zondag 6 juli 2014

Recensie: Toen ik je zag - Isa Hoes

Mijn 'kies-blind-een-boek'-methode voor de Vakantiebieb is misschien toch niet zo handig. Na een streekroman kom ik nu op een soort combinatie van een autobiografie en een biografie, geschreven door een BN'er of door haar ghostwriter. Maar aangezien Hoes schrijft dat ze bij de schoolkrant heeft gezeten en schrijven leuk vindt, ga ik er even vanuit dat zij dit zelf op papier heeft gezet.

Toen ik je zag gaat over de relatie tussen Isa Hoes en Antonie Kamerling, die depressief was en in 2010 zelfmoord pleegde. Nadat het uitkwam, was het het bestgelezen boek in Nederland. Niet gek, aangezien elke lezer vantevoren weet dat er iemand doodgaat. Ramptoerisme is een goudmijn. Maar is dit boek alleen een geschenk voor de ramptoeristen of zit er meer in?


Allereerst is het prettig geschreven. Nergens fraai, maar gewoon praktisch zonder de stijl kaal te maken. Eigenlijk alsof de auteur tegen ons als lezer praat. Het werkt goed. De tekst wordt afgewisseld met dagboekfragmenten van Kamerling en overpeinzingen van Hoes, zogenaamde 'wat als?'-gedachten. Niet alleen de stijl is boven verwachting (nadat ik Echte mannen eten geen kaas las, werd ik spontaan allergisch voor slachtofferboeken) maar de opbouw ook.

Er is aandacht voor de auteur zelf en ook voor Kamerling en voor hun levens voordat zij elkaar ontmoeten. De acteerwereld is een harde en het is leuk om daarover te lezen, over auditie doen en afgewezen worden en over auditie doen en doorgaan. Over zekerheid en onzekerheid, tot aan falen toe. Het is een wereld die ik niet ken en ik vind het leuk om meer te weten over dingen die ik niet ken. Bovendien zijn deze details in de opbouw fijn, want ze laten me mijn vooroordelen over dit boek vergeten.

Hoes en Kamerling krijgen een relatie, een huis, kinderen en dan wordt de lezer geconfronteerd met de ellende van de depressies. Kamerling is eigenlijk ontzettend onzeker en kan niet tegen kritiek, en soms komt hij zijn bed helemaal niet meer uit. Af en toe zitten er zinnen tussen die wel heel erg geformuleerd zijn om een beroep te doen op de emotie van de lezer, maar over het algemeen komt dit boek oprecht over. De dagboekfragmenten en de foto's hadden van mij niet gehoeven, maar ze verzwakken het geheel niet.

Wat wél pijnlijk is, is het verdriet tussen de regels door. De manier waarop de auteur zich groot probeert te houden voor haar kinderen bijvoorbeeld, of de manier waarop ze wanhopig de schone schijn voor de buitenwereld ophoudt. Je kunt eigenlijk alleen respect voor haar hebben. Dit is niet mijn soort boek, maar dat betekent niet dat het slecht is. Beter dan dit kon de auteur het niet schrijven. Dit boek zal ongetwijfeld een grote steun zijn voor mensen met een depressieve partner en het was voor iemand zonder depressiviteit of partner ook interessant leesvoer.

Cijfer: 8

Geen opmerkingen:

Een reactie posten