maandag 27 oktober 2014

Recensie: Zijderups - Robert Galbraith

In de zomervakantie recenseerde ik Koekoeksjong, de eerste detective van J.K. Rowling, hoewel ze dat boek schreef als Robert Galbraith. Ik had mazzel dat ik het relatief laat las, want deze maand kwam het vervolg al uit: Zijderups.

Allereerst een waarschuwing: lees de flaptekst van dat boek niet! Ik was zo dom om dat wel te doen, maar hij beslaat letterlijk de eerste 150 pagina's van het verhaal. Geloof me, het is niet zo leuk om twee uur lang te lezen dat een auteur zijn best doet om de lezer nieuwsgierig te maken naar het lot van een personage en de lezer dat lot allang op het boek zelf heeft gelezen. Dit gebeurt zo ontzettend vaak en persoonlijk vind ik het een belediging voor schrijvers - en ook voor mij als lezer, want als ik wil weten wat er precies met een personage gebeurt, lees ik het boek wel.


In Zijderups krijgen detective Cormoran Strike en zijn secretaresse/assistente Robin Ellacot bezoek van een vrouw wier echtgenoot verdwenen is. Ze vraagt of Strike hem weer veilig thuis wil brengen. Een makkelijke opdracht, zo lijkt het, tot de detective de zaak beter bestudeert. De echtgenoot in kwestie is schrijver en heeft net een manuscript voltooid dat heel veel levens kan vernietigen.

woensdag 22 oktober 2014

Project Vleeskeuring #10 - YES!

Ik eet nu een pudding die naar tompouce zou moeten smaken (en dat ook echt wel een beetje doet), dus mijn leven is perfect. Tijd om dat te vieren met een blog over Tinder.

Iedereen die vaker een blog van mij leest of die mij in het echt kent, weet dat ik feministisch ben. Ik vind dat mannen en vrouwen voor gelijke arbeid gelijk loon zouden moeten ontvangen, dat mannen meer verlof na een bevalling verdienen, en ik vind ook dat vrouwen niet op de portemonnee van hun man zouden moeten teren. Mijn eigen ervaring is dat vrouwen zelf het moeilijkst doen over andere vrouwen. Daar heb ik een heel leuke blog over geschreven, maar dat terzijde. Ik was benieuwd hoe mijn mannelijke tindermatches over dit onderwerp dachten, dus besloot ik het ze gewoon te vragen.


Volgens de onlineversie van de Van Dale betekent feminisme letterlijk 'het streven naar gelijke rechten voor mannen en vrouwen'. Houd dat in je achterhoofd bij het lezen van de reactie van mijn onderstaande match.

De arme jongen... je zou maar een hekel hebben aan jezelf. Ebola hebben lijkt me nog minder erg.

Bij deze persoon liep het een beetje anders. Voordat ik hem mijn vraag kon stellen, vroeg hij mij wat ik van een jongen verwachtte.


Soms tref je mensen op Tinder waarvan je wenst dat ze ook een blog hebben, soms tref je mensen die misschien beter een blog hadden kunnen hebben.


Ik weet dat ik mezelf had voorgenomen om niet te daten via Tinder, maar de onderstaande match is echt mijn droomman. We hebben dezelfde visie, we passen perfect bij elkaar en er is een klik die ik niet kan beschrijven. Ik denk dat we dit voorjaar gaan trouwen.


Oké, bij de match die nu komt, kon ik het niet laten. Sorry.


Een vriendin had het idee om over obesitas te gaan praten. Hartstikke leuk en aardig, maar dan tref je een buitenlander en moet je je vraag gaan vertalen.


Oké, er zit serieus een kwartier tussen het plaatje hierboven en het volgende, want ER VIEL NET EEN SPIN VAN MIJN PLAFOND. Op mijn toetsenbord. En blijkbaar vindt hij typen net zo leuk als ik, want hij wilde er niet af. Of hij was dyslectisch/half Engels en hij las 'tinder' als 'spinder'/'spider' of zoiets. Gelukkig is hij inmiddels naar de gordijnen verhuisd en kan ik verder.

