donderdag 17 april 2014

Witte Donderdag - eerste deel over zelfdoding

Ik zit in de stiltecoupé. Een trein te laat. Eigenlijk had ik een croissantje willen kopen, maar ik kon niet kiezen of ik er eentje met kaas of met vanille wilde. Daarom heb ik nu een liga. Ook voedzaam en waarschijnlijk een stuk gezonder. En dat interesseert me niet.

Voor mijn raam langs lopen drie mensen. Twee conductrices, één draagt een haarband met zilveren stiksels. Voorop loopt een man met een oranje koffer in zijn hand. Ik vraag me af waarom hij nog een koffer draagt. Een paar minuten geleden riep een conductrice met onvaste stem om dat we even stilstonden, want we hadden een aanrijding met een persoon.

Een fietser, denken we. De fiets knarste onder de trein door. Het gevoel dat je op zand kauwt, flitste door me heen. Ervoor hadden drie toeters geklonken, luid, dwars door de muziek van Rihanna. Pas toen de trein remde en de fiets werd vermalen, gaf ik een ruk aan mijn oortjes.

‘Dames en heren, we staan alweer even stil, we hebben een aanrijding met een persoon…’ Het wordt weer omgeroepen. De stiltecoupé is geen stiltecoupé meer. Direct na de klap werd die regel opgeheven. We hoopten dat het om alleen een fiets ging, dat de persoon er nog snel was afgesprongen. Maar het was niet alleen de fiets.

‘Het gaat nog drie uur duren,’ meldt iemand in de coupé. Mensen pakken hun telefoon om afspraken af te zeggen. Ik whatsapp een vriendin dat ik niet meer naar college kom, of ze dat even wil doorgeven. Ze vraagt of het met me gaat.
Met mij wel.
Het treinpersoneel houdt ons aangeslagen op de hoogte, met pauzes op plaatsen in zinnen waar je geen pauzes hoort te houden. De vrouw die een kwartier geleden nog omriep dat we Breda volgens dienstregeling gingen bereiken, moet er vlak voor het station uit om te kijken naar het lichaam. Of de stukken lichaam. Voor me belt iemand naar familie. Een trillende stem. Iemand anders vraagt zich hardop af of hij zijn afspraak nog gaat halen.

Het leven gaat door. Nu al, nog geen kwartier nadat iemand met een fiets onder de trein kwam. Wij staan stil, rijden straks weer verder en pakken in mijn geval op het station de eerste trein of bus terug naar huis. De familie van de fietser weet nog niet eens wat er is gebeurd. Een vader, moeder, man, vrouw, kind, kleinkind weet nog niet dat zijn of haar leven voorlopig niet zal doorgaan. De machinist moet de rest van zijn leven toekijken hoe hij iemand aanrijdt, hoe hij drie keer op de toeter duwt en zijn best doet om te remmen. Hij kan er niets aan doen dat zo’n trein niet zomaar stilstaat. De conducteurs, de brandweer, de mensen die elk stukje lichaam moeten opruimen. Het slachtoffer, dat misschien niet op slag dood was en misschien wel. In een fractie van een seconde zijn er levens stopgezet, levens die misschien nooit meer op dezelfde manier zullen doorgaan.

Kijk alsjeblieft uit. Een trein remt langzaam. Hoeveel haast je ook hebt, steek nooit een spoorweg over als er wordt aangegeven dat er een trein komt, of als je een trein kunt horen. Je wilt je leven niet kwijtraken omdat je zo graag op tijd op je studie of werk of wat dan ook wilde komen. Je wilt niet op zo’n afschuwelijke manier doodgaan. Je wilt de betrokken hulpverleners en het treinpersoneel niet het trauma van zo’n aanblik bezorgen. Je wilt niet dat er mensen in de trein over je schrijven terwijl je familie nog niet eens weet dat je dood bent.

Inmiddels is de stilte in de coupé teruggekeerd. We wachten. We wachten tot de trein weer zal doorgaan en we weer op onze bestemming komen. Over een paar uur zal de rails schoongemaakt zijn en rijden de treinen weer op tijd, en is het alsof er niets is gebeurd.

Dit werd net uitgedeeld.
Update: er was geen fiets. Dat is het geluid dat een menselijk lichaam maakt als het onder de voorste coupé komt. Net kwam er iemand de coupé binnen om onze vragen te beantwoorden. Het is zelfdoding. Ik heb gevraagd hoe het met de machinist was en daar is het natuurlijk allesbehalve goed mee. Zó veel respect voor het treinpersoneel. Ik ben al onder de indruk terwijl ik gewoon op een bankje in de coupé zit, maar zij zien het gebeuren en moeten eruit om te kijken...
Mijn boodschap over haast laat ik staan, maar ik wil er eentje aan toevoegen: als je uit het leven wilt stappen, spring alsjeblieft niet voor de trein. Dat is geen manier waarop je gevonden wilt worden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten