zaterdag 22 november 2014

Recensie: Shopaholic naar de sterren - Sophie Kinsella

Ik houd van chicklits, zeker van die van Sophie Kinsella, die naast een berg andere boeken de Shopaholic-serie schrijft. Na een tijdje radiostilte kwam in oktober de Nederlandse vertaling van het nieuwste deel uit: Shophalic naar de sterren.


Het gaat nog altijd over Becky Brandon, die met haar man en dochter naar Hollywood is verhuisd en het wil maken als styliste van de sterren. Het is een vlot verhaal, het neppe van Hollywood wordt goed beschreven er zitten ontzettend grappige momenten in. Je ziet tijdens het lezen al een eventuele verfilmde versie voor je. Met name het moment waarop Becky haar dochtertje van twee naar een speciale peuterspeelzaal brengt is hilarisch, evenals de dingen die het meisje daar leert.

woensdag 19 november 2014

Recensie: Mockingjay Part 1 - Francis Lawrence (film)

Deze recensie bevat geen grote spoilers.

Ik ben fan van lezen, van spanning en van feminisme, dus is het niet meer dan logisch dat ik de drie boeken uit The Hunger Games-serie heb gelezen. Ik ben toevallig ook fan van nachtpremières, dus is het waarschijnlijk geen verassing dat ik vannacht in de bioscoop zat om Mockingjay Part 1 te zien.

De film gaat verder waar Catching Fire stopte: Katniss is in District 13, heeft weer een trauma en is het symbool geworden van de revolutie. De film volgt het boek heel erg trouw. Alle mooie citaten komen terug, vooral Finnick Odair is letterlijk uit het boek gestapt. Normaal vind ik dat fantastisch. Bij deze film vind ik het jammer. Het boek Mockingjay heeft namelijk één zwak punt: het is geschreven in de ik-vorm, vanuit Katniss. Dat betekent dat je een heel beperkt beeld hebt, want je ziet alleen wat Katniss ziet. Peeta en Johanna zijn in Catching Fire gevangengenomen in het Capitool, maar in het boek krijg je daar niets van mee. Ik hoopte dat de film, die niet gebonden is aan een perspectief, hun 'avontuur' zou laten zien. Dat gebeurt niet.

donderdag 6 november 2014

Recensie: Het korte maar wonderbare leven van Oscar Wao - Junot Diaz

Voor mijn studie moest ik een boek lezen dat Het korte maar wonderbare leven van Oscar Wao heette, geschreven door Junot Diaz. Even leek ik pech te hebben, want in de bibliotheek bleek het gereserveerd te zijn en in de hele omgeving was geen ander exemplaar beschikbaar. Gelukkig besloot iemand van het personeel dat ik het boek toch mocht lenen, want het stond al redelijk lang gereserveerd en het was nog steeds niet opgehaald.

Dit boek gaat over een Amerikaanse familie, geëmigreerd uit de Dominicaanse Republiek, die al generaties lang door ongeluk wordt achtervolgd. Het is een heel lastig boek om te lezen en een nog moeilijker boek om te recenseren. Het speelt zich bijvoorbeeld af in compleet verschillende jaren. De ene keer is het 1952 en lezen we over meisje dat later de moeder van Oscar zou worden, de andere keer zijn we in de jaren '90 en studeert Oscar. Elk hoofdstuk wordt door een ander personage verteld. Het staat vol met Spaanse (scheld)woorden en na het lezen kwam ik er pas achter dat de vertaler zo vriendelijk was geweest om een woordenlijst toe te voegen. Verwijzingen naar fantasy en sciencefiction zijn ontelbaar. En dan gaat het ook nog eens over de geschiedenis van de Dominicaanse Republiek, over het bewind van een dictator die in mijn geschiedenislessen nooit genoemd is.


Dat laatste is meteen een groot plus- en minpunt van het boek. De schrijver houdt er rekening mee dat de lezer niets van die geschiedenis weet en daarom voegt hij voetnoten toe. Die voetnoten bevatten soms meer tekst op de pagina dan het werkelijke verhaal; sterker nog, ze vormen een verhaal op zich. Het is heel interessant en informatief om te lezen, maar het haalt je uit het 'heden'.

maandag 27 oktober 2014

Recensie: Zijderups - Robert Galbraith

In de zomervakantie recenseerde ik Koekoeksjong, de eerste detective van J.K. Rowling, hoewel ze dat boek schreef als Robert Galbraith. Ik had mazzel dat ik het relatief laat las, want deze maand kwam het vervolg al uit: Zijderups.

Allereerst een waarschuwing: lees de flaptekst van dat boek niet! Ik was zo dom om dat wel te doen, maar hij beslaat letterlijk de eerste 150 pagina's van het verhaal. Geloof me, het is niet zo leuk om twee uur lang te lezen dat een auteur zijn best doet om de lezer nieuwsgierig te maken naar het lot van een personage en de lezer dat lot allang op het boek zelf heeft gelezen. Dit gebeurt zo ontzettend vaak en persoonlijk vind ik het een belediging voor schrijvers - en ook voor mij als lezer, want als ik wil weten wat er precies met een personage gebeurt, lees ik het boek wel.


In Zijderups krijgen detective Cormoran Strike en zijn secretaresse/assistente Robin Ellacot bezoek van een vrouw wier echtgenoot verdwenen is. Ze vraagt of Strike hem weer veilig thuis wil brengen. Een makkelijke opdracht, zo lijkt het, tot de detective de zaak beter bestudeert. De echtgenoot in kwestie is schrijver en heeft net een manuscript voltooid dat heel veel levens kan vernietigen.

woensdag 22 oktober 2014

Project Vleeskeuring #10 - YES!

Ik eet nu een pudding die naar tompouce zou moeten smaken (en dat ook echt wel een beetje doet), dus mijn leven is perfect. Tijd om dat te vieren met een blog over Tinder.

Iedereen die vaker een blog van mij leest of die mij in het echt kent, weet dat ik feministisch ben. Ik vind dat mannen en vrouwen voor gelijke arbeid gelijk loon zouden moeten ontvangen, dat mannen meer verlof na een bevalling verdienen, en ik vind ook dat vrouwen niet op de portemonnee van hun man zouden moeten teren. Mijn eigen ervaring is dat vrouwen zelf het moeilijkst doen over andere vrouwen. Daar heb ik een heel leuke blog over geschreven, maar dat terzijde. Ik was benieuwd hoe mijn mannelijke tindermatches over dit onderwerp dachten, dus besloot ik het ze gewoon te vragen.


Volgens de onlineversie van de Van Dale betekent feminisme letterlijk 'het streven naar gelijke rechten voor mannen en vrouwen'. Houd dat in je achterhoofd bij het lezen van de reactie van mijn onderstaande match.

De arme jongen... je zou maar een hekel hebben aan jezelf. Ebola hebben lijkt me nog minder erg.

Bij deze persoon liep het een beetje anders. Voordat ik hem mijn vraag kon stellen, vroeg hij mij wat ik van een jongen verwachtte.


Soms tref je mensen op Tinder waarvan je wenst dat ze ook een blog hebben, soms tref je mensen die misschien beter een blog hadden kunnen hebben.


Ik weet dat ik mezelf had voorgenomen om niet te daten via Tinder, maar de onderstaande match is echt mijn droomman. We hebben dezelfde visie, we passen perfect bij elkaar en er is een klik die ik niet kan beschrijven. Ik denk dat we dit voorjaar gaan trouwen.


Oké, bij de match die nu komt, kon ik het niet laten. Sorry.


Een vriendin had het idee om over obesitas te gaan praten. Hartstikke leuk en aardig, maar dan tref je een buitenlander en moet je je vraag gaan vertalen.


Oké, er zit serieus een kwartier tussen het plaatje hierboven en het volgende, want ER VIEL NET EEN SPIN VAN MIJN PLAFOND. Op mijn toetsenbord. En blijkbaar vindt hij typen net zo leuk als ik, want hij wilde er niet af. Of hij was dyslectisch/half Engels en hij las 'tinder' als 'spinder'/'spider' of zoiets. Gelukkig is hij inmiddels naar de gordijnen verhuisd en kan ik verder.

Goed. Terwijl ik nadacht over de vorige vertaling, vond ik de dubbelzinnigheid wel grappig en besloot ik om een Nederlandse match dezelfde vraag te stellen. Hij zou meteen doorhebben dat het over obesitas ging. Toch?


Mijn match hieronder wordt een klassieker. Ik voel het... of voel ik het niet?


In mijn vorige blog schreef ik dat mensen op Tinder er wel eens achterkomen dat ik een blog over die fantastische app bijhoud. Hieronder heb je een voorbeeld. Deze match was ook nog zo awesome om mijn facebookpagina te liken, dus mocht je al je vertrouwen in mannelijk Tinder verloren zijn: er is nog hoop.


zondag 19 oktober 2014

Project Vleeskeuring #9 - Goed opgevoed!

Oh yes, hier is weer een Tinderblog! Ze zijn zo leuk om te schrijven. Er is me wel eens gevraagd of mijn matches weten dat ik over ze blog.
Meestal weten ze dat niet - en iedereen die ik hier plaats, weet op het moment van zeggen sowieso niets. Soms komt er toch iemand achter. De één geeft me dan technische tips ('Waarom maak je geen professionele website?' - 'Omdat ik niet professioneel ben.') en de ander probeert me via elk mogelijk medium op te sporen om te checken of zijn carrière schade heeft opgelopen.
Don't worry. Iedereen hier is volledig anoniem. Als ik je foto gebruik, krijg je zelfs een balkje voor je ogen, hoe awesome is dat!

Dit is een algemene indruk van de app in oktober, gewoon om er weer even in te komen.

Onze eerste match van vandaag heeft skills. En een sixpack.

Deze kan je beter inhuren als je je been hebt gebroken, dan kan je hem na zes weken weer wegsturen.


Altijd al een afhankelijke, constant cadeaus kopende vriend met een voorkeur voor bestialiteit willen hebben? Vang hieronder een glimp op van je droomman!


Ik ben natuurlijk hartstikke sociaal, dus praat ik ook wel eens met mijn matches. Dat levert uiteraard erg diepgaande, tot filosofische gedachten leidende conversaties op.


Maar gelukkig zijn er ook mensen die een hekel hebben aan clichés en mij meteen hun diepste geheimen vertellen.


