donderdag 3 juli 2014

Recensie: Vermoord naakt - J.D. Robb

Een recensie. Best eng om te schrijven, want er bestaat altijd een kans dat een schrijver of iemand met een andere mening hem vindt en dat diegene een gigantische hekel aan me krijgt.
Maar goed, ik vind het leuk om te doen en aangezien ik deze zomer weinig in de trein zit, weinig bijzondere mensen tegenkom en geen zin heb om een dagboek op internet te zetten, is het misschien wel leuk om de blog een beetje bij te houden met recensies.


De afgelopen twee dagen heb ik twee boeken gelezen uit de Vakantiebieb. Op mijn telefoon, superonhandig, maar goed, wel gratis en dat is leuk. Deze app is een aanrader voor iedereen die gratis toegang wil hebben tot veel verschillende soorten boeken en tijdschriften deze zomer. Let op: in mijn recensies zitten spoilers!

Het eerste boek las ik gisteren. Het heet Vermoord naakt en het is geschreven door J.D. Robb, pseudoniem van Nora Roberts. Ik heb het gekozen omdat het bovenaan stond en bovendien was het een thriller, en toevallig ben ik gek op thrillers. Bovendien had ik al gezien dat dit het eerste deel van een serie boeken (er zijn er meer dan dertig!) is, dus ik verheugde me al op heel veel leesplezier deze zomer.


Het boek begint veelbelovend. We vallen middenin het verhaal van Eve Dallas, die al tien jaar inspecteur is bij de politie in New York. Ze heeft net een man gedood die zijn dochtertje van drie met een mes uit elkaar heeft gesneden. Eve hoorde het meisje nog gillen. Voordat ze het verplichte gesprek met de psycholoog en een verplichte keuring kan ondergaan, dient zich alweer een nieuwe zaak aan: de kleindochter van een belangrijke senator, die haar geld verdient als prostituee, is op een gruwelijke manier vermoord.

Als bonus speelt het verhaal zich af in 2058. Je merkt het aan de manier van het vervoer, aan het geklaag omdat er geen 'echte' koffie is en aan de manier waarop mensen communiceren. Het is niet storend, al geeft het het verhaal eigenlijk geen meerwaarde: de moord is namelijk gepleegd met een 'antiek' pistool (uit onze tijd dus). Maar goed, tot zover het begin. Het is heel sterk geschreven, heel vlot en toch leer je Eve goed kennen. Je vindt haar eigenlijk meteen aardig en je gunt haar het beste.

Helaas vindt ze dat beste ook: op de begrafenis van de kleindochter van de senator ziet ze Roarke, een steenrijke man die wordt beschreven als iemand waar je nog geen kilometer bij in de buurt kunt komen. Nou, dat lukt Eve wel, sterker nog: we lezen vanuit zijn perspectief dat hij meteen gecharmeerd van haar is. Zij ook van hem. En helaas is hij op dat moment de hoofdverdachte.

Vanaf dat punt wordt het boek minder: Roarkes rijkdom maakt indruk op Eve en dat wordt keer op keer herhaald. Dat hij haar echte koffie stuurt is nog wel schattig, maar de overvloedige maaltijden, zijn privévliegtuig, zijn butler, zijn jachtkamer vol dure geweren en middeleeuwse harnassen en het gedweep van Eves beste vriendin over hem zijn over de top. Heel erg over de top. Net als de seks, die Eve niet wil, maar ze wordt gedwongen en ze vindt het nog lekker ook. Hartstikke romantisch.

Herhalingen zijn een vaker voorkomend probleem in het boek: zo zijn er meerdere personages die seksueel misbruikt zijn door hun vader toen ze jonger waren (en krijgen we daar meerdere keren een bijna identieke beschrijving over), heeft Roarke drie verschillende kamers in zijn huis die 'als enige kamer spartaans is ingericht' en is het 'Eve-wil-het-niet-Roarke-wel-en-Eve-vindt-het-dan-toch-wel-fijn'-patroon een beetje irritant. Seks speelt sowieso een enorme rol in dit boek: het wordt geassocieerd met macht en macht is een belangrijk thema. Helaas blijkt Roarke degene te zijn die de macht heeft en wordt Eve betoverd door zijn karakter, zijn sterke lichaam, zijn geld en weet ik niet wat. Je hoeft het boek niet te lezen om te bedenken dat Roarke natuurlijk niet degene is die de moorden heeft gepleegd.

Misschien had ik de relatie tussen Roarke en Eve beter begrepen als hij niet vanuit het niets was gekomen. Er is meteen aantrekkingskracht en Eve, die dus een ontzettend hoge rang bij de politie heeft en aan een zaak werkt waarin hij verdachte is, maakt de beslissing om met hem naar bed te gaan. Dat is niet logisch. Er zijn meer van dat soort dingen in het boek: zo werkt Eve al tien jaar bij de politie en heeft ze vaker gruwelijke dingen gezien, maar de zaak in dit boek is de eerste die herinneringen aan haar eigen verleden terugbrengt en die ze bijna niet meer aankan. Er mist diepgang. Ook de manier waarop andere personages naar Eve kijken, alsof ze perfect is (natuurlijk is ze mooi, ze heeft zelfs 'een mond die gemaakt is voor seks') is apart. Het zorgt ervoor dat ze nep overkomt en daardoor leef je minder met haar mee.

Is dit een slecht boek? Als je, zoals ik, een spannende thriller verwacht, ja. Het doet me meer denken aan de bouquetreeks, waar Nora Roberts verrassend genoeg ook veel voor schrijft. De toekomst had beter uitgewerkt kunnen worden, maar dat komt ongetwijfeld goed in de meer dan dertig vervolgen. Je weet van het begin af aan al dat de hoofdpersonen niets overkomt, waardoor het niet echt spannend is. Het lijkt verder alsof de schrijver weinig kennis heeft van de politie en dat probeert te verhullen door het verhaal in de toekomst te plaatsen en door Eve één chef en één hulpje te geven en doordat nauwelijks wordt ingegaan op technische zaken of op de fouten (zoals naar bed gaan met de verdachte). Het boek draait zoals ik al zei om seks en de manier waarop dat in je gezicht gesmeten wordt is soms eentonig.

Het boek heeft enkele leuke bijpersonages, zoals het hulpje van Eve en een mannelijke prostituee die haar 'Inspecteur Schatje' noemt en die beter uitgewerkt lijkt te zijn dan Roarke. Er zit een intrige over politiek in, waar ik altijd wel van houd, en uiteindelijk heeft het een climax die niet teleurstelt. Het einde is helaas niveautje Twilight (serieus, dit boek is tien jaar ouder dan dat en Eve speelt echt de volwassen versie van Bella Swan). Zoals ik al zei, is het ontzettend vlot geschreven. Het is ook knap dat dit boek uit 1995 de toekomst weergeeft op een manier die in 2014, bijna twintig jaar later, nog klopt. Ondanks mijn kritiek vond ik het moeilijk om mijn telefoon weg te leggen tijdens het lezen. Het is alleen jammer dat de in mijn ogen slechtopgebouwde en ongeloofwaardige relatie tussen Eve en Roarke boven het misdaadverhaal staat, en dat het misdaadverhaal ervoor moet wijken. Als je diepgang niet belangrijk vindt en weg wilt dromen in een wereld waarin je je niet druk hoeft te maken om de hoofdpersonen of om geloofwaardigheid, beleef je waarschijnlijk wél veel plezier aan dit boek.

Rapportcijfer voor dit boek: 5.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten