woensdag 28 januari 2015

Recensie: Sherlock (BBC)

Als je deze serie niet kent, let op. De filmpjes bevatten spoilers, de recensie zelf bevat er geen.

Een paar jaar geleden zag ik een aflevering van een Britse detective, uitgezonden door BBC. Ik vond hem goed, maar ik had niet de behoefte om te googelen of er meer episodes bestonden.
Een paar maanden geleden las ik in een artikel dat het boek Koekoeksjong, door Robert Galbraith, vergeleken werd met een tv-serie die Sherlock heette. Nou ja, goed, dat boek vond ik geweldig en ik had toch niets te kijken, dus besloot ik de serie een kans te geven.

Heel bondig samengevat gaat Sherlock over Sherlock Holmes, consulting detective en high-functioning sociopath, en John Watson, voormalig legerarts, die samen misdrijven en mysteries oplossen en ondertussen beste vrienden worden.

De originele verhalen, geschreven door Conan Doyle, zijn briljant. Ze zijn slim, de personages worden heerlijk geschetst en het mysterie druipt van de pagina's. Als je dit leest en toevallig nog op de middelbare school zit, zet The Hound of the Baskervilles op je leeslijst voor Engels. Daar krijg je absoluut geen spijt van.
Als ik een boek goed vind, vind ik de verfilming ervan meestal enorm tegenvallen. Ik ben zo'n idioot die juist de details onthoudt die filmmakers niet belangrijk vinden. Het leuke van Sherlock is dat de boeken compleet gemoderniseerd zijn. De titels worden anders geïnterpreteerd, personages worden  anders ingezet. Sms'jes vliegen over het beeldscherm, iedereen hackt erop los en de camerabeelden zijn razendsnel. Eén van de hoofdpersonen, John Watson, houdt een blog bij over zijn avonturen als assistent van Sherlock. Het Londen van tegenwoordig bruist.

De trailer van het eerste seizoen:

Originele elementen worden behouden: zo is het overbekende adres ongewijzigd, zijn Sherlock en Watson een team en druipt het mysterie van het scherm. In deze setting wordt duidelijk in hoeverre de boekenreeks de detectives van tegenwoordig heeft beïnvloed (en natuurlijk ook series zoals House). Het is fascinerend om te zien. De serie, die bestaat uit negen afleveringen van anderhalf uur, gebruikt het bronmateriaal bovengemiddeld goed. Verschillende korte verhalen worden vaak gecombineerd voor één aflevering. De personages krijgen meer diepgang dan op papier, juist doordat de serie niet de hele tijd op een plot leunt en ruimte geeft voor ontwikkeling. Het is opmerkelijk dat John Watson in de serie gelijk is aan Sherlock Holmes. In de boeken is hij voor mijn gevoel de mindere, het hulpje, en hier lijkt hij meer gewaardeerd te worden.

Het acteren is... tja, net zo goed als alles. Benedict Cumberbatch (Holmes) en Martin Freeman (Watson) spelen hun rol ontzettend geloofwaardig, maar eigenlijk is elke acteur perfect gecast. Mycroft Holmes (Mark Gatiss) wordt super neergezet en Mrs Hudson (Una Stubbs) is de beste hospita die de hoofdpersonen zich hadden kunnen wensen.

De reden dat ik deze serie recenseer, is omdat ik enorm onder de indruk ben van het script. De episodes zijn zó goed geschreven. Het ene moment zit je bevend op de bank van de spanning, het volgende leef je enorm mee met de personages, en dan lach je zo hard dat je er zelf van schrikt vanwege de allerbeste humor die ik ooit in een serie heb gezien. De dialogen leven. Door de hele serie heen groeien alle personages en worden ze menselijk. Het kijkt als een goed boek, mét respect voor de originele verhalen, want in elke aflevering zitten meerdere verwijzingen. Op de één of andere manier zorgt de manier van filmen ervoor dat de kijker zich (voor even) intelligent voelt.

Een leuk fragment:

Mijn favoriete episodes zijn The Reichenbach Fall, The Sign of Three, en His Last Vow. De eerst- en laatstgenoemde zijn de laatste afleveringen van seizoen twee en drie, dus daar komen alle verhaallijnen samen en is het einde een climax om U tegen te zeggen. De middelste is de meest komische aflevering. Maar elke aflevering is het kijken meer dan waard. Ik ken geen serie die beter is dan deze.

Cijfer: 10

Geen opmerkingen:

Een reactie posten