Goed, tot zover de algemene indruk van Tinder, voor het geval je die vergeten was. Nu komt het educatieve gedeelte: wat vinden deze mannen nou aantrekkelijk aan een vrouw?



Ehm, vriend, je zit op Tinder. Je klikt vrouwen aan op basis van een foto, niet op basis van hun diepere innerlijke karaktertrekken.
(Maar toch vind ik deze match tof. 'Weerstand bieden tegen de grillen van de man', dat klinkt nog feministischer dan ik ben!)

Uiteraard stel ik deze vraag aan meer matches. Gelukkig is deze persoon bereid om net zo uitgebreid antwoord te geven als de vorige.


Nuanceren is iets wat voor veel mensen lastig is, maar gelukkig beheerst deze persoon het tot in de puntjes.


Het onderstaande is gewoon sneu. Is er iemand die aan deze beschrijving voldoet en die ik per post naar deze match kan sturen?

Tinder zoals we het gewend zijn:


Maar gelukkig bestaat er ook nog zoiets als schattigheid. Als je houdt van puppy's, kittens en thee, zal deze match zo ongeveer je droom zijn. Hij is echt cute, en dan natuurlijk uitgesproken als kjoet, niet als kut.


Tot slot: ben je altijd al benieuwd geweest naar vrouwelijk Tinder en was je net zo teleurgesteld als ik toen het matchen van vrouwen helemaal misging? Wil je zelf als vrouw ook aan de slag met deze app? Goed nieuws, de laatste match van vandaag vertelt je precies wat je moet weten!


Ik hoop dat je geheugen over mijn fantastische avontuur weer is opgefrist. Mijn volgende blog over Tinder krijgt weer een thema. Ideeën zijn welkom!

woensdag 15 oktober 2014

Recensie: De boekendief - Markus Zusak

Waarom houdt iemand van lezen?
Die vraag zie ik heel vaak. Op gezichten, in ogen, verborgen in afwijzende lichaamstaal.
Wat is er nou zo bijzonder aan boeken?
Ik kan het je niet vertellen. Maar Markus Zusak kan dat wel.

Hij doet dat in De boekendief, dat in het Engels The book thief  heet (maar de Nederlandse vertaling is zo goed als perfect, dus die is ook aan te raden). Het verhaal wordt verteld vanuit de Dood, die een bijzondere fascinatie heeft voor Liesel, een meisje dat in 1939 naar een pleeggezin wordt gebracht. Tussen de oorlog, de bombardementen en het verlies door ontdekt zij de kracht van woorden - en boeken.


De Tweede Wereldoorlog vind ik echt een kutonderwerp. Op de middelbare school was er elk jaar wel weer literatuur die zijlings over Hitler ging. Oud, vond ik het. Konden ze ons niet wat actuelers geven? Die oorlog was heel erg en natuurlijk mocht hij nooit vergeten worden, maar dat leerden we al bij geschiedenis. Bij Nederlands hoefde ik daar niet aan herinnerd te worden. Daar wilde ik juist vernieuwing, fantasie, originaliteit.

Toch gaat dit boek niet over dat soort oorlog. De boekendief speelt zich af in Duitsland, vertelt het verhaal van Duitse mensen die helemaal niets met oorlog te maken wilden hebben. Het laat zien dat je geen keuze had om nazi te zijn of niet - als je niet bij de nazipartij ging, had je geen werk. Als je kinderen geen lid werden van de Hitlerjugend, kreeg je boetes die je niet kon betalen. Je móést wel meedoen met het spel, anders overleefde je familie niet.

maandag 13 oktober 2014

Recensie: De boodschapper - Markus Zusak

Toegegeven, de laatste tijd heb ik echt véél te weinig gelezen. Ik heb wel veel gezocht, want ik was een boek kwijt. Eén van mijn favoriete boeken. Al maanden, misschien zelfs jaren.
Mijn moeder was afgelopen weekend de heldin van de vijf minuten, want ze vond het. In haar eigen kast. Ik zie het maar als een compliment.

Dat boek heet De boodschapper en het is in 2002 geschreven door Markus Zusak, een Australische auteur. De Engelse titel luidt: I am the messenger. Geen idee waarom de Nederlandse vertaling de halve titel vergeten is, maar er zal ongetwijfeld een goede reden voor zijn die ik even niet kan bedenken. Het verhaal gaat over Ed Kennedy, een taxichauffeur in de voorstad van Londen. Zijn alcoholistische vader is net overleden als hij (Ed dus) betrokken raakt bij een bankoverval. Vanaf die dag zal zijn leven veranderen.


Dit klinkt heel raar, ik weet het, en de rest van de samenvatting is ook lichtelijk absurd: Ed krijgt namelijk speelkaarten toegestuurd (of hij wordt in elkaar geslagen en vindt er eentje als hij weer bijkomt) en op elke kaart staan aanwijzingen. Die blijken te leiden naar compleet willekeurige mensen, die allemaal iets van hem nodig hebben: waar de rest van de wereld doorloopt, moet Ed stilstaan en bedenken wat het is.