Goed. Terwijl ik nadacht over de vorige vertaling, vond ik de dubbelzinnigheid wel grappig en besloot ik om een Nederlandse match dezelfde vraag te stellen. Hij zou meteen doorhebben dat het over obesitas ging. Toch?


Mijn match hieronder wordt een klassieker. Ik voel het... of voel ik het niet?


In mijn vorige blog schreef ik dat mensen op Tinder er wel eens achterkomen dat ik een blog over die fantastische app bijhoud. Hieronder heb je een voorbeeld. Deze match was ook nog zo awesome om mijn facebookpagina te liken, dus mocht je al je vertrouwen in mannelijk Tinder verloren zijn: er is nog hoop.


zondag 19 oktober 2014

Project Vleeskeuring #9 - Goed opgevoed!

Oh yes, hier is weer een Tinderblog! Ze zijn zo leuk om te schrijven. Er is me wel eens gevraagd of mijn matches weten dat ik over ze blog.
Meestal weten ze dat niet - en iedereen die ik hier plaats, weet op het moment van zeggen sowieso niets. Soms komt er toch iemand achter. De één geeft me dan technische tips ('Waarom maak je geen professionele website?' - 'Omdat ik niet professioneel ben.') en de ander probeert me via elk mogelijk medium op te sporen om te checken of zijn carrière schade heeft opgelopen.
Don't worry. Iedereen hier is volledig anoniem. Als ik je foto gebruik, krijg je zelfs een balkje voor je ogen, hoe awesome is dat!

Dit is een algemene indruk van de app in oktober, gewoon om er weer even in te komen.

Onze eerste match van vandaag heeft skills. En een sixpack.

Deze kan je beter inhuren als je je been hebt gebroken, dan kan je hem na zes weken weer wegsturen.


Altijd al een afhankelijke, constant cadeaus kopende vriend met een voorkeur voor bestialiteit willen hebben? Vang hieronder een glimp op van je droomman!


Ik ben natuurlijk hartstikke sociaal, dus praat ik ook wel eens met mijn matches. Dat levert uiteraard erg diepgaande, tot filosofische gedachten leidende conversaties op.


Maar gelukkig zijn er ook mensen die een hekel hebben aan clichés en mij meteen hun diepste geheimen vertellen.


Goed, tot zover de algemene indruk van Tinder, voor het geval je die vergeten was. Nu komt het educatieve gedeelte: wat vinden deze mannen nou aantrekkelijk aan een vrouw?



Ehm, vriend, je zit op Tinder. Je klikt vrouwen aan op basis van een foto, niet op basis van hun diepere innerlijke karaktertrekken.
(Maar toch vind ik deze match tof. 'Weerstand bieden tegen de grillen van de man', dat klinkt nog feministischer dan ik ben!)

Uiteraard stel ik deze vraag aan meer matches. Gelukkig is deze persoon bereid om net zo uitgebreid antwoord te geven als de vorige.


Nuanceren is iets wat voor veel mensen lastig is, maar gelukkig beheerst deze persoon het tot in de puntjes.


Het onderstaande is gewoon sneu. Is er iemand die aan deze beschrijving voldoet en die ik per post naar deze match kan sturen?

Tinder zoals we het gewend zijn:


Maar gelukkig bestaat er ook nog zoiets als schattigheid. Als je houdt van puppy's, kittens en thee, zal deze match zo ongeveer je droom zijn. Hij is echt cute, en dan natuurlijk uitgesproken als kjoet, niet als kut.


Tot slot: ben je altijd al benieuwd geweest naar vrouwelijk Tinder en was je net zo teleurgesteld als ik toen het matchen van vrouwen helemaal misging? Wil je zelf als vrouw ook aan de slag met deze app? Goed nieuws, de laatste match van vandaag vertelt je precies wat je moet weten!


Ik hoop dat je geheugen over mijn fantastische avontuur weer is opgefrist. Mijn volgende blog over Tinder krijgt weer een thema. Ideeën zijn welkom!

woensdag 15 oktober 2014

Recensie: De boekendief - Markus Zusak

Waarom houdt iemand van lezen?
Die vraag zie ik heel vaak. Op gezichten, in ogen, verborgen in afwijzende lichaamstaal.
Wat is er nou zo bijzonder aan boeken?
Ik kan het je niet vertellen. Maar Markus Zusak kan dat wel.

