zaterdag 21 februari 2015

Recensie: Fifty Shades of Grey (film)

Vijftig Tinten Grijs. Het boek las ik twee jaar geleden, tijdens de grote hype eromheen. Dat is niet de moeite waard, tenzij je houdt van de vrouwonvriendelijke fantasietjes van een verveelde huisvrouw - of tenzij je de woorden 'innerlijke godin' graag een keer of vijftig wilt lezen. Als je benieuwd bent naar het 'SM-sprookje' (volgens de recensie van NU.nl), kan je veel beter de film gaan zien.

Niet eens voor de film zelf. De ervaring om de film heen is schokkender dan de inhoud: bij mijn bioscoop stonden overal, ook voor de zaal, enorme rijen. Mensen deden alles om een kaartje voor de allang uitverkochte voorstelling te bemachtigen. Toen mijn vriendinnen en ik eindelijk in de zaal waren, belandden we naast Gekke Gerrie (een vrouw van vijftig plus met een zwartleren jurkje en panterprint laarzen). Naar de wc gaan werd een traumatische ervaring: iemand slaagde erin om haar borsten, die uit haar zwarte korset puilden, zo ongeveer in mijn gezicht te duwen (ja, ik ben niet zo groot). Onder het korset smeekte een vetrol om wat frisse lucht.
Tijdens de film vond Gekke Gerrie het leuk om te demonstreren dat ze een hyena na kon doen. Haar buurvrouwen, zussen, vriendinnen of wat het ook waren giechelden uitgebreid mee en hadden commentaar op elke seksuele verwijzing in de film. De eerste paar minuten was het bloedirritant, maar zodra de film begon, was het eigenlijk wel fijn. Er kwam al zo veel geluid uit onze rij dat ik mijn commentaar er zonder schaamte aan toe kon voegen.

Door naar Fifty Shades of Grey. De muziek is geweldig: Danny Elfman doet de score, die heel sfeervol is en duidelijk 'macht' weerspiegelt, en artiesten als Beyoncé en Ellie Goulding verzorgen de soundtrack. Er zitten prachtige shots in, bijvoorbeeld een aantal vanuit de lucht. De seksscènes zijn heel smaakvol gefilmd. De acteurs doen hun best en ik zag chemie. De regisseuse heeft ervoor gekozen om humor toe te voegen en om te laten merken dat de film zichzelf niet superserieus neemt, waardoor het geheel bijna meer dan softporno dreigt te worden: bijna goed, zelfs.

Verhaaltechnisch is het natuurlijk kut. De hoofdpersonen zijn Christian Grey en Anastasia Steele, en ze zijn allebei rijp voor een paar serieuze gesprekken bij de psychiater. Grey heeft, zoals hij het zelf zegt, een moeilijke start gehad in zijn leven, waardoor hij het leuk vindt om vrouwen te mishandelen. In (BD)SM* vindt hij het perfecte excuus om dat ook daadwerkelijk te mogen doen. Een normale relatie kan hij niet hebben, zegt hij. Hij bedoelt dat hij te lui, te arrogant en te egoïstisch is om dat te proberen. De acteur is knap, dat wel, dus het is nog te snappen dat Steele niet meteen wegrent.
Over Steele gesproken: zij is vooral naïef. Ze studeert af in de Engelse literatuur en ze zou dus ouder moeten zijn dan ik (ik ben twintig), maar ze weet letterlijk niets over seks. Niet uit eigen ervaring, maar blijkbaar ook niet uit boeken of films of series. Literatuur staat vol met seks, dus dat is vrij ongeloofwaardig. Ook is ze nogal goed in klagen. In de film smeekt ze Grey bijvoorbeeld om 'the worst possible' bij haar te doen en wanneer hij dat ook doet, wordt ze boos op hem. Vrij oneerlijk, want ze vroeg er letterlijk zelf om.


Er zitten ook totaal onlogische en onnodige elementen in. Goed, het boek heeft die ook, dus ik zou ze misschien niet af moeten kraken. Maar kom op: in de film besluit Steele om een paar dagen naar haar moeder te vliegen, zodat ze over haar relatie kan praten. Dat vertelt ze tegen Grey, die dat niet wil hebben. Ze gaat toch. Ze is er net als ze een bericht krijgt van hem: hij is er ook, nog voordat ze fatsoenlijk met haar moeder heeft kunnen praten, en ze gaan daarna samen naar huis.
Wat is dan het nut van die scènes? Ze veranderen letterlijk niets, er gebeurt niets en we leren niets nieuws. Ze zouden zo weggelaten kunnen worden. Misschien had de actrice die Steeles moeder speelt geklaagd over te weinig screentime?