Zijn taken variëren van het kopen van een ijsje voor een tienermoeder die er altijd één voor haar kinderen koopt maar nooit voor zichzelf tot het afrekenen met een man die regelmatig zijn eigen vrouw verkracht. Het is niets wereldschokkends. Het is gewoon het verschil tussen iemand die naar mensen kijkt en iemand die mensen ziet. Als je mijn blog vaker leest of mij persoonlijk kent, weet je dat ik regelmatig mensen in de trein spreek met een verhaal. Zusak schrijft eigenlijk over exact hetzelfde, met als verschil dat Ed daadwerkelijk het leven van die mensen verandert.

Het verhaal is mooi, maar wat dit boek echt heel goed maakt, zijn de personages. Zo heeft Ed een hond die De Portier heet, regelmatig een kop koffie met hem drinkt en een uur in de wind stinkt (ik heb ook een hond, dus Ed is awesome). Hij is verliefd op een goede vriendin van hem, maar compleet gefriendzoned, omdat zijn vriendin niet van iemand wil houden. Zijn moeder is geweldig: elk telefoongesprek mondt uit in een scheldpartij. Het hardloopmeisje dat altijd tweede wordt. De auto van Eds beste vriend. Alles en iedereen is van vlees en bloed, soms met humor geschreven, soms verrassend scherp en eerlijk.

Wat het boek ook echt heel goed maakt, is de Engelstalige titel, die de lading exact dekt. Daarom ben ik ook zwaar teleurgesteld in de Nederlandse versie daarvan.

Wat dit boek verder ook echt, echt, echt heel goed maakt, is de laatste zin. Ik heb het al vier keer gelezen, maar de eerste keer besefte ik pas daarna wat ik al die tijd gelezen had. De laatste pagina's worden dan in één klap duidelijk en ik vind de 'In your face'-aanpak van Zusak daar geweldig.

Eigenlijk maakt alles dit boek goed. Er zit een heel duidelijk moraal in, maar ook heel erg veel humor. Het is erg toegankelijk geschreven en heel erg herkenbaar voor iedereen die zich wel eens afvraagt wat de zin van het leven is of voor iedereen die twijfelt of je moet doorlopen of juist op iemand af moet stappen. De stijl is direct, wat perfect past bij dit verhaal, en er zit een soort speelse imperfectie in verweven. Zowel in het Engels als in het Nederlands is dat en de vertaler heeft Zusaks eigen stem uitstekend weten te behouden. De Engelse versie van dit boek is niet moeilijk, maar de Nederlandse versie is zo goed vertaald (op de titel na dan) dat je die prima kunt lezen. EN GA DAT DOEN. Echt. Ik beloof je dat je daar geen spijt van krijgt. Om je alvast een voorproefje te geven, heb je hier de eerste pagina.


De boeken van Markus Zusak kan je in de boekwinkel vinden bij het kopje 'literatuur', maar laat je daardoor niet afschrikken. Dit is geen ingewikkeld boek, dit is gewoon een briljant boek. Een paar jaar geleden heb ik het al eens gerecenseerd, toen gaf ik het volgens mij een 9. Inmiddels is het nog steeds één van mijn favoriete boeken, dus wordt het tijd om dat cijfer een beetje op te hogen.
De enige reden dat dit boek geen 10 krijgt, is omdat ik weet dat Zusak nog beter kan. Zijn allerbeste en mijn lievelingsboek ligt nu naast me - dat komt de volgende keer.

Cijfer: 9,5

vrijdag 3 oktober 2014

Eerste publicatie!

De laatste tijd heb ik schandalig weinig geblogd. Ik had even geen zin om willekeurige jongens op Tinder belachelijk te maken, ik las geen boeken en ik keek gisteren voor het eerst een film die 'hier moet ik over bloggen!'-gevoelens in me losmaakte. De treinen faalden vaker dan gebruikelijk, maar goed, dat klagen ben je na één keer ook wel beu.

Mijn september was dus nogal saai. Gelukkig kwam er de 28e een onverwachte klapper: op de facebookpagina van de Dienst Cultuur Brugge kon ik zwart op wit lezen dat mijn eerste publicatie een feit was.
Mijn. Eerste. Publicatie.
O mijn god.
Het klinkt awesome, hè? Mijn naam in een boek.
HET IS OOK AWESOME.


Elke twee jaar wordt door de stad Brugge (ja, die middeleeuwse plaats in België) een schrijfwedstrijd uitgeschreven, die Fantasy Strijd Brugge heet. Als je die naam een paar keer typt, voelt de spatie tussen de eerste twee woorden al bijna natuurlijk. De bedoeling is dat je een verhaal van maximaal vijftienhonderd woorden inzendt dat behoort tot het fantasy-, horror- of sciencefictiongenre. In 2011 stuurde ik al een verhaal, maar dat is nooit bij de organisatie aangekomen. Jammer, erg jammer, want dat zou anders mijn eerste echte schrijfwedstrijd zijn geweest. 

Maar goed, gelukkig deed ik in 2012 mee aan Write Now! en leerde ik dat je inzending niet altijd kwijt hoeft te raken - en ik leerde hoe leuk het was om opeens te horen dat je iets had geschreven wat de jury bovengemiddeld vond.  Dit jaar moest ik in tweeënhalve week een inzending schrijven voor de finale voor die wedstrijd. Aan het einde van de rit had ik twee verhalen: Cave canem en Dit heeft nog geen titel. Toevallig was de deadline van Fantasy Strijd Brugge op dezelfde dag als de de prijsuitreiking van de finale van Write Now!, wat erop neerkwam dat ik om elf uur 's avonds bedacht dat Dit heeft nog geen titel een titel moest krijgen en, nog net wat belangrijker, tot het fantasy-, horror- of sciencefictiongenre moest gaan behoren.