Hij doet dat in De boekendief, dat in het Engels The book thief  heet (maar de Nederlandse vertaling is zo goed als perfect, dus die is ook aan te raden). Het verhaal wordt verteld vanuit de Dood, die een bijzondere fascinatie heeft voor Liesel, een meisje dat in 1939 naar een pleeggezin wordt gebracht. Tussen de oorlog, de bombardementen en het verlies door ontdekt zij de kracht van woorden - en boeken.


De Tweede Wereldoorlog vind ik echt een kutonderwerp. Op de middelbare school was er elk jaar wel weer literatuur die zijlings over Hitler ging. Oud, vond ik het. Konden ze ons niet wat actuelers geven? Die oorlog was heel erg en natuurlijk mocht hij nooit vergeten worden, maar dat leerden we al bij geschiedenis. Bij Nederlands hoefde ik daar niet aan herinnerd te worden. Daar wilde ik juist vernieuwing, fantasie, originaliteit.

Toch gaat dit boek niet over dat soort oorlog. De boekendief speelt zich af in Duitsland, vertelt het verhaal van Duitse mensen die helemaal niets met oorlog te maken wilden hebben. Het laat zien dat je geen keuze had om nazi te zijn of niet - als je niet bij de nazipartij ging, had je geen werk. Als je kinderen geen lid werden van de Hitlerjugend, kreeg je boetes die je niet kon betalen. Je móést wel meedoen met het spel, anders overleefde je familie niet.

maandag 13 oktober 2014

Recensie: De boodschapper - Markus Zusak

Toegegeven, de laatste tijd heb ik echt véél te weinig gelezen. Ik heb wel veel gezocht, want ik was een boek kwijt. Eén van mijn favoriete boeken. Al maanden, misschien zelfs jaren.
Mijn moeder was afgelopen weekend de heldin van de vijf minuten, want ze vond het. In haar eigen kast. Ik zie het maar als een compliment.

Dat boek heet De boodschapper en het is in 2002 geschreven door Markus Zusak, een Australische auteur. De Engelse titel luidt: I am the messenger. Geen idee waarom de Nederlandse vertaling de halve titel vergeten is, maar er zal ongetwijfeld een goede reden voor zijn die ik even niet kan bedenken. Het verhaal gaat over Ed Kennedy, een taxichauffeur in de voorstad van Londen. Zijn alcoholistische vader is net overleden als hij (Ed dus) betrokken raakt bij een bankoverval. Vanaf die dag zal zijn leven veranderen.


Dit klinkt heel raar, ik weet het, en de rest van de samenvatting is ook lichtelijk absurd: Ed krijgt namelijk speelkaarten toegestuurd (of hij wordt in elkaar geslagen en vindt er eentje als hij weer bijkomt) en op elke kaart staan aanwijzingen. Die blijken te leiden naar compleet willekeurige mensen, die allemaal iets van hem nodig hebben: waar de rest van de wereld doorloopt, moet Ed stilstaan en bedenken wat het is.

Zijn taken variëren van het kopen van een ijsje voor een tienermoeder die er altijd één voor haar kinderen koopt maar nooit voor zichzelf tot het afrekenen met een man die regelmatig zijn eigen vrouw verkracht. Het is niets wereldschokkends. Het is gewoon het verschil tussen iemand die naar mensen kijkt en iemand die mensen ziet. Als je mijn blog vaker leest of mij persoonlijk kent, weet je dat ik regelmatig mensen in de trein spreek met een verhaal. Zusak schrijft eigenlijk over exact hetzelfde, met als verschil dat Ed daadwerkelijk het leven van die mensen verandert.

Het verhaal is mooi, maar wat dit boek echt heel goed maakt, zijn de personages. Zo heeft Ed een hond die De Portier heet, regelmatig een kop koffie met hem drinkt en een uur in de wind stinkt (ik heb ook een hond, dus Ed is awesome). Hij is verliefd op een goede vriendin van hem, maar compleet gefriendzoned, omdat zijn vriendin niet van iemand wil houden. Zijn moeder is geweldig: elk telefoongesprek mondt uit in een scheldpartij. Het hardloopmeisje dat altijd tweede wordt. De auto van Eds beste vriend. Alles en iedereen is van vlees en bloed, soms met humor geschreven, soms verrassend scherp en eerlijk.

