prima :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een verhaal zeg! ik ben gelukkig in 1 keer geslaagd, top begeleiding gehad!

    BeantwoordenVerwijderen