Uiteindelijk had ik om 23.50 uur een verhaal dat Groene murene heette. Tot overmaat van de ramp moet je bij deze wedstrijd ook een totstandkoming van je verhaal inleveren. Wist ik veel hoe ik dat verhaal had bedacht. Dat kon ik natuurlijk niet opschrijven, dus ramde ik een paar zinnen op het toetsenbord en vulde ik het artistieke CV - dat was er ook nog, ja - in met reclame voor de wedstrijd waar ik eerder die dag nog was geweest. Tijd voor de spellingcheck was er niet meer. Helaas.

De organisatie van de wedstrijd stuurde mails om ons als deelnemers op de hoogte te houden: ze hadden dit jaar 259 inzendingen ontvangen.
Nou, als je je verhaal krap vijf minuten voor de sluittermijn hebt ingestuurd zonder spellingcheck of iemand die even heeft gelezen of de boel een beetje leuk is gebleven nu het ongeveer negentig procent afwijkt van het oorspronkelijke verhaal, weet je wel dat je nooit bij de top zoveel zult horen.

En ik deed dat wel. Ik werd zelfs veertiende. Gisteren ontving ik het juryrapport, waar alle vijf de juryleden me twee cijfers gaven met een zin commentaar erbij. Afgezien van een jurylid dat de waarde van mijn hoofdpersoon niet inzag, waren ze hartstikke positief. (En ik snap dat jurylid ook wel, dit verhaal had ook heel makkelijk zonder haar gekund, inderdaad, alleen was het dan weer een totaal ander verhaal geworden.)

Het juryrapport.

Maar goed. Mijn eerste publicatie dus. De hele top twintig staat in de bundel Fantastisch Strijdtoneel IV, plus vijf verhalen die door één van de juryleden zijn uitgekozen. Behalve mijn eigen verhaal heb ik nog maar één ander gelezen en dat was echt ongelooflijk goed. Ik ben heel benieuwd naar de rest. De organisatie was zo aardig om de bundel vijf keer naar elke gepubliceerde op te sturen en er, bij wijze van verrassing, de bundel van twee jaar geleden gratis bij te voegen. Heel netjes, net als dat juryrapportje, want ik heb geen cent voor deze wedstrijd hoeven betalen. Wat weer wat minder netjes was, was dat de post het pakket opengescheurd bezorgde. Alle zes mijn bundels zijn nu van boven beschadigd. Ach ja, dat geeft ze nog wat meer karakter, en ik ben al verrast dat ze vanuit België bij de voordeur zijn aangekomen.

Tot zover mijn juichbericht over mijn eerste publicatie. Zoals je leest, is hij verre van perfect. Mijn god, de andere deelnemers hebben hele opstellen gemaakt van hun totstandkoming van het verhaal en mijn achtergrondinformatie is: 'Ik houd van Roald Dahl en trieste huwelijken, dus dit leek me wel leuk.' Oh, en ik ben ook nog eens vergeten om Inhoudsloos gezwam te noemen in mijn artistiek CV.
Maar het ís mijn eerste publicatie en hij is juist zo leuk omdat hij niet perfect of verwacht was. Normaal schrijf ik niet of nauwelijks fantasy en ik ben veel meer bezig met lange verhalen dan met korte, en nu sta ik gewoon in een bundel met mensen die in sommige gevallen zelfs boeken op hun naam hebben staan. Voor de laatste keer: hoe awesome!

Het verhaal zelf kan je hier lezen.

De prachtige, tranentrekkende ontstaansgeschiedenis van het verhaal. Rechts: de opsomming van mijn indrukwekkende schrijverscarrière.

maandag 15 september 2014

Hoe vrouwen over een vrouw oordelen

Zoals waarschijnlijk wel duidelijk is geworden uit mijn blogs, heb ik geen relatie. Blijkbaar is dat een ontzettend raar iets. Een kleine greep van opmerkingen die ik al heb mogen horen:

'Ben je christelijk?'
- Officieel wel, geloof ik.
'... moslima?'
- Nee, sorry.
'... gelovig?'
- Nee, eigenlijk niet.
'Ik heb altijd geweten dat je lesbisch was.'
- Oh awesome, dan kan je me vast ook vertellen wanneer ik mijn eerste paard koop, of ik ooit genoeg zal verdienen om een leuk huis te kunnen betalen en of ik beter meteen kan stoppen met schrijven.
'Ik durf het bijna niet uit te spreken, maar ben je soms aseksueel?'
- Eng woord hè, met die 'a' van 'asociaal', 'seks' en 'ueel', wat letterlijk als 'u wil' klinkt. Eigenlijk wil ik dus asociale seks volgens jou. Misschien moet ik Fifty Shades of Grey toch maar eens gaan zien.
'Heb je bindingsangst?'
- Tegenwoordig heeft iedereen wel iets, dus wie weet. Kan je daar pilletjes voor slikken die een beetje lekker smaken?
'... verlatingsangst?'
- Daar slik je alleen kalmeringsmiddelen tegen, of niet? Zouden die ook helpen bij een rijexamen?
'Heb je ooit wel een vriend gehad?'
- Ben ik opeens weer een volwaardig mens als ik 'ja' zeg en definitief uitschot als ik 'nee' zeg?
'Zou je niet gelukkig willen zijn?'
- Oh, ik wist niet dat je een partner nodig had om gelukkig te zijn. Weer wat geleerd.
'Hoe wil je dan kinderen?'
- Niet.
'Oh, dat verandert nog wel, hoor.'
- Of niet.
'Maar als je geen kinderen wilt, ben je geen echte vrouw.'
- Hè shit, wat jammer dan dat ik niet bij jouw clubje mag horen.
'Als je nou eens wat meer make-up draagt, vind je vanzelf een leuke jongen.'
- Als ik nou eens wat meer make-up draag, moet ik elke dag een halfuur eerder m'n bed uit. Nee, dankjewel.
'Je hebt dat tweepersoonsbed toch niet voor niets?'
- Klopt, nu word ik tenminste elke ochtend wakker met mijn voeten nog ín bed in plaats van erbuiten.