Wat het boek ook echt heel goed maakt, is de Engelstalige titel, die de lading exact dekt. Daarom ben ik ook zwaar teleurgesteld in de Nederlandse versie daarvan.

Wat dit boek verder ook echt, echt, echt heel goed maakt, is de laatste zin. Ik heb het al vier keer gelezen, maar de eerste keer besefte ik pas daarna wat ik al die tijd gelezen had. De laatste pagina's worden dan in één klap duidelijk en ik vind de 'In your face'-aanpak van Zusak daar geweldig.

Eigenlijk maakt alles dit boek goed. Er zit een heel duidelijk moraal in, maar ook heel erg veel humor. Het is erg toegankelijk geschreven en heel erg herkenbaar voor iedereen die zich wel eens afvraagt wat de zin van het leven is of voor iedereen die twijfelt of je moet doorlopen of juist op iemand af moet stappen. De stijl is direct, wat perfect past bij dit verhaal, en er zit een soort speelse imperfectie in verweven. Zowel in het Engels als in het Nederlands is dat en de vertaler heeft Zusaks eigen stem uitstekend weten te behouden. De Engelse versie van dit boek is niet moeilijk, maar de Nederlandse versie is zo goed vertaald (op de titel na dan) dat je die prima kunt lezen. EN GA DAT DOEN. Echt. Ik beloof je dat je daar geen spijt van krijgt. Om je alvast een voorproefje te geven, heb je hier de eerste pagina.


De boeken van Markus Zusak kan je in de boekwinkel vinden bij het kopje 'literatuur', maar laat je daardoor niet afschrikken. Dit is geen ingewikkeld boek, dit is gewoon een briljant boek. Een paar jaar geleden heb ik het al eens gerecenseerd, toen gaf ik het volgens mij een 9. Inmiddels is het nog steeds één van mijn favoriete boeken, dus wordt het tijd om dat cijfer een beetje op te hogen.
De enige reden dat dit boek geen 10 krijgt, is omdat ik weet dat Zusak nog beter kan. Zijn allerbeste en mijn lievelingsboek ligt nu naast me - dat komt de volgende keer.

Cijfer: 9,5

vrijdag 3 oktober 2014

Eerste publicatie!

De laatste tijd heb ik schandalig weinig geblogd. Ik had even geen zin om willekeurige jongens op Tinder belachelijk te maken, ik las geen boeken en ik keek gisteren voor het eerst een film die 'hier moet ik over bloggen!'-gevoelens in me losmaakte. De treinen faalden vaker dan gebruikelijk, maar goed, dat klagen ben je na één keer ook wel beu.

Mijn september was dus nogal saai. Gelukkig kwam er de 28e een onverwachte klapper: op de facebookpagina van de Dienst Cultuur Brugge kon ik zwart op wit lezen dat mijn eerste publicatie een feit was.
Mijn. Eerste. Publicatie.
O mijn god.
Het klinkt awesome, hè? Mijn naam in een boek.
HET IS OOK AWESOME.


Elke twee jaar wordt door de stad Brugge (ja, die middeleeuwse plaats in België) een schrijfwedstrijd uitgeschreven, die Fantasy Strijd Brugge heet. Als je die naam een paar keer typt, voelt de spatie tussen de eerste twee woorden al bijna natuurlijk. De bedoeling is dat je een verhaal van maximaal vijftienhonderd woorden inzendt dat behoort tot het fantasy-, horror- of sciencefictiongenre. In 2011 stuurde ik al een verhaal, maar dat is nooit bij de organisatie aangekomen. Jammer, erg jammer, want dat zou anders mijn eerste echte schrijfwedstrijd zijn geweest. 