Een ander voorbeeld is dat Grey een paar keer vertelt dat hij nooit naast iemand slaapt. Eén van die keren is vlak nadat hij voor de tweede keer bij Steele in bed heeft geslapen.
Het boek leunt op de seks, de film probeert te leunen op het geheel van verhaal en seks. Steele is iets minder slaafs gemaakt, wat positief is, en er is weinig seks te zien, wat ook positief is. Hetgeen wat we zien is nogal braaf en (gelukkig!) lijkt Steele, in tegenstelling tot in het boek, geen enkele keer tegen haar zin in iets te doen. Het heftigste wat er gebeurt, is dat het woord 'fisting' twee keer wordt genoemd. In een grappige scène. Het lijkt natuurlijker dan in het boek en ook een stuk minder 'eng' of 'fout'.

De dialogen zijn zo slecht dat ze grappig worden. De hele film lang hebben Steele en Grey geen enkel normaal gesprek met elkaar, wat hilarisch is.
'Als je dat nog één keer doet, zorg ik ervoor dat je een week lang niet kunt zitten,' zegt Grey - de eerste verwijzing naar (BD)SM. Als iemand dat tegen mij zou zeggen, zou ik hem vierkant uitlachen. Wat de hele zaal trouwens ook deed. Vervolgens zou ik besluiten dat iemand die zulke dingen zegt wellicht geen leuke partner is, wat Steele niet doet.
Steele bijt de halve film op haar lip, waardoor Grey naar haar staart als een gorilla die elk moment uit zijn verblijf kan springen om je aan te vallen (of als Edward Cullen uit Twilight, ik weet niet wat erger is).

Dit bedoel ik met staren.
Tijdens de pauze stormde een vrouw die wel genoeg geld had voor grote borsten en helaas niet voor een bh de trap van de zaal op. Ze had precies genoeg inkijk om ons een eersterangs blik op haar intieme aardbeving te gunnen. Normaal gesproken ben ik niet zo van de vooroordelen, maar het publiek dat ik gisteren zag, was er bij (de nachtpremières van) Harry Potter, The Hunger Games en The Hobbit toch echt niet. Een interessante bezienswaardigheid, die ik zeker kan aanraden.

De film is oprecht leuk. Ik heb heel hard gelachen en een topavond gehad. In Game of Thrones zitten seksscènes die veel heftiger zijn (en verhaallijnen die een paar miljoen keer beter zijn), mocht je een serieuzer 'bijna-porno-maar-toch-net-niet'-alternatief zoeken. In Sherlock zit trouwens ook een SM-meesteres, voor als je wat feministischer bent ingesteld. Fifty Shades of Grey is gewoon een dun verhaaltje over twee mensen met psychische problematiek die een relatie met elkaar krijgen (en met af en toe een shot van een zweep in beeld). Niets schokkends, behalve de drie keer dat een nachtscène plotseling overgaat in een dagscène en je ogen een klap krijgen.

Voor een film die zo'n slecht geschreven, eentonig, fout en saai boek als bronmateriaal heeft, is Fifty Shades of Grey erg geslaagd, al zal elke vrouw die zichzelf stiekem als Anastasia Steele ziet daar anders over denken.

Cijfer: 6

* Ik heb geen idee of ze nou aan SM of BDSM doen in de film en ik heb even geen zin om het exacte verschil ertussen te googelen.

2 opmerkingen:

  1. Sm is de vorm van pijn en erotiek in meerdere vormen...van zacht tot extreme hard.....bdsm is combo van bondage en sm.
    Dus laatste eigenlijk hetzelfde maar dan met aanvulling bondage erbij...ik doe er zelf niet aan....maar weet wel wat ervan...

    Groetjes ewald

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Sm en bdsm zijn hetzelfde. Twee afkortingen voor hetzelfde ding. Voordat 50 tinten grijs uit kwam gebruikte leken voornamelijk sm en mensen in the scene bdsm. Nu word het het door elkaar gebruikt. Bdsm is wel een afkorting die ook internationaal gebruikt word.

    BeantwoordenVerwijderen