Redenen om geen kinderen te krijgen:
- je hebt een erfelijke afwijking;
- je wilt het niet, want:
a) je vindt jezelf geen goede ouder
b) je wilt graag reizen
c) je vindt het 't geld niet waard
dus je bent
d) een harteloos mens;
maar je e) verandert nog wel van gedachten als je ouder en wijzer wordt.

Redenen om wel kinderen te krijgen:
- worden nooit gevraagd.

Mensen die het nodig vinden om zich op deze manier met je leven te bemoeien zijn:
a) vrouwen
- vooral vage kennissen
- waar je zeker niet over mag oordelen.

Zonder vriend ben je niet:
- gelukkig
- compleet
- vruchtbaar
- menselijk
- sociaal vaardig
- seksueel actief
- in staat om gedachten van mensen met een vriend te begrijpen.

Met vriend ben je:
- dat uiteraard allemaal wel. Wat heerlijk om zo'n nostalgische gedachte uit 300 na Christus te behouden.

En inderdaad, ik ben nog geen twintig jaar. Als ik ooit zo'n opmerking maak of zo oordeel, sla me. Hard.

woensdag 20 augustus 2014

Project Vleeskeuring #8 - Een bijzondere match

Normaal gesproken deel ik hier grappige gesprekken of idiote profielfoto's, maar vandaag kwam ik iets tegen wat ik ook wil delen. Dit is absoluut niet grappig. Het is iets waar ik even stil van werd.

Ik heb heel veel respect voor het menselijk lichaam. Ook voor dat van mezelf. Ik ben er blij mee, maar natuurlijk zijn er ook dagen dat ik het vervloek, dat ik dingen anders zou willen, dat ik allesbehalve tevreden ben. Herkenbaar, of niet?

De match die ik vandaag tegenkwam, herinnerde me door één foto en één woord aan het feit dat ik op die momenten een ongelooflijke aansteller ben en dat we dat eigenlijk allemaal zijn. Door alle kleine imperfecties in ons hoofd en/of in ons lichaam vergeten we wel eens hoe fascinerend het is. Hoe mooi we allemaal zijn. Dat een sproet, litteken of scheve tand niet iets is om je stemming te laten verpesten, al is het maar voor een moment.


Dit is iets wat je maar moet durven. Je ontblote bovenlichaam met brandwonden als allereerste foto op Tinder zetten en ook als allereerste in je beschrijving vermelden dat je die brandwonden hebt. Daar heb ik heel erg veel respect voor.

Deze persoon heeft ze opgelopen toen hij zes was, vertelde hij me. Een kampvuur brandde niet goed en iemand gooide er spiritus op. Zijn zevende verjaardag vierde hij in het ziekenhuis. Als kind is hij ermee gepest, want hij was 'anders'. Zelfs tegenwoordig halen mensen het nog in hun hoofd om kwetsende opmerkingen over zijn littekens te maken. Hij zit er niet mee. Volgens hem zijn er genoeg mensen die honderd keer erger verbrand zijn dan hij en heeft hij nog geluk gehad. Aan opmerkingen kan je je volgens hem ergeren, of je kunt je eroverheen zetten. De keuze ligt bij jou.

Veel matches heeft deze persoon niet. Mensen zijn bang voor littekens, ook voor die van henzelf, en verbergen ze het liefst, vergeten dat ze bestaan. Hij niet. Hij durft zijn shirt uit te trekken en ze te laten zien op de app waar alles om uiterlijk draait. Hij vindt dat hij geluk heeft gehad.

Ik vraag je niet om medelijden met hem te hebben. Ik vraag je alleen om, wanneer je zelf twijfelt over je lichaam, aan hem te denken. Je bent niet lelijk als je mooi durft te zijn.

dinsdag 19 augustus 2014

Project Vleeskeurig #7 - Going Gay

Ik had het briljante idee (een beetje arrogantie is nooit verkeerd) om vrouwen te gaan matchen. Tenslotte wil ik met dit project uitzoeken hoe Tinder werkt, hoef ik geen date en heb ik tot nu toe alleen mannen gematcht. Hoe zouden vrouwen reageren op een andere vrouw? Hoe zou een lesbienne tegen me praten?