Maar goed, gelukkig deed ik in 2012 mee aan Write Now! en leerde ik dat je inzending niet altijd kwijt hoeft te raken - en ik leerde hoe leuk het was om opeens te horen dat je iets had geschreven wat de jury bovengemiddeld vond.  Dit jaar moest ik in tweeënhalve week een inzending schrijven voor de finale voor die wedstrijd. Aan het einde van de rit had ik twee verhalen: Cave canem en Dit heeft nog geen titel. Toevallig was de deadline van Fantasy Strijd Brugge op dezelfde dag als de de prijsuitreiking van de finale van Write Now!, wat erop neerkwam dat ik om elf uur 's avonds bedacht dat Dit heeft nog geen titel een titel moest krijgen en, nog net wat belangrijker, tot het fantasy-, horror- of sciencefictiongenre moest gaan behoren.

Uiteindelijk had ik om 23.50 uur een verhaal dat Groene murene heette. Tot overmaat van de ramp moet je bij deze wedstrijd ook een totstandkoming van je verhaal inleveren. Wist ik veel hoe ik dat verhaal had bedacht. Dat kon ik natuurlijk niet opschrijven, dus ramde ik een paar zinnen op het toetsenbord en vulde ik het artistieke CV - dat was er ook nog, ja - in met reclame voor de wedstrijd waar ik eerder die dag nog was geweest. Tijd voor de spellingcheck was er niet meer. Helaas.

De organisatie van de wedstrijd stuurde mails om ons als deelnemers op de hoogte te houden: ze hadden dit jaar 259 inzendingen ontvangen.
Nou, als je je verhaal krap vijf minuten voor de sluittermijn hebt ingestuurd zonder spellingcheck of iemand die even heeft gelezen of de boel een beetje leuk is gebleven nu het ongeveer negentig procent afwijkt van het oorspronkelijke verhaal, weet je wel dat je nooit bij de top zoveel zult horen.

En ik deed dat wel. Ik werd zelfs veertiende. Gisteren ontving ik het juryrapport, waar alle vijf de juryleden me twee cijfers gaven met een zin commentaar erbij. Afgezien van een jurylid dat de waarde van mijn hoofdpersoon niet inzag, waren ze hartstikke positief. (En ik snap dat jurylid ook wel, dit verhaal had ook heel makkelijk zonder haar gekund, inderdaad, alleen was het dan weer een totaal ander verhaal geworden.)

Het juryrapport.

Maar goed. Mijn eerste publicatie dus. De hele top twintig staat in de bundel Fantastisch Strijdtoneel IV, plus vijf verhalen die door één van de juryleden zijn uitgekozen. Behalve mijn eigen verhaal heb ik nog maar één ander gelezen en dat was echt ongelooflijk goed. Ik ben heel benieuwd naar de rest. De organisatie was zo aardig om de bundel vijf keer naar elke gepubliceerde op te sturen en er, bij wijze van verrassing, de bundel van twee jaar geleden gratis bij te voegen. Heel netjes, net als dat juryrapportje, want ik heb geen cent voor deze wedstrijd hoeven betalen. Wat weer wat minder netjes was, was dat de post het pakket opengescheurd bezorgde. Alle zes mijn bundels zijn nu van boven beschadigd. Ach ja, dat geeft ze nog wat meer karakter, en ik ben al verrast dat ze vanuit België bij de voordeur zijn aangekomen.

Tot zover mijn juichbericht over mijn eerste publicatie. Zoals je leest, is hij verre van perfect. Mijn god, de andere deelnemers hebben hele opstellen gemaakt van hun totstandkoming van het verhaal en mijn achtergrondinformatie is: 'Ik houd van Roald Dahl en trieste huwelijken, dus dit leek me wel leuk.' Oh, en ik ben ook nog eens vergeten om Inhoudsloos gezwam te noemen in mijn artistiek CV.
Maar het ís mijn eerste publicatie en hij is juist zo leuk omdat hij niet perfect of verwacht was. Normaal schrijf ik niet of nauwelijks fantasy en ik ben veel meer bezig met lange verhalen dan met korte, en nu sta ik gewoon in een bundel met mensen die in sommige gevallen zelfs boeken op hun naam hebben staan. Voor de laatste keer: hoe awesome!

Het verhaal zelf kan je hier lezen.

De prachtige, tranentrekkende ontstaansgeschiedenis van het verhaal. Rechts: de opsomming van mijn indrukwekkende schrijverscarrière.