woensdag 4 maart 2015

Recensie: Een goede raad - J.K. Rowling

Ik heb net een recensie over de bijbehorende serie online gezet, dus lijkt me dit een mooi moment om Een goede raad (The Casual Vacancy) van J.K. Rowling te bespreken. Dit boek las ik jaren geleden al. Destijds waren beroepsrecensenten geschokt door de inhoud: de schrijfster van Harry Potter waagde het om zowel scheldpartijen als drugs als seks als zelfmoord in haar eerste werk na de allerbekendste kinderboekenserie ooit in haar roman te beschrijven. Natuurlijk is mijn recensie (zo goed als) spoilervrij. En ik ben ook niet zo snel geschokt.

Eigenlijk wilde ik de Engelse versie lezen, maar er zit nogal veel 'dialect' (bij gebrek aan een beter woord) in het boek. Daarom koos ik voor de Nederlandse versie, een inmiddels gekreukte, lelijke paperback* met een koffievlek op de achterflap (oeps). Als je dit boek na deze recensie wilt lezen, raad ik je aan om ook voor het Nederlands te kiezen. Het is prima vertaald.


Een goede raad gaat over de bewoners van het dorp Pagford en probleemwijk The Fields. Door de dood van Barry Fairbrother, een geliefd raadslid, is er een onverwachte vacature vrijgekomen bij het bestuur. Vanuit verschillende personages, zowel volwassenen als ouderen als tieners, wordt beschreven hoe de dood van het raadslid een invloed heeft op het dorp. Langzaam maar zeker werkt het boek toe naar een onafwendbaar noodlot.

Ik zal beginnen met een enorm minpunt: de eerste tweehonderd pagina's zijn een ramp. Tenminste, als je aan je eerste leesbeurt bezig bent. Daarna houd je zo veel van het boek dat ze je dierbaar zijn geworden, dat beloof ik je. Maar die eerste keer is het gewoon kut. Rowling switcht heel snel en heel vaak tussen allerlei personages van verschillende leeftijden in verschillende huizen met verschillende levens. Je hebt de ene naam nog niet gelezen of de andere duikt alweer op. Vanaf de eerste pagina voel je dat politiek een belangrijke rol speelt. Dat is allemaal niet zo heel erg aantrekkelijk.

Als je die tweehonderd pagina's hebt overleefd, gaat het verhaal in een sneltreinvaart. Je hebt alle personages leren kennen en opeens leest het als je favoriete soap. De Geest van Barry Fairbrother komt in het spel. Dat is een gebruiker op de website van de gemeente, die geheimen over alle verkiezingskandidaten plaatst. Ik kan heel moeilijk ingaan op de inhoud zonder het boek voor je te verpesten, maar dan is het gewoon geweldig.

De personages ontwikkelen zich fantastisch en realistisch. Het boek werkt duidelijk toe naar de climax en zonder te spoileren kan ik zeggen dat er geen happy end is. Het is duidelijk Rowlings overgang naar de wereld van de volwassenenliteratuur. Ze maakt zich los van haar brave imago en brengt een compleet dorp vol schandalen tot leven. En deel van de thematiek (de tegenstelling tussen arm en rijk) lijkt op die van Koekoeksjong, het boek dat hierna verscheen. Net als in Harry Potter waan je je op Hogwarts (hier in Pagford, dus). Je bent haast persoonlijk betrokken bij het wel en wee van het dorp. Heel knap, zeker met de hoeveelheid personages die aan het woord komt.

Hoewel Rowling moeiteloos wisselt van jongen naar meisje naar oma naar vader naar vrijgezelle man, is het duidelijk dat haar tieners het beste zijn geschreven. Zij dragen het verhaal. Het personage Krystal Weedon zou zomaar door Charles Dickens verzonnen kunnen zijn. De scènes op een feest na de verkiezingsuitslag zijn ijzersterk, net als de laatste pagina's. De eindzin is één van de beste die ik ooit heb gelezen. Zelf noemt Rowling dit boek 'een sprookje voor volwassenen' en ik denk dat dat een goede omschrijving is. Een goed sprookje eindigt niet met 'en ze leefden nog lang en gelukkig', dus dat heeft ze uitstekend gedaan. De tragiek druipt van elke zin zodat dat de schrijfstijl theatraal wordt. Ik krijg als lezer de feiten en ik mag mijn eigen conclusie trekken.

Ik denk dat dit geen boek is dat je moet lezen als je helemaal niet van lezen houdt. Het is namelijk niet makkelijk. Als je wél van lezen houdt of als de serie je aansprak, raad ik je aan. Maak alleen niet dezelfde fout als de beroepsrecensenten destijds: dit is niet Harry Potter. Dit is niet voor kinderen. Dit is géén verhaal over helden of winnaars.

Cijfer: 8

* Ik háát paperback. Dat is totaal ongeschikt voor mensen die hun boeken graag meerdere keren lezen. 

De eerste pagina. Ik heb zelf een hekel aan samenvattingen en achterflapteksten, omdat die meestal het halve boek verraden. De eerste pagina van een boek geeft een goede indruk van de schrijfstijl en de inhoud.

En nee, ik vouw nooit ezelsoren. Ik denk dat dit het resultaat is van iets te veel leesbeurten voor een boek met een zwakke kaft.

Als je het niet kunt lezen, kan je klikken voor een vergroting. Wat die strepen daar doen weet ik niet. Ze wilden niet weg.

1 opmerking:

  1. Hoi
    Leuke blog heb je !
    Ik heb met veel plezier een aantal recensies gelezen. Ik heb net Zijderups in de vakantie gelezen, en ga nu zeker beginnen met Een goede raad. Geen idee waarom, maar ik was dit hele boek vergeten.
    Groet, David

    BeantwoordenVerwijderen