Allereerst wil ik met klem zeggen dat ik geen homohater of iets dergelijks ben. Ik geloof dat bijna niemand honderd procent hetero is. In mijn ogen is er een soort lijn met aan de ene kant '100% hetero' en aan de andere kant '100% homo' en zit iedereen ergens op die lijn. Als illustratie heb ik er een fantastische paint bij gemaakt met meer voorbeelden. De kans bestaat uiteraard dat je aan het uiteinde van een lijn zit, maar de meeste mensen zullen ergens op de lijn zelf zitten tussen de twee uitersten in. De paint hieronder is geen psychologische theorie of iets dergelijks. Het is gewoon mijn wereldbeeld. Je zou hem ook kunnen maken voor '100% man' en '100% vrouw', omdat ik denk dat er heel weinig mensen zijn die aan het door de media gecreëerde ideaal voor hun eigen geslacht voldoen en zich ook zo voelen, maar dat is een heel andere discussie.

Je kunt op de afbeelding klikken voor een leesbare vergroting.
Mensen die iemands gevoelens, geaardheid, stoornis of wat dan ook niet accepteren zijn in mijn ogen:
a) jaloers;
of b) ze accepteren/kennen hun eigen positie op de betreffende lijn nog niet en zijn daar bang voor.

Goed, genoeg serieus commentaar voor vandaag, op naar Tinder. Zoals ik al zei, ben ik vrouwen gaan matchen om te kijken wat zij zouden zeggen. Om heel eerlijk te zijn: het valt tegen. Ik heb er vijftig gematcht en ik ben erachter gekomen dat vrouwen
1) het gesprek niet zelf willen beginnen;
2) ophouden met praten na 'hoe gaat het?' en 'val je op vrouwen?', ongeacht je antwoord;
3) veel minder wanhopig zijn dan mannen en je dus sneller negeren en langer laten wachten;
4) minder moeite doen om het ijs te breken;
en 5) sowieso veel minder moeite voor alles doen.

Als Tinder representatief is voor de samenleving, hoop ik dat ik nooit verliefd op een vrouw word. Man, wat is dat ingewikkeld, zeg. Vrouwen verwachten dat je moeite voor ze doet, zeker op zo'n app als Tinder waar veel meer mannen dan vrouwen zitten, en ze vinden dat zijzelf niets anders hoeven doen dan begeerd te worden. Bij dezen heb ik medelijden met iedereen die op vrouwen valt, want dat lijkt me niet makkelijk.

Gelukkig hebben vrouwen ook positieve kanten (stel je voor, ik ben er zelf één en ik zou spontaan depressief worden als dat niet zo was). Zo vinden je ze bijvoorbeeld niet 'geil', maar 'mooi'. Ze smeken niet om meer foto's, hun Nederlands is over het algemeen net wat minder beschamend en elke vrouw die me antwoord wilde geven doet HBO of een universitaire opleiding. Mannen kunnen nog wat leren van de volgende openingszin.


Soms vind ik het leuk om wat te overdrijven om reacties van mensen uit te lokken. Dit is echter iemand die zich niet van haar stuk laat brengen en maar heel weinig raar vindt.


Ik wil niet te snel oordelen, maar dit is iemand die aan een zeker televisieprogramma mee had kunnen doen.


Tot zover de opmerkelijke vrouwen. Verder zijn ze dus ongelooflijk arrogant, saai, normaal, negerend of weet ik wat. Ik kwam drie bekenden tegen van wie ik niet wist of ze lesbisch waren of gewoon op zoek naar vriendinnen, dat was ook wel opmerkelijk. Met hen heb ik natuurlijk niet gepraat, ik wil niet dat ze zich ongemakkelijk voelen en het maakt me geen hol uit of ze op mannen, vrouwen of konijnen vallen. Hoewel ik met die konijnen misschien toch een klein gewetensbezwaar heb.

Als bonus, om het gebrek aan screenshots te compenseren, zijn hier een paar mannen. Ik heb zelden iemand meegemaakt die zo subtiel van onderwerp verandert als de match hieronder.


De volgende man maakt zich ongetwijfeld erg druk over de wereldvrede.


Sommige vergelijkingen liggen net wat minder voor de hand dan andere.


Aangezien we toch bij openingszinnen zijn, kan ik deze zeer subtiele variant niet achterhouden.


Hieronder zie je een dikke faal. En natuurlijk is dat niet mijn schandaal.


De onderstaande persoon is eigenlijk wat ik van mijn lesbische matches had verwacht.


ALS JE GAME OF THRONES KIJKT EN DE BOEKEN NIET LEEST, moet je deze blog NU weg klikken. Ik meen het. Dit is het laatste screenshot, dus je mist niets of zo, maar deze klootzak hieronder zegt iets over het volgende seizoen dat volgens iemand die het meest recente boek heeft gelezen klopt. Aangezien dat zwaar asociaal is, overweeg ik op date te gaan om de tanden uit zijn mond te slaan. Als iemand zin heeft in een knokpartij, ben je van harte welkom. Dat scheelt mij een paar vieze handen.
(Klik de blog weg als je niets wilt weten over het verloop van Game of Thrones, ik meen het.)


Als je op de hoogte wilt blijven van mijn tindervrienden, mijn restaurantervaringen, boekrecensies of andere blogs, kan je Inhoudsloos gezwam liken op Facebook. Via die weg kan je ook makkelijk met mij in contact komen om je mening te geven, vragen te stellen, verzoekjes te fluisteren en doodsbedreigingen te uiten.

zondag 10 augustus 2014

Project Vleeskeuring #6 - Dirty, kinky, naughty

Voordat we naar Tinder gaan, eerst een ander medium: sinds vandaag heeft Inhoudsloos gezwam een eigen facebookpagina! Je kunt hem zien en liken (vooral liken, dat vind ik het leukst) door op de laatste drie woorden van de vorige zin te klikken. Mocht die link het om de een of andere reden niet doen, dan kan je de pagina altijd vinden via de zoekbalk van Facebook zelf. Hij heet hetzelfde als de blog. Alle updates komen op die pagina. Ook als je suggesties hebt voor een blog, graag wilt reageren of mij wat wilt vragen/aandoen/geven/verkopen, kan dat daar.

Op naar Project Vleeskeuring. Deze keer gaan we kijken naar eerste indrukken. De titel van deze blog komt daar ook vandaan, maar daarover later meer.
De eerste match van vandaag is waarschijnlijk weggelopen uit een zeker televisieprogramma, of misschien toch uit een televisie programma?

Op elk plaatje kan je klikken voor een vergroting.

Om even door te gaan op het boerderijthema: één van mijn matches besluit opeens dat het tijd is om zijn diepste fantasieën met mij te delen. Uiteraard levert dat een ondraaglijk spannend verhaal op, dat meteen opgeschreven en verfilmd zou moeten worden. En er moet een musical komen. Vooral een musical.



Deze match heeft weinig met het boerenleven, maar hij houdt wél zijn agenda uitstekend bij.


Heb je altijd al gezocht naar een reden om Frans te leren? Stop maar met zoeken, want hier heb je er één. En ja, waarschijnlijk is de vertaling van google translate beter dan je in de eerste instantie denkt.


Een paar uur geleden stond er een Tinderstel in mijn gang. Eén van mijn favoriete Tinderstellen zelfs, want de vrouwelijke helft is één van mijn beste vriendinnen en samen met haar ultieme match leest ze deze blog. Ik was ontzettend bij dat die twee er waren (en zij ook, want ze hadden onmiddellijk bladerdeeg nodig en alle supermarkten waren dicht), omdat het me herinnerde aan de lente van Tinder, aan de zonneschijn, aan de lammetjes, aan de lichtpuntjes en aan de haast kinderlijke onschuld van de app.
Dat laatste kan ik van de onderstaande persoon niet zeggen.


Dirty, kinky, naughty klinkt echt heel erg goed. Het ritme van die woorden dan, niet de betekenis. Spreek ze maar eens na elkaar uit. Net een boek of zo, of de titel van een film (over koeien in de gevangenis). Een extreem goede cadans. Als ik Engels was, had ik die combinatie onthouden. Maar ik ben net zo Nederlands als een plakje kaas uit Gouda, dus helaas. Dat is een gelukje voor de volgende blonde match, die blijkbaar geen goede vakantie-ervaring heeft gehad.

De volgende openingszin is erg origineel, maar als je een beelddenker bent, wordt je eerste indruk toch een beetje verziekt. Letterlijk.


Soms weet ik niet of een match een prehistorische vuilnisbak is omdat hij iets zegt of omdat ik dat ben omdat ik begrijp wat hij zegt.


Inmiddels beschouw ik mezelf als een redelijk doorgewinterde Tindergebruiker, hoewel ik nog niet weet of dat positief is, maar deze verrassing had ik niet zien aankomen. Het lijkt bijna Kerstmis, al heb ik een bepaalde vorm van seks (ehm, elke vorm) nog nooit op mijn verlanglijstje gezet.


Nee, ik heb hem niet gebeld. Als ik nou héél veel likes of reacties heb, doe ik het misschien. MISSCHIEN. Ofwel NIEhcssim. NIE + T is NIET. Creatief denken met taal waardeer ik, zoals je misschien ziet. Fouten in taal waardeer ik een stuk minder. Gelukkig ben ik nooit te beroerd om mijn innerlijke 'ik geef bijles Nederlands'-godin aan het woord te laten.


Wil je graag weten meer weten over de taal van de toekomst? De onderstaande match is vergelijkbaar met het boek 1984, met The Hunger Games, met Delirium Amoris en met bekend werk van schrijver Stephen King: het is de dystopie - het doemscenario van de toekomst, de nachtmerrie - van het Nederlands.
Ik snap het volkomen als je dit gesprek met een jas over je hoofd bekijkt, want zelf verschuil ik me in de bioscoop ook altijd bij het zien van een horrorfilm.


Tot slot, als bonus, speciaal voor fans van een bepaalde serie die bekendstaat om bruiloften, draken en Tyrion Lannister: raad hoe deze match heet en voor extra punten wie zijn moeder is. Het antwoord hoor je over tien jaar, wanneer de schrijver van de boeken is overleden of de reeks toch heeft voltooid.


Waarom kent/weet iedereen met die naam niets?





Om het een beetje relatiegerelateerd te houden: deze acteurs hadden serieus iets met elkaar en nu zijn ze weer aan het daten, dus deze Jon Snow weet waarschijnlijk toch net wat meer dan die van mij.